Let op: Op de tutti italia in Denekamp,kunnen we drie interessante reisdoelen aanbieden, in Toscane, in de Marche en op Sicilie, als speciale aanbieding.
Natuurlijk zijn deze specials ook voor al onze gasten die niet in de gelegenheid zijn om naar Denekamp te komen tijdens de Pinksterdagen.
Alles via de site te reserveren.

aanbieding, nr. 1
voor bezoekers TUTTI ITALIA

in DE MARCHE, Pergola

camping Ippocastani

In juni, september en oktober 2013, een week, vol pension.

– 4 kooklessen van 3 uur in PASTA, SAUS, VLEES, VOORGERECHT (groentes en een mix)
– lokale wijn proeven in een wijnkelder
– bezoek aan het bronsmuseum in Pergola en de stad (niet bij de prijs inbegrepen)
– bezoek aan San Lorenzo in de stad Campo, het Tiberini Theater, Terre Marchigiane museum, Castelleone di Suasa en Romeinse opgravingen onder begeleiding van een gids (5 € p.p)
– bezoek aan Mondavio stad en de Rocca di Mondavio (niet bij de prijs inbegrepen)

de prijs:
1 pers € 450,-
2 pers. € 350,- p.p.
3 pers € 340,-
4 pers. € 320,-
5/6 pers. € 300,-

inbegrepen
* ontbijt, lunch en dinner (uit ervaring, supergoed!)
* gebruik, water, gas, stroom
* handdoeken en lakens
* gebruik zwembad
* vrij parkeren
* millieuvriendelijk verwarmd water
* vrije toegang rond de boerderij

Er worden ook cursussen kruiden zoeken en herkennen georganiseerd.

 

 

 

aanbieding, nr. 2

voor bezoekers TUTTI ITALIA

in hartje Toscane, Duddova

borgo Vallesanta

in de maanden mei en juni, 2013
6 pers.appartement €500,- per week
4 pers.appartement €430,- per week
2 juni is in Italië een nationale feestdag

€30,- p.p.p.nacht
€4,- continental breakfast
bij een verblijf van minimaal 2 nachten

* op verzoek kun je kookles nemen

aanbieding, nr. 3
voor bezoekers TUTTI ITALIA

aan noordkust Sicilië
camping Rais Gerbi
Finale di Pollina

20 % korting
bij een verblijf van minimaal een week in de periode tot 30 juni
en van 1 september tot en met 31 december

normale prijzen:

tot 24 mei 25mei tot 30 juni
19 okt tot 31dec. 21 sep tot 18 okt 7 sep tot 20 sep

2 pers. € 265,- € 315,- € 390,-
3 pers. 315,- 400,- 490,-
4 pers. 400,- 490,- 600,-
5 pers. 440,- 550,- 650,-
lakens inbegrepen.

In de baai van Rais Gerbi kan geweldig worden gesnorkeld en gedoken

 

alle aanbiedingen alleen geldig indien gereserveerd bij italiaviamaria.nl / mieke25@home.nl

Dinsdag 14 mei

Vandaag keren we terug naar het westelijkste deel van de Abruzzen. In de prachtige bergen zien we veel afgravingen. Is het rijke grond, krijt, die gebruikt wordt om toe te voegen aan melk, zodat er calciumrijke melk ontstaat? We zagen het de vorige week in het programma Keuringsdienst van Waarde?

Wat wordt er nog meer uit de bergen gehaald? Geschikte cement voor de wederopbouw van de verwoeste huizen? En wordt er deze keer niet gesjoemeld door er zeezand door te mengen?
En worden de ontstane holen niet meer volgegooid met chemisch afval?
Ik zou er meer van willen weten, maar waar vind ik de informatie?
De A24 en A25 zijn aangelegd van Rome naar l’Aquila en naar de kust. Vrijwel overal ligt deze weg ver boven de dorpen en stadjes en verbindt de hoge bergen met elkaar.
Dominant aanwezig lijken deze ‘autostrade’ als je erop rijdt. De immense pilaren en bochtige wegen kilometers door de lucht.
Het moet het zicht op het landschap wel beïnvloeden.
Gisteren reden we in de regio van Carsoli naar Tagliacozzo. In de onmiddelijke nabijheid van de A25. Tot mijn stomme verbazing hebben we de snelweg niet meer gezien vanaf het moment dat we eraf gingen.
Vandaag reden we naar Pietrasecca. Dit stadje ligt bijna bovenop de snelweg. Ik heb foto’s gemaakt van weg aan de oost en aan de westkant. Ik moest zoeken en heb me verbaasd hij klein en nietig de snelweg lijkt vanuit deze stad.

De natuur in de Abruzzen is zo groots dat alles van mensenhand klein wordt.

pietrasecca

pietrasecca

In de omgeving van Pietrasecca kun je verschillende grotten bezoeken. Het is vandaag 28 graden, voor ons hoogzomer, maar op de kalender staat 14 mei en dat is toeristisch laagseizoen in de Abruzzen. Er wordt veel voor toeristen georganiseerd, maar daarvoor moet je wel in het hoogseizoen aankloppen voor een gids of andere informatie of begeleiding.
Alle grotten zijn nog gesloten. We reizen door naar Alba Fucens, dat ligt vlak bij Avezzano. Opgravingen, een amfitheater, een kerk en een museum, valt er te bekijken.Alles wat in de openlucht ligt kunnen we bekijken.
Voor de kerk staat een groep schoolkinderen. In Italië wordt veel aan cultuuronderwijs gedaan en dan wel, op excursie, zelf bekijken en van de gids horen wat je ziet. We hebben geluk, want voor de schoolklas wordt de kerk geopend en wij kunnen er ook in. Het museum

blijft helaas gesloten ook voor de Italiaanse jeugd.

We rijden weer door een magnifiek berglandschap naar Calano. We willen niet speloncologen maar wel de kloof zien. Het is het laatste wat we van plan zijn.We hebben al veel moois gedaan en heel veel gefotografeerd en zijn misschien wat minder scherp, maar nadat we twee keer het bord naar de ‘Gole’ gevolgd zijn en de kloof niet kunnen vinden keren we teug naar ons verblijf deze week.IMG_6218
In de Abruzzen waarschuw ik nu, neem de tijd om uit te zoeken wat je wilt. Een bordje en de rest is nattevingerwerk.
Wij hebben al een hele lijst met tevergeefse pogingen en mislukte ondernemingen, maar meestal krijg je er op hetzelfde moment iets veel interessanters en verrassendst voor terug.

De Abruzzen vraagt creatieve toeristen.

IMG_6237

meivakantie (foto’s volgen later)

Vannacht om twee uur vertrokken we met de Public Expressbus van Groningen naar de luchthaven Bremen, vanwaar we met Ryanair naar Rome vlogen. Op de luchthaven stond bij Hertz een Fiat 500 voor ons klaar en toen Frits bij de balie zijn reservering inleverde zei het meisje vol ontzag tegen haar mannelijke collega: ”Dit is de man die de nieuwe Fiat 500 heeft gehuurd.” En inderdaad er staat 1500 km op de teller. Al eens eerder hadden we van Hertz een splinternieuwe auto.
Op camping ‘il Pini’ ten noordoosten van Rome, hebben we een lodgetent gehuurd. Dat leek me nou eens leuk, een luxe tent met badkamer, keuken en vast toilet.
De sfeer is meteen romantisch. Buiten staan de stoelen onder de parasol en er staan drie ligstoelen om in de zon te liggen.
Eerst gaan we naar het stadje om boodschappen te doen.
Bij elke €15,- besteding kunnen we een eenpersoonskoffieperculatortje kopen voor €1,- Die dingetjes zijn normaal behoorlijk duur en voor deze charmante koffiezettertjes hebben wij wel liefhebbers.
De sinaasappels uit Sicilië lachen me toe net als de geurige honingmeloen, de aardbeien, de mispels, de tomaatjes en de buffelmozzarellaatjes.
We gaan meteen voor vanavond even kijken waar we willen eten. Elk dorp staat toch vol met restaurantjes en pizzeria’s.
Behalve, tot onze verbazing, Fiano Romano. In het stadje kun je tot het bovenste pleintje met het gemeentehuis, rondtoeren door de eenrichtingsweggetjes te volgen. Zo rijd je ook weer naar beneden en eruit. Wel enkele bars, overigens zonder de mannen op het terras, maar geen restaurantjes.
Vanavond eten we in het restaurant van de camping. Het weer is goed, de zon schijnt en nu het zes uur is wordt het wat koeler en tijd voor een fleece-hes. Een nacht zonder nachtrust maakt ook koud. Ik heb in de bus en in de lucht geslapen; diep, maar alles met elkaar nog geen vier uur. Vanavond dus vroeg naar bed en morgen: vroeg weer op.
Zondag, 12 mei moederdag
We gaan naar l’Aquila.
De toegangswegen naar l’Aquila zijn vol, in file rijden we naar de oude binnenstad. We proberen zover mogelijk de stad in te rijden, maar dat mislukt faliekant. Het gevolg is dat we de hele stad rondrijden. We kwamen aan de westkant aan en komen uiteindelijk aan de zuidoostkant binnen. De grote doorgaande weg door het hart van de stad is afgesloten vanaf begin april tot eind mei 2014. In dat deel waren al verschillende winkeltjes, waar we onder andere kaas en vleeswaren hadden gekocht de laatste keer dat we hier waren. Nu is een man in een kraan (‘s zondags dus) aan de bovengevel delen van de bescherming tegen vallende stenen aan het weghalen. Aan de gevel ertegenover is een cementlaag gesmeerd. Het geeft de indruk dat dit stukje straat eind mei weer bewoond gaat worden en dat ook de woningen boven de winkeltjes weer bewoonbaar zijn. Zo zien we een rij flats die volledig gerenoveerd wordt. Veel straten zijn weer breed, de steigers zijn weg en hier en daar zie je stapels dakpannen en zakken cement liggen, daar wordt gewerkt.
De borden met te renoveren officiële gebouwen staan er nog en ik zie dat enkele renovaties klaar moeten zijn. Er staat een plattegrond met de gebouwen aangegeven, al met al 39 in totaal. Ik loop, terwijl Frits alvast op een terrasje gaat zitten, een kerk in, de kerk is volledig gerenoveerd en ziet er prachtig uit, maar er is een dienst aan de gang dus ik kan geen foto’s maken. Twee jonge priesters leiden de dienst. Buiten zie ik dat er nog wel dat er een kraan boven het dak staat, dus ze zijn nog niet klaar.

passegiata

passegiata

De stad is nog een ruïne maar er gebeurt wel wat en misschien wel meer dan we op het oog kunnen zien. De ramp was natuurlijk ook enorm.
We kijken deze keer bij het studentenhuis. Twee vleugels zijn volledig intact gebleven en een vleugel is volledig ingestort. Aan het hek hangen T-shirts en foto’s van de slachtoffers. We lazen in de krant dat de arbeiders slecht materiaal gebruikt hebben en ze zijn tot een gevangenisstraf veroordeeld. Hun opdrachtgevers niet.
Zo zijn er ook 6 deskundigen van aardbevingen naar de gevangenis gegaan omdat ze niet gewaarschuwd hebben.
Buiten de stad zien we hele nieuwe steden ontstaan, allemaal flats met een dikke rubberlaag tussen de huizen en de pilaren waarop ze staan. Hopelijk hebben alle slachtoffers nu een eigen huis.
We zijn nu weer op zondag en tot één uur, pranzotijd, is het druk op de straat, maar na enen wordt het stil. Vanmiddag om half vier is er een speciaal moederdagprogramma en zullen de  bezoekers wel weer binnenstromen.
Maandag 13 mei
Er is een ‘bezoek’ aan de Abruzzen gepland.
Altijd als we over de A24 van Rome naar L’Aquila rijden ben ik nieuwsgierig naar het land onder de snelweg. Hoge bergen, prachtige stadjes, rivieren en watervallen. Nu gaan we dit deel van de Abruzzen verkennen.
Van de snelweg gaan we naar een klein, op de kaart geel, weggetje dat ons over passen en door dorpjes voert.
Prachtige weggetjes kronkelen door het majestueuze landschap. Hoge bergen, diepe dalen, bloeiende blauwe regen en veelkleurige bermen met bloemen, onder andere wikke, orchideetjes, campanula’s.
De linde pluist, verder zie ik veel eiken, bloeiende brem, geurende jasmijn.
In de Abruzzen toont de natuur zich altijd van haar uitbundige kant.
We stoppen als we langs de weg een stuk of tien muilezels zien staan. Geduldig wachtend tot ze aan het werk moeten. Ze zien er glanzend uit en hebben allemaal prachtige dikke leren zadels op hun rug. Terwijl ik foto’s maak komen er enkele mannen tevoorschijn die achter meters opgestapelde houtstammen met elkaar te praten en waarschijnlijk te eten zaten. Ze hebben allemaal een doek om het hoofd tegen de warmte, vast niet vanwege het geloof.
Frits vraagt of het paarden of muilezels zijn en wat ze aan het doen zijn. Met de muilezels halen ze boomstammen uit de bergen.

zij werken in de bossen

zij werken in de bossen

IMG_6111 IMG_6171
Ik bedank ze voor de mogelijkheid foto’s te maken en we rijden verder.
In het dorp Colli di Montebove stoppen we voor een cappuccino en een brioche. Ik maak wat foto’s en de eigenares vertelt dat ze twee jaar terug drie meter diep in de sneeuw zaten en dat ze twee weken het dorp niet in en uit konden.
Als we verder rijden zien we vier paarden achter elkaar vastgebonden met een ruiter. Ik maak foto’s en dit zijn paarden, een vader, moeder en hun jong, dat nog moet leren vastgebonden mee te lopen in de rij van paarden. Zo gaan ze ook de bergen in. Onderweg zien we een bord naar een skigebied en naar wandelwegen. Het landschap verandert maar blijft fascinerend.

landschap

landschap

Prachtige bergen, kaal met sneeuw en schilderachtige stadjes ervoor, het regionale park Sirente en Velino met bergtoppen van 2409 en 2487 hoog. Bij Tagliacozzo stoppen we voor een sandwich en een glas wijn. Veel bars zijn open maar weinig restaurantjes.
Het weer is heerlijk, strakblauwe lucht en 24 graden. We besluiten dat het voor vandaag genoeg is. We gaan naar het zwembad.

Pasen 2013, de geur van houtkachels in de Abruzzen en Toscane.

eind maart (22)- begin (1) april

Vrijdag voor palmpasen vertrekken we naar de Algäu.
Rustig wegverkeer en we zijn mooi op de geplande tijd in Jungholz een kilometer over de grens met Duitsland, in Oostenrijk.
De zon schijnt en er wordt volop geskied. Frits neemt een glas wijn, ik een glühwein en we kijken naar de afdalers op skies en snowboards.
Tegen vieren neemt de zon in kracht af en we vertrekken richting Pension Katharina, waar we begroet worden met een onvervalst Nederlands “Welkom”.
Een Nederlands gezin heeft 7 jaar geleden gekozen voor Oostenrijk, het roer om. Na de eerste moeilijke jaren hebben ze het nu goed naar de zin. Vier kinderen gaan naar de Oostenrijkse school. Kartharina is een pension dat ik met plezier ga aanbevelen. Veel Nederlanders reizen het liefst over Ulm en Oostenrijk.
Mooie kamers, keurige badkamer, balkon, waarvan we op de skipistes uitzien.
De volgende morgen vertrekken we na een uistekend verzorgd ontbijt richting Rimini, zo’n 600 kilometer verderop.
We zijn nog niet op de doorgaande weg of we zitten in de file. Langzaamaan dringt tot ons door dat de Duitsers paasvakantie hebben en dat ze vandaag de dag voor palmpasen vrij hebben gekregen. Het doel blijkt Tirol, om te skiën, de Fernpass en Imst, dan zijn we de file kwijt. Nog een enkel Duits gezin trekt naar het Gardameer.
De eerstvolgende vier uur staan we in een file en rijden in totaal 37 kilometer. Met deze snelheid zie je wel wat in de berm ligt, een aangereden vos en een aangereden das.
We komen tegen zevenen aan in Rimini. De geur van houtkachels omringt ons.
Morgen is het zondag, dus we gaan eerst boodschappen doen. Rimini heeft een kolos van een winkelcentrum.
Ons hotel is net gerenoveerd, daarom had ik er ook voor gekozen. Hotel Residence € 29,- voor een nacht, alles nieuw. Hadden we zelf willen koken had dat ook gekund, maar wij kiezen voor ‘Frankie’, een visrestaurant en genieten van het eten en van de Italianen. Wat zijn het toch levensgenieters, hoe ze die vissen verorberen, van de wijn genieten, van elkaars gezelschap. Amore, amore, wanneer leren wij eens zo te leven.

Zondagmorgen vertrekken over een hele stille weg richting Barrea.
We hebben vanmorgen eerst een afspraak met Marisa. We hebben elkaar ontmoet in Utrecht op de vakantiebeurs en later kreeg ik het verzoek of we hun hotel opwinnen nemen in onze contacten. Op de site ziet het er geweldig uit, zowel het hotel als het stadje Recarnati, maar ik wil het altijd eerst zien. Vanmorgen gaan we kijken.
Alle wegen naar Recarnati zijn afgesloten. Gelukkig heb ik net een nieuw wegenboek van Italië gekocht en zo vinden we de weg.
Op onze zoektocht zien we een flat met op het dak schotelontvangers. Overal op straat lopen zwarte mensen. Waarschijnlijk is een van de plekken waar een deel van de bootvluchtelingen gedropt is. Zo te zien hebben ze niet het slechtste deel getroffen. Keurig geklede mannen lopen in groepjes op straat.
Midden in het oude stadje komen we uit bij het hotel. Een oud seminariegebouw is omgebouwd tot modern hotel waar een kunstenaarshand de sfeer bepaald heeft.
Buiten wordt palmpasen gevierd. In een lange rij staan de gelovigen voor de kerk. Naderhand zien we overal mensen met palmpasentakken (olijftakken) lopen. Ze worden aan de gevels gehangen, of in de etalages gezet. Later zien we ze in de auto.
Het hotel is een verblijf waard. De locatie is bovendien prachtig. Midden in de oude stad. In de ontbijtzaal heb je een prachtig uitzicht over de buitenmuur en de stad en in de verte zie je de monte Sibiline. De kamers zijn prachtig en in de zomer staat een jacuzzi klaar om de vermoeide gasten te verwennen.
We maken afspraken en het Gallery Hotel Recarnati komt bij onze contacten.
Ze organiseren kookles voor groepen en er komt twee keer per jaar een kookgoeroe om kookles te geven. Ik weet wel belangstellenden voor deze activiteiten.
Marisa zegt dat ons dit hotel in Toscane zou staan er heel andere prijzen voor de kamers gevraagd zou worden.
We reizen door en komen tegen vieren in Barrea waar Pasetta ons met zijn enthousiasme begroet.
Ik heb thuis likeur van cranberry’s gemaakt en geef Pasetta een fles voor hem en een voor zijn zoon Marco. Marco beheert nu de camping. Pasetta vindt zichzelf te oud worden. Marco heeft een woning in hetzelfde gebouw als Pasetta maar zijn vrouw en prachtig baby’tje wonen in Civitella Alfedena enkele kilometers verderop aan de andere kant van het meer.
Na een rustdag gaan we dinsdagmorgen richting Puglia. We worden nagekeken door twee herten. In de Abuizen zijn de herten zo groot als paarden. Ze zijn erg nieuwsgierig en blijven ons volgen zoals wij hun doen.
We willen de winterverblijfplaats van de schaapskuddes zien. We reizen dezelfde weg als de kuddes, de ‘natuur’. Het is een berglandschap met slechte wegen. We rijden ongeveer 40 kilometer per uur, door de bergen is dat niet slecht. In een bocht van de weg worden we verrast door een nest honden. De moeder staat erbij en vijf kleintjes warmen zich aan elkaar, ze zijn echter nieuwsgierig naar ons en gaan op een rijtje naar ons zitten kijken. In Lucera heb ik een hotel geboekt. Het hotel is bewegwijzerd en we zijn er zonder te hoeven zoeken. We brengen onze spullen op de kamer, fatsoeneren ons en beginnen aan onze schapenzoektocht. Er is ons al zovaak iets mislukt van onze plannen, we hebben gespannen verwachtingen.
Onze tocht is richting Foggià, daar ergens moet de Tavoliere liggen. De Tavoliere is een algemene naam voor een vlakte, een tafel. In mijn wegenkaart ligt die bij Bari, maar die zoeken we niet. Over kleine witte weggetjes, op de kaart en ook in werkelijkheid, witte zand, kuil, steen weggetjes, zien we twee zigeunercaravans. De was hangt buiten. We komen langs verlaten restanten van huizen, eenvoudige onderkomens met veel tuin en veel fruitbomen, olijfbomen en wijnranken. Waar je zelf voor kunt zorgen en wat Gods akker biedt is de dankbaarste en goedkoopste weg.
Tot onze grote verrassing zien we na wat heen en weer gezoek de Tavoliere op de kaart liggen. We veranderen koers en rijden richting de vlakte.
Het is grote vlakte ten oosten van Foggià. Deels ongerept, maar het is zeer vruchtbare grond, waar veel tuinbouw en boomgaarden staan. We zien veel grote roze amandelgaarden van de zoete amandelboom. Veel olijfbomen, druiven, fruitbomen.
Koolvelden, rijst, tuinbonen, artisjokken, peulen.
Langs de weg staan palmbomen, grote cactusplanten, de bermen zijn geel van het koolzaad, de wilde venkel en wit van de kamille.
De zwaluwen vliegen laag over de weg, “Een zwaluw maakt nog geen lente” (Una rondine non fa primavera) zegt men hier.
Zwaluwen trekken als het tijd is en houden rekening met de temperatuur maar niet met het land waar ze neerstrijken.
We hebben geluk, de eerste kudde zien we op een groot grasland. Terwijl ik foto’s maak komt er een auto aan en de verweerde kop die uit het raampje steekt zegt: ”Kom wat dichterbij, dan kun je mooiere foto’s maken.” Ik had al een jonge herder zien lopen die zijn honden actief hield door ze iets te laten ophalen wat hij ver weg gooide. Deze herder hoorde ook bij deze kudde. Hij zette zijn auto aan de kant en ging naar de kudde. Een eind verderop stond een restant huis met hooi en een omheining waar de schapen ‘s nachts veilig zijn. De herders hebben tegenwoordig een soort huis en een auto.
We rijden verder en langs een erg beroerd weggetje, meer kuil dan weg, zien we een kudde die bij een rivier water heeft gedronken. Hier is een herderin, die ook een auto naast de kudde heeft staan.
Onze missie is geslaagd. Heerlijk om het beeld dat we hebben van die tranzumanza kompleet te krijgen.
We gaan terug naar het hotel want we zijn ondertussen aardig afgedwaald.
Ook nu genieten we weer van en heerlijk maal.

De volgende dag na een goed ontbijt, Frits brioches en brood en ik gebak. Ik ken me nu wel. Daar krijg ik anders gigantisch spijt van. Dat doen we niet meer. Zorgvuldig kies ik twee verschillende stukjes, yoghurt na en citroenthee erbij, een goed begin van de dag.
Als we naar de auto lopen zie ik Frits wat schuw naar me kijken, maar ik heb het allang gezien, ja er is markt.
We zijn meer dan vier uur rijden van Barrea en we hebben plannen. In Toscane is er tijd voor de markt, we vertrekken. Eerst maar even tanken, dat doet zeer als ik dat opschrijf, elke tank is meer dan € 70,- De Italianen moeten veel belasting over de benzine betalen. Er staat zoals mijn vader vroeger zei, een ‘pikzwarte neger’ die onze tank volgooit. Hij is 7 jaar geleden uit Ghana naar hier gekomen, is een keer teruggeweest maar snel weer vertrokken naar Italië. Ook bij Gallery Hotel Recanati zagen we een prachtige zwarte vrouw achter de bar. Leven en laten leven, ze hebben werk en kunnen een eigen toekomst opbouwen. In Nederland is dat nog wel even knudde met een rietje.
Onderweg naar de kust zie ik nog een nederzetting van schapenkuddes.
We stoppen en ik vraag of ik foto’s mag maken. Ik leg uit dat ik een verhaal schrijf over de Abruzzen. O, natuurlijk. Ik kan mijn gang gaan. De schapen liggen achter het hek, een paar schapen en geiten staan bij de schuur. Deze mensen hebben een grote stal met woning. Rondom lopen de honden, kippen, ganzen en de hele familie. Iedereen komt in de deur staan. De mevrouw legt uit wat ik doe en iedereen begint te zwaaien. Ook nu weer komt er een auto op het erf en ook deze man zwaait enthousiast naar me. Deze mensen hebben stroom en schotels voor de televisie. Er staat een tractor en er ligt een wintervoorraad hout voor de kachel en hooi voor de beesten.
Missie geslaagd, op naar de kust. Daar begint de volgende zoektocht. Van Vasto tot Ortona staan in zee, trabocchi gebouwd. Dit zijn grote houten plateaus op palen waarvan de vissers hun netten in zee werpen. De constructie is zo gemaakt dat harde golven en wind het plateautraboccho heen en weer laten gaan maar het wordt niet kapot gewaaid.
Ook nu zoeken we, zoeken we en het geluk is deze dagen met ons. Ik maak een heleboel foto’s. Sommige trabocchi zijn nu restaurant, maar de meeste zijn nog in gebruik van de vissers.
Er komt een vissersbootje binnen en we krijgen zin in een vismaaltje. Het is één uur, pranzotijd. We bestellen in een bar waar de pizzaoven brandt een vispizza. Ik krijg een pizza bianca met garnalen en kleine plakjes courgette en Frits’ pizza is vol garnalen, mosselen, calamares en inktvisjes in soorten en we hebben allebei twee grote kreeften. Schade € 20,-, inclusief twee glazen wijn. We zijn voldaan, gaan naar Barrea, langs de Sangro, waar Pasetta ons opwacht. ”En heb je schapen gezien?” Hij vertelt van zijn vader en opa die naar Puglia met hun schapen die hele route liepen. Ik heb in zijn boek gelezen dat hijzelf ’s morgens voordat hij naar school ging brood naar zijn vader bracht, hoog in de bergen.
Als je blij bent omdat je dag geslaagd is, voel je je jong en dat is goed. (zei P.)
Hijzelf heeft last van zijn maag en hij zegt dat hij vandaag tegen God gezegd heeft: ”Wat heeft dat nu voor zin als ik daarboven lig, ik kan toch veel beter hier nog vijftien jaar rondlopen?” Hij gebaart richting kerkhof dat naast de camping ligt.Nu tijd voor een wijn en de planning voor de rest van de week.
Donderdag, vrije dag, het regent, het waait en het is koud.
Mooie dag om alle verhalen te ordenen. Ik heb de inhoudsopgave ook klaar, dat brengt structuur. we maken ook plannen voor de komende dagen.
Vrijdagmorgen vroeg op stap, het is Goede Vrijdag en vanavond om 9 uur in Barrea de processie. Op Goede Vrijdagavond is heel Italië en in ieder geval heel Abruzzen in processie bijeen.
Uitgezwaaid door Pasetta gaan we richting Atria. Het is nog steeds koud, bewolkt en als eerdere plan de pastafabrieken van De Cecco bezoeken lijkt ons niet verstandig want daarvoor moeten we de bergen in en die liggen in de wolken.
Na 10 km rijden en nadat we over de pas achter Barrea waren trekt echter de lucht op en de wolken breken, we zijn een blauwe lucht.
In Alfedena heb ik twee jaar geleden een leuk pink-slangenringetje gekocht om af te leren bang voor slangen te zijn, temeer daar we de slangenprocessie in Cocculo wilden bezoeken.
Ik heb nog een pink en jawel ook daar prijkt nu een schattig slangenringetje. Dat zijn voor mij de zoete herinneringen, altijd bij de hand.
Ondertussen wordt de lucht steeds blauwer en de wolken verdwijnen, tijd om ons oorspronkelijke plan weer op te pakken. Wat we toch het liefst doen is rijden over kleine weggetjes door de Abruzzen, want je wordt nooit teleurgesteld. Het deel van het Majellapark waar we nu door rijden hebben nog niet eerder bezocht. In Fana di Martina, een dorp omringd door immense bergen, alleen te bezoeken via bergwegen bezit de grootste pasta fabriek van Italië, van De Cecco. Over heel Europa worden hun producten verstuurd. Via de mail bestel je wat je nodig hebt aan pasta, olie en sauzen.
Onze route is nieuw en we verheugen ons op een mooie dag want de lucht wordt steeds blauwer.
Mijn eerste stop is om bergen met enorme kloven en holen te fotograferen. Langs de weg bloeiende struiken, mimosa, prunus, fruitbomen gewoon in het wild langs de weg, kleine diepblauwe wilde viooltjes, helleborus, dorpen geplakt tegen de bergen, geduwd tussen de bergen, aangeleund tegen de voet van de bergen, op de top van de bergen. In de Abruzzen zie je kerkjes, klein en oud maar met rijkdommen van binnen, eeuwenoude beelden, fresco’s, schilderijen en kerkschatten. De bergen grijs/blauw kaal en naar de dalen bloeiende amandelbomen, fruitbomen, wijnranken en dorpen. Prachtig hoe de natuur zich aan ons openbaart, de nietig huisjes tegenover de enorme bergen. We ervaren weer dat hier de natuur de baas is.
Aan de noordkant zien we skiliften en skihellingen.
IMG_5756Aangekomen in Fana di Martina zien we waar we voor gekomen zijn. Grote fabrieken in De Cecco kleuren blauw met een beetje geel.
We rijden naar de informatiebalie, waar een portier ons te woord staat. Nee, de fabriek, de winkel, de rondleidingen, iedereen heeft paasvakantie, nou nee niet iedereen de fabriek draait en de portier laat de werknemers binnen. Je moet in Italië nooit lang treuren als iets mislukt er komt vrijwel meteen een leuke verrassing voor in de plaats. Maar we hebben niet alleen pech want we hebben nu de tijd om een caffè te drinken in Fana. En wat een geluk openbaart zich voor onze ogen. ”Bar Escher”. We wisten wel dat Escher in de omgeving van Barrea veel stadjes meerdere keren bezocht had en hier staan we voor de deur die in een van zijn tekeningen als door een vergrootglas getekend is. De smalle trapjes inspireren hem tot het maken van de voor hem zo bekende trappen die je in positie en negatief kunt zien. Het beeld verspringt.
In de bar ligt de krant van vandaag (29 maart 2013), op de voorpagina staat een artikel over de moeizame formatie van de regering.
Bersani probeert in opdracht van Napolitano te bemiddelen.
Berlusconi wil alleen meewerken als hij premier wordt en Grillo wil niet samenwerken, een impasse dus. Napolitano neemt de opdracht terug en probeert het zelf, maar komt er ook niet uit en besluit een commissie van 10 wijze mannen te benoemen om zich over de formatie te buigen. Napolitano blijft nog tot half mei op zijn post.
Op de voorpagina staat ook een foto van de processie die vanavond in Chieti wordt gehouden. Het is de oudste processie van Italië. Als boetedoening lopen de mannen mee met ‘capirotes’, kappen over hoofd en gezicht.
Er deze processie spelen 100 violisten.
Verder zien we de nieuwe paus, met een plattegrond van Rome waarop de processie die de paus loopt.Bar Escher
Gisteren, op Witte Donderdag heeft de paus de voeten gewassen van de gevangenen in de gevangenis in Rome. Ook daarvan stond een foto in de krant. De paus roept op tot nederigheid en dienstbaarheid aan de naaste en vooral aan de armen.
We vervolgen onze reis en bij een barretje langs de weg vindt Frits dat het tijd is voor een pranzo. Even later zie ik hem met de waardin een tafeltje en stoelen naar buiten slepen. We zitten in de zon en uit de wind, (21°) met een longdrinkglas wijn en twee dikke plakken brood met worst en kaas.
Wanneer we onze weg vervolgen zien we grote holen onderin de bergen, in de Abruzzen zijn veel grotten.
We hebben nog tijd en besluiten het adres te zoeken dat we het vorig jaar van Ursula kregen. Ursula heeft een restaurantje in Opi, La vecchia Locanda. Ben je op doorreis, dan moet je zeker stoppen en naar binnen gaan. Het adres is een azienda, boerenbedrijf waar olie geperst wordt. Ursula liet ons heerlijke citroenolie proeven en zei dat we het maar zelf moesten gaan halen. Als we het erf oprijden, lijkt alles dicht, maar op ons rondsnuffelen gaat de deur open. Een oude dame zegt dat we geen olie kunnen krijgen haar man is er niet. Als we wat doorpraten, het kaartje laten zien, roept ze naar binnen en haar (klein)zoon komt bij de deur. Maar kom toch binnen. Natuurlijk hoeveel olie willen we en komen we uit Amsterdam? Hij is ook in Amsterdam geweest en willen we koffie?
Moeder is in de keuken bladen van de slakroppen aan het plukken. Ze legt een kleed over de hoop bladeren en gaat koffie zetten. Alle onderdelen van de percolator liggen boven in de kast. Met een lange soeplepel kan ze de losse delen naar voren schuiven. De percolator heeft geen handvat meer dus het is even oppassen geblazen.Terwijl Frits met haar (klein)zoon in een r gesprek gewikkeld is kijk ik naar zijn moeder. Er komt een servetje op een schaaltje en daarna komen er allemaal zelfgemaakte speciaal voor Pasen gemaakte koekjes. Moeder maakt drie kopjes koffie, neemt zelf geen koffie, geen koekjes, maar dringt aan dat we alle soorten koekjes moeten proeven.
Zoon komt terug met een fles gewone en een fles citroenolie. Frits betaalt en we vertrekken. We krijgen de verzekering dat we binnenkort de olie via internet kunnen bestellen, de site is in wording. www.crisantesilvestro.it
Azienda Agricola Chrisante Silvestro
C.da Pratodonico 2
Pianella
Al onze plannen zijn verwezenlijkt we gaan terug naar Barrea.
Tegen negen uur vertrekken we naar het oude centrum en de kerk waar de Kruisweg wordt herdacht en dus gebeden. Frits legt uit dat alles wat met paarse doeken is afgedekt, zoals de schilderijen, de kruisen op de preekstoel en in de (op de zijaltaren) vensterbanken. Jezus is gestorven, niets herinnert aan Jezus in de kerk.
Zelfs het tabernakel staat open en is dus leeg. Ook geen blijvend olielampje.
Voor Frits komt het beeld van zijn jeugd tot leven.
Als de Kruisweg gelopen en bezongen en herdacht is worden de voorbereidingen voor de processie getroffen.
Ieder krijgt een brandende kaars en dan komt naar buiten, de mannen, kinderen, de priester, in Barrea is een zwarte Afrikaanse priester. Hij heeft een dikke wollen muts opgezet, het is inderdaad erg koud. Het beeld met de baar met de gestorven Jezus erop gevolgd door het Mariabeeld gaat in processie door de straten van Barrea.
Bij een kapelletje wordt gezongen, bijbelgelezen, allen staan rond het kruisbeeld van Jezus. Maria torent er bovenuit, in de hoop dat ze kan waken en beschermen.
Zaterdag, stille zaterdag voor Pasen. Op veel plaatsen in de Abruzzen speelt men het Paasverhaal. Het vorig jaar hebben we in de stromende regen meebeleefd hoe de toeschouwers vol overgave zagen hoe Jezus opnieuw verraden en gevangen genomen werd. Dit jaar wilden we het laatste deel van het verhaal zien. Het vorige jaar waren we zo verregend dat we onderdak zochten bij de open haard van een restaurant. Dit jaar krijgen we niet eens de kans ons te laten verregenen, alles wordt een dag verschoven, maar ook op zondag is het weer bar en boos en wat in 2010 voor het laatst gebeurde, het spel wordt afgelast.
Zoals altijd, een geluk bij een ongeluk, we worden door Pasetta uitgenodigd bij hem thuis de Paaspranzo te gebruiken. Wat weer een geluk.
Om één uur, zoekend naar de droge plekjes op het pad naar zijn huis wandelen we naar een warm onderkomen. Pasetta, zijn vrouw en zoon Steve  wachten ons op. De afgelopen winter heb ik sjaaltjes gebreid en ik heb voor Pasetta’s vrouw een meegenomen. Een hele doos breinaalden komt op tafel en ik moet uitleggen hoe ik gebreid heb. Ik beloof een paar bol lonten voor sjaaltjes te sturen en daarbij de website waarop de werkwijze.
Breien kent geen grenzen.
Het vorig jaar was het met kerst een hype om kerstballen te breien.
Twee heren uit Noorwegen leerden via internet over alle grenzen prachtige kerstballen te breien.
We worden eerst onthaald op heerlijke wijn en door moeder zelfgemaakte lasagne en voorzien van heel kleine gehaktballetjes door Steve gemaakt.
Zoals we in Italië gewend zijn staat de tv aan. Een herhaling van de Paasboodschap van de nieuwe paus.
Ik vraag Steve wat hij vindt van de nieuwe paus.
Hij zegt: ”Jaren geleden hadden we ook een paus (Paulus II). Ik zie het nog voor me. Hij wilde gewoon bij de mensen zijn en een achterlijk figuur staat opeens met een pistool voor hem. De pausmobiel werd uitgevonden en hij heeft zich nooit meer zo onder de mensen gewaagd. Ik hoop dat het met deze paus niet dezelfde weg opgaat.”
Zoals overal is men ook hier erg blij met de manier waarop deze paus de mensen en het geloof benadert. Het accent moet liggen op dienen, dienstbaar zijn. Deze week (eerste week van april 2013) was er een tweet van hem over vrouwen. Geef ze de kans met hart en ziel te dienen.
Vanmorgen is niet in het Nederlands bedankt voor de bloemen en Steve zegt: ”Beter zo. Nu weet de hele wereld dat de bloemen uit Nederland komen. Ook heeft de paus niet in alle talen gelukkig Pasen gewenst. Hij wil niet van die lange diensten.
De tweede gang is vlees kleine stukjes lammetjesvlees, salade en wilde spinazie. Ook al zit je de hele middag aan tafel, je hebt niet het gevoel dat je je overeet, wat thuis zo vaak het geval is.
Pasetta is de prater maar als zijn vrouw niet de kans krijgt ook een verhaal te vertellen moppert ze.
Ik vertel dat ik eens in een boek las: ”Maar Luigi laat mij nou ook eens praten. Ik heb toch ook praten geleerd.”
Steve moet erom lachen en ik denk dat -Luigi- nog vaak op tafel komt.
De dolce bestaat uit aardbeien en stukjes banaan.
Na de caffè komt de likeur op tafel. Wij krijgen zelfgemaakte likeur van Pasetta (deze likeur heeft het etiket van een toiletreiniger!) en onze likeur is voor hen. Het valt gelukkig goed in de smaak. We praten wat over likeur en jam maken. De vorige keer had ik zelfgemaakte jam meegenomen.
Frits zegt dat het na het eten heerlijk is om even de ogen dicht te doen. Mama beaamt dat, want ze heeft de afgelopen nacht aan de paaswake deelgenomen tot 3 uur.
Pasetta die nog steeds onrustig is over het wel of niet doorgaan van het passiespel loopt regelmatig naar het raam, gooit het open richt zijn hoofd naar de hemel zijn handen erbij en verzucht: ”Je zult zien dat morgen de zon schijnt in een strakblauwe hemel.”Het is maandagmorgen, onze dag van vertrek.
De zon straalt inderdaad aan de strak blauwe lucht. Voor mij een mooie gelegenheid buiten af te wassen. Het regenwater is mijn afwaswater. Boven het meer verschijnt een regenboog, eerst wazig maar de kleuren worden steeds helderder en tekenen zich scherp af tegen de blauwe lucht. Waar een regenboog is is water en zon. Ik sta in de zon en maak foto’s. De regenboog staat aan beide kanten helemaal op de grond en vormt een prachtige boog over het meer. Het levert me mooie foto’s op.
Als de regen en de zon met elkaar strijden om de macht moet ik nu toch wel in de regen komen te staan en dat gebeurt ook. Langzaamaan beginnen de druppels te komen. De zon verdwijnt, de regenboog ook en we gaan naar binnen, het regent.
De afwas is klaar we ruimen op, tijd om te vertrekken, we gaan Toscane.
We nemen afscheid. Pasetta belooft deze week naar de dokter te gaan en wij beloven te mailen over de uitslag.
Het eerste uur rijden we in de Abruzzen, bergwegen, door dorpen, langs velden bloeiende bomen,alsof de hele natuur in bloei staat en dan die sneeuwtoppen in de zon als achtergrond, het is genieten. Nooit verveelt het door de Abruzzen te rijden.
Aan de doorgaande weg naar Rome zien we zoals we gewend zijn hoertjes, jonge meisjes uit Afrika. Jaren geleden lazen we in de krant dat een echtpaar uit Leeuwarden was opgepakt vanwege het ronselen van deze meisjes. Door het ontbreken van een zo’n schakel uit de ketting verandert er echter niets aan de handel in deze meisjes. In Italië was bovendien een minister die hoge boetes zette op de gebruikers van deze meisjes. Dat leverde hevige protesten op in de krant, niet van de Italiaanse mannen maar van de vrouwen. Nu zouden er veel meer aanrandingen plaatsvinden als de mannen geen gebruik meer zouden kunnen maken van de meisjes. Maar zoals zoveel in Italië, parole, parole, er is niets veranderd.
Langs deze weg zien we wel heel veel jonge meisjes staan, allemaal Italiaanse meisjes. Er rijdt een auto langs, een jonge man stopt steeds bij de meisjes en rijdt dan weer door. Het is alsof hij een schoolklas van het meisjesinternaat op een zeer speciale stage heeft gestuurd.
Het is paasmaandag en net als in Nederland druk op de weg. Bloemen en grote paaseieren liggen op de hoedenplank, familiebezoek. Om de tijd te korten zetten we een luisterleesboek op. ‘Caesarion’ van Tommy Wieringa. Van Pasetta hadden we gehoord dat hij zich verbaasde over de Nederlandse gasten die zoveel lazen, nu in de auto leest Tommy voor uit zijn eigen boek. Zo wordt het een heerlijke reis. Onze ervaring met lange reizen en luisterboeken is heel positief. De vorige keer hoorden we ‘Geheugenfabriek’ van Dick Swaap. Het gevolg ervan was, dat ik bij thuiskomst meteen begon met het vastleggen van mijn vroegste herinneringen. Vijftig bladzijden staan er in de computer en het geeft een rijk gevoel, je herinneringen te verwoorden en ook in beeld te brengen.
De laatste keer dat we Tommy Wieringa zagen was op tv in zijn programma ‘De grens’. Hij weet zijn toeschouwers te boeien door zijn eenvoud, zijn duidelijkheid en in zijn schrijfstijl maakt hij prachtige vergelijkingen.

We komen aan in Figline waar we voor een week een mobilhome gereserveerd hebben. Deze camping komt vaak in reisprogramma’s op tv. Het is een grote camping, maar wat het meest opvalt is de goede organisatie. Veertien jaar hebben we onze gasten bediend op een camping, vijftien kilometer verder naar het zuiden in Capannole. Aan het eind van de vorige zomer zijn we hiermee gestopt, alle caravans zijn van de camping en deze winter heb ik alleen reclame gemaakt op beurzen en via de mail voor onze contacten, die appartementen, agriturismo verhuren, een b&b hebben of mobilhomes op een camping.
Deze week moeten we onze laatste caravans die in Arezzo bij een handelaar staan, naar huis brengen of verkopen en verder willen we onze vrienden bezoeken.
Poggio Primo ons nieuwe contact brengen we eerst een bezoek, we kopen olie en wijn en daarna gaan we naar de lunch bij La Vialla.
Ik heb deze winter cranberrylikeur gemaakt en sjaaltjes gebreid. Op Italiaanse wijze neem ik voor alle vrienden een “eigen” cadeautje mee.
Nicole, Elisabetha en Ingrid weten dat we komen, want we hebben gereserveerd. Een ouderwets, hartelijk weerzien is het gevolg. Daarna genieten we van de voor ons zo overbekende Laviallaanse lunch. Tegen vieren verdwijnen we uitgezwaaid door Elisabetha en met een venkelworst, honing en flesjes olie in de kofferbak.
Het is vier uur we zijn in de buurt van Civitella. Op de vakantiebeurs in Utrecht hebben we kennis gemaakt met de eigenaar van een nieuw vakantiepark. Men vroeg of ik hun park op wilde nemen in mijn contacten. De site en de informatie ziet er interessant uit, dus we gaan kennismaken. Civitella was de afgelopen jaren vast onderdeel op onze agenda. Helaas noch noord, zuid, oost of west van Civitella is Villaggio agrituristico Dodo Village te bekennen.
Uiteindelijk komen we terecht op een zandpad, waaraan een huis staat. De eigemnaar staat in de tuin. ”Jazeker, dat park, daarvoor moet je bij de linker cipres rechtsaf, maar het park is nog niet klaar.”
Op zoek naar de linker cipres is niet moeilijk maar dat pad daar rechtsaf, dat smalle, kronkelige, natte, zandpaadje schuin naar beneden, is toch geen aanrader voor onze gasten.
Terug op de camping mailen we, dat we de weg zijn kwijtgeraakt, maar men is ons ook kwijtgeraakt, want er komt geen antwoord. mission impossible deze week.

Woensdag gaan we naar Florence. In Barrea begaf de computer het en dat ligt me zwaar op de maag. Ben ik alles kwijt?
In de Apple-store worden we met veel geduld en heel veel deskundigheid geholpen in de ‘Geniusbar’. Uiteindelijk gaat de computer aan een machine en komen we twee uur later terug. Niets aan de hand er is een kabeltje los en dat moet vervangen. Tranen knallen uit mijn ogen. Ik heb zin om te zoenen en doe dat ook. Dankbaar zoen ik mijn Genius. Nog een half uurtje geduld en de nieuwe verbinding is gemaakt en we vertrekken zielsgelukkig uit het grote winkelcentrum Il Gigli in Florence, richting huis.
Donderdagmorgen gaan we via de markt in Montevarchi naar de camping, oude bekenden opzoeken.
Een van mijn opdrachten is veel citroenen mee te nemen voor de limoncello en daarvoor zijn we eerst op de markt.
In de campingbar begroeten we Franca, Fredericke en Lia. Ieder gezond en wel. We weten dat Gino zich voorbereidt voor een knieoperatie de volgende week. Tijdens een ritje over de camping, langs onze eigen plekjes, zien we dat er helemaal niemand op de camping is, geen zaakwaarnemers van reisorganisaties, geen campers, geen mobilhomes, geen caravans.

We vertrekken naar Duddova voor een pasta van mama.
Op de berg staat alles buiten, de borden, de producten, maar aan alle deuren hangt een hangslot. Vreemd, daarvoor hebben we geen verklaring, ze zijn er wel en ze zijn er niet, dan komt Leonardo naar buiten. Vanmorgen zijn Valeria, mama en papa met Delia naar het ziekenhuis vertrokken in Montevarchi want ze had hoge koorts en een darmontsteking. Nu krijgt ze een antibioticakuur. We beloven zaterdag terug te komen.
We gaan nu maar een hapje eten in Colonne de Grillo.
Hier is alles veranderd, er is een hotel aangebouwd en het restaurant is wat kleiner geworden, maar het eten is als altijd prima. Na de pranzo rijden we door de Crete Senesi naar Asciano, dat was een must voor ons en onze gasten. We rijden daarna door naar Arezzo voor een babbeltje over onze caravans.

De eigenaar van de caravanhandel wil de Hobby wel kopen maar biedt een voor mij veel te lage prijs ik zeg “nee” en we vertrekken.
Onderweg begint Frits te rekenen. We moeten nog twee caravans naar huis brengen. De benzineprijs is schrikbarend hoog, in Nederland moet je ze betaald stallen tot je ze verkoopt. Als je al die kosten eraf rekent kun je misschien tevreden zijn met het bod van de handelaar. We mailen dat we alsnog akkoord gaan.
Vrijdagmorgen gaan we na een kort marktbezoek voor nog wat citroenen naar Arezzo, waar we begroet worden met een two big smiles. We maken afspraken over de officiële papieren en de betaling en als ik in de caravan ga kijken of ik er nog iets uit mee naar huis wil nemen, vraagt de handelaar aan Frits of hij erge ruzie met me gehad heeft ?!
Afgehandeld, nu na vijftien jaar caravanverhuur is de zaak gesloten, finito, goed zo, maar waarom ben ik dan niet blij. Geen rompslomp als het regent en de grond drassig wordt, geen wandeling over de camping midden in de nacht als er een onweersbui losbarst om te zien of de voortenten goed staan, geen bezorgdheid over de gasten of alles goed functioneert.

Deze hele week in Toscane ontbreekt het me aan de chemie, de betrokkenheid met alles wat er op de aanplakbiljetten staat, wat de natuur biedt, het hoeft niet meer, ik mis mijn gasten, waarvoor ik alles bedacht, die ik een onvergetelijke vakantie wilde bieden. Ze zijn er niet meer en daarmee is de charme van het reizen in dit deel van Toscane verdwenen. Ik had me verheugd op een week vakantie zonder verplichtingen. We moesten alleen de laatste zaken afronden en nu we dat gedaan hebben is er alleen een leeg gevoel over. Nu weer tranen maar van een lege emotie.
Ben ik op mijn zeventigste nog niet in staat mezelf te kennen?

We gaan maar wat doelloos naar de Ipercoop in Montevarchi. We kopen een boel kleine potjes, kappertjes, funghi, tartufo, sauzen door de pasta, kippenlevertjes op de crostini, kleine potjes pommodori en doosjes olie. Alles goed voor eigen gebruik en leuk voor de webshop en de vakantiebeurzen, die we nu ook in de zomer kunnen bezoeken.
Met Pinksteren kunnen we op de Italiëmarkt in Denekamp reclame maken en voor de Italiaanse keuken lekkernijen verkopen.
Als we in de supermarkt in Levane zakjes gedroogde kruiden halen voor de pasta zien we bij de uitgang een aankondiging hangen.Tot eind april kan men zich aanmelden voor een busreis naar Rome waar men de zegen van de paus kan ontvangen. De reis is op 15 mei. Deze paus zorgt voor veel commotie.

Zaterdag, 6 april, weersvoorspellingen: zon.
We sms-en Leonardo om te vragen hoe het is met Delia. De koorts is gezakt van 40 naar 39 en ze zijn open. We besluiten ze met rust te laten want de helft van de familie zal in het ziekenhuis zitten en de rest moet zich bekommeren om de gasten. We sms-en dat we elkaar later weer zullen zien en wensen ze sterkte.
Na een afwas en een wasje, ontbijten we buiten en daarna hebben we beide een boek en de zon. Nu om zes uur ben ik totaal op zomersterkte gekleurd, boek uit en na een heerlije douche hoop ik dat we stevig in de kleren buiten een wijn kunnen genieten.

Vandaag is het 4 jaar geleden dat de aardbeving in l’Aquila plaats vond en er zijn veel vijeenkomsten en herdenkingen, reportages op tv en documentaires. Elk jaar zorgen we dat we op bezoek komen.
Hoewel we de indruk hebben dat er veel te weinig opgebouwd wordt gebeuren er wel merkwaardige zaken rondom de stad. Een half jaar geleden kwam in het nieuws dat er zes bevingvoorspellers waren veroordeeld tot een gevangenisstraf van jaren, omdat ze niet vroegtijdig gewaarschuwd hadden voor de beving. Na onderzoek, na de beving, bleek dat mallafide materialen waren gebruikt voor de opbouw en verbouw van gebouwen, zeezand in plaats van rotszand voor het cement. Praktijken die bekend staan als van de maffia, maar deze organisaties gaan vrijuit.
Toen enkele dagen voor de beving een deskundige aangaf dat er een grote beving aan kwam werd hij door de burgemeester van l’Aquila tot de orde geroepen, dat hij geen paniek mocht zaaien met dergelijke opmerkingen.
Enkele maanden geleden zijn enkele mannen die de verbouwing uitvoerden van een gebouw in het centrum en dat volledig verwoestte, in de gevangenis gezet. De opdrachtgevers gaan vrijuit.
Na de beving kon de gemeente geen bouwondernemingen vinden met schone handen dat gaf een probleem voor de wederopbouw. Waar zijn deze kritische geluiden gebleven?
Over een paar weken gaan we naar l’Aquila we zullen ons licht opsteken.

Zondagmorgen, zon, warmte.
We ontbijten buiten en koesteren ons in de warme van de zon. Een windvlaagje streelt een laatste geur van houtkachels langs onze neus. Het zal niet lang meer dure of de lucht wordt gevuld met andere geuren. De geuren die de natuur ons geeft, van bloesem, kruiden, warmte en droogte.
Straks gaan we naar Pergine naar Ingrid en Giacomo en daarna naar Castiglion Fibocchi, naar het carnaval. Veel feesten en herdenkingen hebben in Italië een vaste datum, van geboorte of sterven. Op 1 en 7 April is het hier carnaval.
In Arezzo is een opleiding voor mode en de leerlingen van deze opleiding creëren de maskers en kleren.
Mijn fototoestel ligt in ieder geval klaar.

Na een caffè en een gezellig weerzien met Ingrid en Giacomo vertrekken we naar het carnaval.
We kopen entreekaartjes en lopen Castiglion Fibocchi in. Overal in de oude straatjes zien we prachtig verklede dames en heren met mysterieuze maskers.
Op de informatie lezen we dat er 129 ‘kinderen van Bocco’, de gemaskerde kinderen in de straten staan. We krijgen gelegenheid foto’s te maken en te stemmen op de mooiste creatie. Stemmen laten we achterwege maar foto’s maken is geweldig, 174 foto’s om bij thuiskomst van te genieten.
Een laatste pizza vanavond en daarna de neuzen richting Leek.
Veel beleefd, veel vrienden ontmoet en veel afgerond.carnaval

We gaan naar Rome toe, in mei.
De terugreis, op maandagmorgen begint rustig.
Het uitchecken op de camping gaat super vriendelijk, Sue heeft de 100 euro borg in haar schortje en na een korte checkup van het huisje ondertekenen we beiden, wensen elkaar veel geluk en we vertrekken.
Ondank het vrachtverkeer is het een stille maandagmorgen. Ook rond Florence is het rustig. We hadden gehoopt dat er weer een stuk weg klaar zou zijn van Florence naar Bologna maar dat wordt eind 2013.
De reis verloopt voorspoedig, we gaan terug over Como, maar onderweg de twitters volgend blijkt de weg naar Como, voor ons de toegangsweg naar Zwitserland afgesloten. We reizen door en komen via Verese Zwitserland binnen. Vanwege een gewapende overval op een geldtransportauto was de weg naar Como in beide richtingen afgesloten.
‘He pech’, zeg ik tegen Frits, ‘waren we vijf minuutjes eerder, dan hadden we nog mee kunnen delen in de buit.’
Door Zwitserland reizen we naar de zomer, de herfst en de winter, achter elke berg, tunnel of pas is het weer anders.
In Duitsland klaart de lucht echter op, geen regen een beetje zon en blauwe lucht.
Vanavond blijven we in Schallstadt–Wolfenweler, in hotel restaurant: Zum Ochsen
www.hotel-ochsen.de.
Het is ook een plek om te overnachten en te eten als je eens een dag of vijf Zuid-Duitsland wilt bezoeken. Basel, Zwarte Woud, Freiburg, Straatsburg en ga zo naar door.
Onze wijn, vanavond aan tafel; een ander land een andere smaak, ‘witte wolven, de witte wijn en zwarte wolven, de rode wijn.
Toch even langs een winkeltje voor we de A5 weer opdraaien, morgenvroeg na het ontbijt.
In de twitters lezen we dat Margereth Tatcher op 87 jarige leeftijd is overleden. De ijzeren dame hebben we vertolkt gezien door Merill Streep.

In de Tagesthemen van Duitsland zien we Poetin op bezoek bij Angela Merkel en twee jonge vrouwen protesteren met ontbloot bovenlijf op Poetins bezoek. Hij kan er alleen met een vette lach op reageren. ‘Als je politiek wilt bedrijven moet je tenminste gekleed zijn…’
Noordkorea stuurt alle Zuidkoreaanse werknemers terug de grens over.
Een aanrader om het leven in Noordkorea een beetje te begrijpen is het boek, “Kamp 14’. Ik heb het boek op de camping uitgeleend afgelopen zomer.
Tijd om het terug te vragen.

palmpasen

palmpasen

Een nieuw contact, de moeite waard om te ontdekken.

Gallery Hotel Recanati, in de Marche.
Recanati is een schitterende oude stad en in het hartje van de stad bevindt zich het GHR.
Het gebouw stamt uit de 16 de eeuw en was in het bezit van Hertog Percivalli-Broglio d’Ajano. Door de eeuwen heen is het vaak veranderd van bestemming en uiterlijk.
In 1700 was het een seminarie, daarna de laatste paar jaar was het een middelbare school.
Het hotel is dichtbij de kathedraal en niet ver van het museum Villa Colloredo Mels waar permanent een tentoonstelling is van de “Annunciatie” van Lorenzo Lotto.

Omdat onder de beschermende schaduw van de kathedraal en zijn klokkentoren, de populaire tenor Benjamino Gigli een zangcarriere begon, heeft het GHR een Lounge Bar gebouwd, ‘the Café Opera’ ter ere van deze beroemde voormalige bewoner.

De locatie:
De ligging van het hotel in het hart van de stad nodigt uit om meer te weten van een groot Italiaans dichter Leopardi, die geboren is en geleefd heeft in Recanati.
Vanuit het restaurant van het hotel kijk je uit op een berg waar deze dichter woonde en waarover hij het gedicht ‘de Oneindigheid’ heeft geschreven.
Het uitzicht op de prachtige Marchigian bergen, maakt dat het hotel een geweldige plaats is om verder het land, de heuvels en de kust te ontdekken.

Vragen over het geweldige Machigian koken, de wijn, hun vlees specialiteiten, exelente olie en andere plaatselijke en traditionele specialiteiten wil men in het hotel graag beantwoorden.

De kamers:
68 kamers, 9 suites en 6 junior kamers zorgen ervoor dat er voor iedere gelegenheid mogelijkheden zijn, van klassiek tot modern, allemaal voorzien van airco, internet, flatscreens, een kluisje, haardroger.
Om de gasten van alle comfort te voorzien staat er op een groot gezamenlijk terras een jacuzzi .
De omgeving:
Plaatsen in de omgeving die het bezoeken waard zijn:
Macerati, Loreto, Ascoli Piceno, Urbino, Grotte di Frasassi, Riviera del Conero.

Na dit gelezen te hebben denkt iedereen, zoals ik, veel te duur, hartstikke leuk maar veel te duur.
Dat is nu de verrassing; de prijs:
De superieur kamer, uitzicht op straat € 89,- laag seizoen, € 109,- hoogseizoen.
De luxe kamer met panorama uitzicht € 119,- laag seizoen, € 139,- hoogseizoen
De luxe kamer met panorama terras € 139,- laag seizoen, € 159,- hoogseizoen
Suite, of junior suite € 139,- / € 159,-                                                           “

Activiteiten:
Weekend van 11 en 12 maart met patisserie kok Stefan Krueger, koken
Twee keer per jaar kookworkshop met een bekende Italiaanse kok
Een keer per jaar koken met een groep. Vraag informatie als je belangstelling hebt.

 

 Italië en zijn heiligen

Het zijn er veel, ik weet het, u weet dat waarschijnlijk ook. Ze horen bij dit land.

Twee heel belangrijke heiligen zijn Franciscus van Assisi en Padre Pio.

Franciscus van Assisi werd geboren in de vroege middeleeuwen, in 1181. Zijn moeder was een vrome vrouw, want toen de bevalling niet op gang wilde komen is ze net als Maria in de stal gaan liggen. Daar werd haar zoon geboren. Vader is zakenman, handelt in stoffen en is tijdens de geboorte op zakenreis in Frankrijk. Als hij terugkomt van de reis geeft hij zijn zoon de naam Francesco, de Fransman.

Francesco gaat naar school en leert schrijven en rekenen, in die tijd een voorrecht.

Hij helpt zijn vader in de winkel, is een vriendelijke jongen en een uitstekend spreker.

Hulpvaardig, charmant, nuchter, in alles eenvoudig, vrolijk, gul, een natuurlijk leider.

Hij wil later ridder worden. Als Franciscus twintig jaar is, breekt er oorlog uit. Als ridder neemt hij deel aan een veldslag van zijn geboortestad Assisi tegen Perugia.

De confrontatie met de vijand zorgt ervoor dat Fransiscus zichzelf tegenkomt. Hij komt als een ander mens uit de strijd. Hij wil niet meer vechten en wordt gevangen gezet als deserteur.

Zijn vader, een invloedrijk man is zeer teleurgesteld in het gedrag van zijn zoon en vindt zijn gevangenschap terecht. Zijn moeder zorgt ervoor met behulp van de bisschop dat hij wordt vrijgelaten. Als hij na een jaar gevangenschap vrijkomt, is hij veranderd, de vrolijke jongen heeft geen zin meer in het leven.

Hij trekt naar het zuiden en krijgt een droom, waaruit hij de conclusie trekt dat het in het leven niet gaat om roem en rijkdom. Doelloos blijft hij rondtrekken op zijn paard en ontmoet het uitschot van de samenleving, bedelaars, zieken, en melaatsen en hier wordt zijn liefde voor de armoede geboren.

Hij bidt veel en hoort in zijn gebed een ‘opdracht’, om het kerkje van San Damiano te herstellen in 1205. Daarvoor heeft hij geld nodig en dat krijgt hij door zijn paard en stoffen uit zijn vaders winkel te verkopen.

Zijn vader sluit hem op uit boosheid over deze diefstal, maar zijn moeder bevrijdt hem. Zijn vader is echter zo boos dat hij de bisschop vraagt Franciscus opnieuw gevangen te nemen.

Dan geeft Franciscus alles aan zijn vader terug. Zelfs zijn kleren.

Hij staat naakt voor de bisschop op het plein. De bisschop bedekt hem met zijn bisschopskleed. Symbolisch het begin van Francesco’s goddelijke opdracht.

Nu zoekt hij zijn eigen weg. Hij trekt zich terug en gaat leven als kluizenaar, wijdt zich aan gebed en de zorg voor melaatsen en het herstellen van kerkjes.

Hij wil de allerarmste zijn. Hij bedelt om geld voor de restauratie van de kerk.

De mensen in Assisi begrijpen hem niet en schelden hem uit.

Hij woont in het kerkje van San Damiano en loopt door de stad luidkeels de lof van God te zingen.

Twee burgers worden door zijn levenswijze aangetrokken, verkopen hun bezittingen en met zijn drieën zoeken ze teksten uit de evangeliën om hun leven richting te geven en vrede en bekering te preken.

Ze zwerven rond hebben geen vaste verblijfplaats, werken op het land, helpen zieken en melaatsen en bedelen.

Ze zoeken afgelegen plaatsen om te bidden.

Ze noemen zich de broeders van de minsten, de minderbroeders en leven van aalmoezen.

Langzamerhand komen er meer volgelingen en na een verzoek aan paus Innocentius III in 1209, krijgen ze toestemming om te mogen preken. Franciscus krijgt het kerkje Portiuncula in het dal bij Assisi om te preken en als centrum voor zijn nieuwe beweging.

Behalve mannen voelen ook vrouwen zich aan getrokken tot de levensstijl van Franciscus, zo ook Clara die in het klooster van San Damiano gaat wonen.

Een bekend verhaal over Franciscus.

Er is een grote groep mensen bijeen gekomen op het plein want ze verwachten Franciscus. Hij zal hen toespreken.

Als Franciscus wil gaan praten hebben de zwaluwen die boven het plein vliegen zoveel lawaai dat de mensen hem niet kunnen horen.

Franciscus kijkt naar de zwaluwen en roept: ‘Lieve zusters, wees eens stil, nu wil ik iets zeggen, jullie hebben genoeg verteld.’ In een grote zwerm komen de zwaluwen naar beneden, landen op daken en goten en zijn stil.

Nu kan Franciscus vertellen.

Hij vertelt van God en hoe mensen moeten leven. Iedereen voelt zich gelukkig als Franciscus vertelt.

Daarna trekt Franciscus verder, maar de mensen op het plein hebben een wonder gezien.

‘Zelfs met de vogels kan hij praten.’

Een ander bekend verhaal over Franciscus is het verhaal van de wolf.

De bewoners van Gubbia leven in grote angst.

Er is een woeste wolf die het leven rond de stadsmuur onveilig maakt.

Hij valt boeren en druivenplukkers aan. Niemand buiten de stadsmuur is veilig.

Dan komt Franciscus met een van zijn minderbroeders naar Gubbia.

Hij hoort meteen het verhaal over de wolf en krijgt medelijden met de doodsbange mensen. Tot grote schrik zegt hij: ‘Ik moet gaan praten met broeder wolf.’

Franciscus stapt met grote stappen de stad uit op zoek naar de wolf. Inwoners van de stad verzamelen zich nieuwsgierig op de stadsmuur.

In de verte ziet Franciscus de wolf aankomen, met grote sprongen richting de stad.

Franciscus wacht hem op en steekt zijn hand in de lucht, maakt een kruisteken en roept: ‘Broeder wolf kom hier en doe me geen pijn, ik zeg dit uit naam van Christus.’ De wolf blijft staan, buigt zijn kop en loopt langzaam naar Franciscus en gaat liggen met zijn kop tussen zijn poten.

‘Broeder wolf,’ zegt Franciscus, ‘ik weet dat je honger hebt, maar ik wil dat het tussen jou en de mensen vrede wordt. Laat me zien dat je spijt hebt van je woeste gedrag.’

De wolf beweegt zijn oren als teken dat hij het begrepen heeft.

‘Goed,‘ zegt Franciscus, ‘ik beloof je dat de mensen in Gubbia je elke dag te eten geven, zodat je geen honger meer hebt en jij belooft nooit meer mensen of dieren aan te vallen. Afgesproken?’

Franciscus steekt zijn hand uit en de wolf gaat rechtop zitten en legt zijn linkerpoot in de rechterhand van Franciscus.

Vanaf die dag zorgen de inwoners voor het eten van de wolf en de wolf loopt van deur naar deur tot hij geen honger meer heeft en hij heeft van zijn levensdagen niemand meer aangevallen.

Tijdens zijn reizen heeft Franciscus vaak visioenen.

Hij is ook vaak ziek. Hij vergelijkt zijn lichaam met een ezel omdat hij het vervelend vindt dat hij voedsel nodig heeft om te functioneren. Voor zijn gevoel is het in strijd met zijn gelofte van armoede.

Zijn voorliefde voor de armoede is er de oorzaak van dat hij zichzelf niet goed verzorgt.

Als hij na een zware ziekte weer aan de beterende hand is beleidt hij na zijn preek zijn zonde door naakt te vertellen dat hij vlees en bouillon heeft gegeten om beter te worden.

Franciscus en zijn zielebroeders zoeken tijdens hun tochten knollen op het land om hun honger te stillen, zodat ze kunnen slapen.

’s Nachts zoeken ze slaapplaatsen in spleten en holen in rotsen en bossen.

Franciscus heeft een grote liefde voor melaatsen. Hij zoent ze en verzorgt ze zo goed hij kan, maar wordt ook zelf melaats.

Franciscus wandelt veel in de bergen en velden van Assisi en groeit uit tot een levende legende en tijdens zijn wandelingen doet hij nogal eens iets onverwachts…

Het verhaal van de kerststal.

Het gebeurt drie jaar voor zijn dood. Hij woont in die tijd in grotten bij het stadje Greccio, en het is tegen Kerst, het feest der feesten, zoals hij dat noemt.

Franciscus zit te denken over de geboorte van Jezus. ‘Hoe kan ik de mensen laten zien dat het kind in Bethlehem op een arme nederige plaats geboren is, niet in rijkdom maar in eenvoud.’

Hij bedenkt een plan en roept de hulp in van Johannes, want door ziekte is hij zwak.

Op kerstavond klopt Johannes aan bij een boer en vraagt of hij de os, ezel, een voerbak en wat stro mag lenen voor Franciscus. De boer vindt het een vreemde vraag voor kerstavond, maar zegt: ‘Voor Franciscus mag je alles lenen.’

‘Kom naar de nachtmis in de kerk in het bos en dan kun je zien waarvoor Franciscus het nodig heeft, het is een verrassing,’ zegt Johannes.

Het nieuws verspreidt zich als een lopend vuurtje. Een verrassing vannacht in de kerk en Franciscus is er ook.

Die avond komen de mensen uit straatjes en steegjes met fakkels op weg naar het kerkje in het bos. In het kerkje staat Franciscus bij de kribbe met de os en de ezel. Hij kijkt stralend in de kribbe, alsof het kindje erin ligt. De priester draagt de mis op en Franciscus zingt de woorden van het evangelie van de geboorte van Jezus. Daarna vertelt hij van het kind in Bethlehem, de nieuwe koning, geboren niet in een paleis, maar in armoede.

‘Vergeet het nooit.’

Vervuld van verwondering en vrede gaan de mensen naar hun huizen terug.

Wij weten nu dat het niet vergeten is.

De minderbroeders krijgen nu vaak geschenken aangeboden in de vorm van een stuk grond waar ze voor zichzelf een hutje op kunnen bouwen om in te overnachten.

Zo hebben ze ook de berg La Verna als geschenk gekregen.

In 1224 trekt Franciscus zich daarop terug. Hij voelt zich ziek, hij is depressief.

De armoede waar hij van houdt is door de vele geschenken van bewonderaars in strijd met zijn levensstijl.

Op La Verna krijgt hij een verschijning van een engel. Franciscus ziet dat als een boodschap uit de hemel dat hij Jezus trouw is gebleven. Op La Verna krijgt hij in 1224 de stigmata, de vijf wonden van Jezus.

Twee jaar voor zijn dood ligt Franciscus zwaar ziek in een celletje bij San Damiano.

Door een oogziekte kan hij het daglicht niet verdragen.

Hij heeft nu veel volgelingen, maar niet iedere monnik kan in zo grote armoede leven als Franciscus. Er volgen afscheidingen en er ontstaan verschillende groeperingen Franciscaner monniken.

Franciscus is daar erg ontdaan en boos over en blijft eenzaam achter, teleurgesteld en te ziek om nog te lopen. Hij is dan 44 jaar.

Aan het eind van zijn leven schrijft hij het Zonnelied, een lofzang op de natuur.

De plaats waar Franciscus begraven ligt is lange tijd een mysterie geweest. Tijdens de begrafenis is zijn lichaam gestolen en door een groepje onbekende overvallers (onder aanvoering van zijn broer?) ergens in de kerk van Assisi begraven.

Enkele eeuwen na de dood van Franciscus zijn op La Verna prachtige keramische gedenkplaten geplaatst van de familie Della Robbia.

Door de vochtigheid op de berg viel de keus op veel keramiek.

Tegenwoordig zie je in de kerk van Assisi, de onderkerk waar Franciscus begraven ligt, jonge mensen in tranen op hun knieën in devotie voor Franciscus.

De bovenkerk wordt bevolkt door groepen schooljeugd die begeleid door een docent op fluistertoon uitlegt krijgen over de betekenis van de fresco’s.

Ze staan helaas alleen te wachten op het teken van de docent om daarna zacht naar  buiten te kunnen schuifelen.

We zagen dat vroeger in Spanje, maar ook in Italië worden veel culturele hoogtepunten door de schooljeugd bezocht.

Niet alleen de middelbare scholieren, maar ook de basisschoolkinderen gaan samen naar Assisi en La Verna en krijgen uitleg over de betekenis van deze historische en religieuze plaatsen.

La Verna is een grote bedevaartplaats geworden.

Rond de grot waar Franciscus de stigmata kreeg, is een kerk gebouwd en op de muren staat zijn levensloop geschilderd. Je kunt de grot inwandelen.

Het is een mooie bedevaartsplaats waar men vol eerbied kan vertoeven.

We kunnen ons voorstellen hoe Franciscus in deze prachtige natuur geprobeerd heeft de mensen dichtbij God te brengen.

Franciscus is heilig verklaard in 1228 door paus Gregorius IX.

Ik sluit het verhaal met de groet van Franciscus ‘Pax et Bonum’, ‘vrede en het goede’.

We hebben een nieuwe aanbeveling op Sardinie. Vakantiepark Turagri aan de Costa Rei. Aan de zuidoostkust zo’n 20 minuten rijden ten noorden van Cagliari ligt het vakantiepark Turagri met vakantiehuisjes op het strand.Cagliari heeft een luchthaven waar Ryanair op vliegt. In twee uur vlieg je naar een compleet andere wereld.

Sardinie is nog onontdekt en dat is mooi.De baaien zijn uniek evenals de bergen. Het binnenland is een sprong in de tijd terug. Dorpjes waar alleen een vrouwtje in klederdracht voor haar deurtje manden zit te vlechten.De noordwestkust is het gebied van Berlusconi met zijn Vips, maar dat is een kleine anclave die moet moet zoeken als je er in geinteresseerd bent.

Vraag informatie voor een unieke vakantie.

Een onvergetelijke dag kun je beleven in La Vialla in Castiglion Fibocchi.

Behalve een ‘merenda’, bestaand uit een salade, een kaas- en een vleesplank en heerlijke druivensap of wijn van het huis, kun je ook een lunch bestellen. Van af half twaalf word je verwelkomd met een spumante en specifieke vialliaanse hapjes. Je gaat aan tafel in de luwte van de bomen en tegen vijven, wanneer je je vin santo met de verschillende zelfgebakken amandelkoekjes genoten hebt is het tijd om af te reizen. De youtube filmpjes << prijzen >>ademen de sfeer van la Vialla. Onze contacten in Toscane geven  alledrie de mogelijkheid  La Vialla te bezoeken.

 

Toch nog carnaval vieren in Toscane?  Kijk op de site www.beleef toscane.com, en ontdek hoe je op zondag 7 april carnaval kunt vieren. Boek een overnachting bij Cinzia in Loro Ciuffenna bij www.ilmoraiolo.it

Op de site Beleef Toscane staat het volledige programma, Maschere e Misteri. Bovendien staan er speciale weken in mei,oktober, november en december op het programma.

Verwen jezelf, doen wij ook en geniet.

 

'La terrazza sul golfo' b&b Antonella, Liguria

‘La terrazza sul golfo’
b&b Antonella, Liguria

Liguria:

Jaren geleden maakten we kennis met Antonella Bernabo. Ze is lerares Engels, woont in Liguria, heeft daar een b&b  en is een van de organisatoren van de uitwisseling van scholieren uit Leek. Jaren geleden nam Frits oudste kleindochter Roosmarijn deel aan de uitwisseling en dit jaar Laurence. We hebben Antonella ontmoet in Leek en hebben  haar bezocht  en haar b&b bewonderd. Het is een prachtig huis met een geweldig uitzicht vanuit de kamer en vanaf het balkon. Helaas moest ze vanwege familieomstandigheden tijdelijk stoppen met haar b&b. Dit voorjaar start ze haar toeristische activiteiten weer. Voor nu heeft ze ons een nieuw adres gegeven en daarover kun je alles ontdekken op www.b&ballizzo.it

 

Na ons bezoek aan de vakdag van de vakantiebeurs in Utrecht kregen we twee verzoeken om te bemiddelen. Ik geef alvast de websites, het ziet er prima uit. We gaan er zelf eind maart op bezoek om meer informatie te kunnen geven dan alleen de website.

Toscane:

Onze Toscaanse gasten kennen allemaal Civitella en Arezzo. Ons nieuwe contact, Dodo village, ligt tussen deze twee steden. Het is een park met een zwembad, huisjes en grote tenten. Er worden verschillende culturele activiteiten georganiseerd ,op hun site www.dodovillage.it staat de informatie ook in het Engels. Duurzaam energiegebruik staat hoog in het vaandel.De heldere nachten vol sterren hebben onze aandacht ‘s avonds en ‘s nachts opgeeist. Ook in Dodo village is veel aandacht voor het firmament.Ga de uitdaging aan, Dodovillage wil een andere manier van kamperen aanbieden. In april meer hierover.

De Marche:

In Recanati, een middeleeuws stadje, hoe kan het ook anders, ligt Gallery Hotel Recanati. Ook het hotel biedt een andere manier van vakantievieren aan. Bekijk de mogelijkheden op hun site www.ghr.it. De hotelprijzen zijn te vergelijken met de woningen in de agriturismo.Naar de luchthaven Ancona is ongeveer 40 km en een dag naar de kust is een kwartiertje rijden.