de geur van houtkachels in de Abruzzen en Toscane, pasen 2013.

0

Pasen 2013, de geur van houtkachels in de Abruzzen en Toscane.

eind maart (22)- begin (1) april

Vrijdag voor palmpasen vertrekken we naar de Algäu.
Rustig wegverkeer en we zijn mooi op de geplande tijd in Jungholz een kilometer over de grens met Duitsland, in Oostenrijk.
De zon schijnt en er wordt volop geskied. Frits neemt een glas wijn, ik een glühwein en we kijken naar de afdalers op skies en snowboards.
Tegen vieren neemt de zon in kracht af en we vertrekken richting Pension Katharina, waar we begroet worden met een onvervalst Nederlands “Welkom”.
Een Nederlands gezin heeft 7 jaar geleden gekozen voor Oostenrijk, het roer om. Na de eerste moeilijke jaren hebben ze het nu goed naar de zin. Vier kinderen gaan naar de Oostenrijkse school. Kartharina is een pension dat ik met plezier ga aanbevelen. Veel Nederlanders reizen het liefst over Ulm en Oostenrijk.
Mooie kamers, keurige badkamer, balkon, waarvan we op de skipistes uitzien.
De volgende morgen vertrekken we na een uistekend verzorgd ontbijt richting Rimini, zo’n 600 kilometer verderop.
We zijn nog niet op de doorgaande weg of we zitten in de file. Langzaamaan dringt tot ons door dat de Duitsers paasvakantie hebben en dat ze vandaag de dag voor palmpasen vrij hebben gekregen. Het doel blijkt Tirol, om te skiën, de Fernpass en Imst, dan zijn we de file kwijt. Nog een enkel Duits gezin trekt naar het Gardameer.
De eerstvolgende vier uur staan we in een file en rijden in totaal 37 kilometer. Met deze snelheid zie je wel wat in de berm ligt, een aangereden vos en een aangereden das.
We komen tegen zevenen aan in Rimini. De geur van houtkachels omringt ons.
Morgen is het zondag, dus we gaan eerst boodschappen doen. Rimini heeft een kolos van een winkelcentrum.
Ons hotel is net gerenoveerd, daarom had ik er ook voor gekozen. Hotel Residence € 29,- voor een nacht, alles nieuw. Hadden we zelf willen koken had dat ook gekund, maar wij kiezen voor ‘Frankie’, een visrestaurant en genieten van het eten en van de Italianen. Wat zijn het toch levensgenieters, hoe ze die vissen verorberen, van de wijn genieten, van elkaars gezelschap. Amore, amore, wanneer leren wij eens zo te leven.

Zondagmorgen vertrekken over een hele stille weg richting Barrea.
We hebben vanmorgen eerst een afspraak met Marisa. We hebben elkaar ontmoet in Utrecht op de vakantiebeurs en later kreeg ik het verzoek of we hun hotel opwinnen nemen in onze contacten. Op de site ziet het er geweldig uit, zowel het hotel als het stadje Recarnati, maar ik wil het altijd eerst zien. Vanmorgen gaan we kijken.
Alle wegen naar Recarnati zijn afgesloten. Gelukkig heb ik net een nieuw wegenboek van Italië gekocht en zo vinden we de weg.
Op onze zoektocht zien we een flat met op het dak schotelontvangers. Overal op straat lopen zwarte mensen. Waarschijnlijk is een van de plekken waar een deel van de bootvluchtelingen gedropt is. Zo te zien hebben ze niet het slechtste deel getroffen. Keurig geklede mannen lopen in groepjes op straat.
Midden in het oude stadje komen we uit bij het hotel. Een oud seminariegebouw is omgebouwd tot modern hotel waar een kunstenaarshand de sfeer bepaald heeft.
Buiten wordt palmpasen gevierd. In een lange rij staan de gelovigen voor de kerk. Naderhand zien we overal mensen met palmpasentakken (olijftakken) lopen. Ze worden aan de gevels gehangen, of in de etalages gezet. Later zien we ze in de auto.
Het hotel is een verblijf waard. De locatie is bovendien prachtig. Midden in de oude stad. In de ontbijtzaal heb je een prachtig uitzicht over de buitenmuur en de stad en in de verte zie je de monte Sibiline. De kamers zijn prachtig en in de zomer staat een jacuzzi klaar om de vermoeide gasten te verwennen.
We maken afspraken en het Gallery Hotel Recarnati komt bij onze contacten.
Ze organiseren kookles voor groepen en er komt twee keer per jaar een kookgoeroe om kookles te geven. Ik weet wel belangstellenden voor deze activiteiten.
Marisa zegt dat ons dit hotel in Toscane zou staan er heel andere prijzen voor de kamers gevraagd zou worden.
We reizen door en komen tegen vieren in Barrea waar Pasetta ons met zijn enthousiasme begroet.
Ik heb thuis likeur van cranberry’s gemaakt en geef Pasetta een fles voor hem en een voor zijn zoon Marco. Marco beheert nu de camping. Pasetta vindt zichzelf te oud worden. Marco heeft een woning in hetzelfde gebouw als Pasetta maar zijn vrouw en prachtig baby’tje wonen in Civitella Alfedena enkele kilometers verderop aan de andere kant van het meer.
Na een rustdag gaan we dinsdagmorgen richting Puglia. We worden nagekeken door twee herten. In de Abuizen zijn de herten zo groot als paarden. Ze zijn erg nieuwsgierig en blijven ons volgen zoals wij hun doen.
We willen de winterverblijfplaats van de schaapskuddes zien. We reizen dezelfde weg als de kuddes, de ‘natuur’. Het is een berglandschap met slechte wegen. We rijden ongeveer 40 kilometer per uur, door de bergen is dat niet slecht. In een bocht van de weg worden we verrast door een nest honden. De moeder staat erbij en vijf kleintjes warmen zich aan elkaar, ze zijn echter nieuwsgierig naar ons en gaan op een rijtje naar ons zitten kijken. In Lucera heb ik een hotel geboekt. Het hotel is bewegwijzerd en we zijn er zonder te hoeven zoeken. We brengen onze spullen op de kamer, fatsoeneren ons en beginnen aan onze schapenzoektocht. Er is ons al zovaak iets mislukt van onze plannen, we hebben gespannen verwachtingen.
Onze tocht is richting Foggià, daar ergens moet de Tavoliere liggen. De Tavoliere is een algemene naam voor een vlakte, een tafel. In mijn wegenkaart ligt die bij Bari, maar die zoeken we niet. Over kleine witte weggetjes, op de kaart en ook in werkelijkheid, witte zand, kuil, steen weggetjes, zien we twee zigeunercaravans. De was hangt buiten. We komen langs verlaten restanten van huizen, eenvoudige onderkomens met veel tuin en veel fruitbomen, olijfbomen en wijnranken. Waar je zelf voor kunt zorgen en wat Gods akker biedt is de dankbaarste en goedkoopste weg.
Tot onze grote verrassing zien we na wat heen en weer gezoek de Tavoliere op de kaart liggen. We veranderen koers en rijden richting de vlakte.
Het is grote vlakte ten oosten van Foggià. Deels ongerept, maar het is zeer vruchtbare grond, waar veel tuinbouw en boomgaarden staan. We zien veel grote roze amandelgaarden van de zoete amandelboom. Veel olijfbomen, druiven, fruitbomen.
Koolvelden, rijst, tuinbonen, artisjokken, peulen.
Langs de weg staan palmbomen, grote cactusplanten, de bermen zijn geel van het koolzaad, de wilde venkel en wit van de kamille.
De zwaluwen vliegen laag over de weg, “Een zwaluw maakt nog geen lente” (Una rondine non fa primavera) zegt men hier.
Zwaluwen trekken als het tijd is en houden rekening met de temperatuur maar niet met het land waar ze neerstrijken.
We hebben geluk, de eerste kudde zien we op een groot grasland. Terwijl ik foto’s maak komt er een auto aan en de verweerde kop die uit het raampje steekt zegt: ”Kom wat dichterbij, dan kun je mooiere foto’s maken.” Ik had al een jonge herder zien lopen die zijn honden actief hield door ze iets te laten ophalen wat hij ver weg gooide. Deze herder hoorde ook bij deze kudde. Hij zette zijn auto aan de kant en ging naar de kudde. Een eind verderop stond een restant huis met hooi en een omheining waar de schapen ‘s nachts veilig zijn. De herders hebben tegenwoordig een soort huis en een auto.
We rijden verder en langs een erg beroerd weggetje, meer kuil dan weg, zien we een kudde die bij een rivier water heeft gedronken. Hier is een herderin, die ook een auto naast de kudde heeft staan.
Onze missie is geslaagd. Heerlijk om het beeld dat we hebben van die tranzumanza kompleet te krijgen.
We gaan terug naar het hotel want we zijn ondertussen aardig afgedwaald.
Ook nu genieten we weer van en heerlijk maal.

De volgende dag na een goed ontbijt, Frits brioches en brood en ik gebak. Ik ken me nu wel. Daar krijg ik anders gigantisch spijt van. Dat doen we niet meer. Zorgvuldig kies ik twee verschillende stukjes, yoghurt na en citroenthee erbij, een goed begin van de dag.
Als we naar de auto lopen zie ik Frits wat schuw naar me kijken, maar ik heb het allang gezien, ja er is markt.
We zijn meer dan vier uur rijden van Barrea en we hebben plannen. In Toscane is er tijd voor de markt, we vertrekken. Eerst maar even tanken, dat doet zeer als ik dat opschrijf, elke tank is meer dan € 70,- De Italianen moeten veel belasting over de benzine betalen. Er staat zoals mijn vader vroeger zei, een ‘pikzwarte neger’ die onze tank volgooit. Hij is 7 jaar geleden uit Ghana naar hier gekomen, is een keer teruggeweest maar snel weer vertrokken naar Italië. Ook bij Gallery Hotel Recanati zagen we een prachtige zwarte vrouw achter de bar. Leven en laten leven, ze hebben werk en kunnen een eigen toekomst opbouwen. In Nederland is dat nog wel even knudde met een rietje.
Onderweg naar de kust zie ik nog een nederzetting van schapenkuddes.
We stoppen en ik vraag of ik foto’s mag maken. Ik leg uit dat ik een verhaal schrijf over de Abruzzen. O, natuurlijk. Ik kan mijn gang gaan. De schapen liggen achter het hek, een paar schapen en geiten staan bij de schuur. Deze mensen hebben een grote stal met woning. Rondom lopen de honden, kippen, ganzen en de hele familie. Iedereen komt in de deur staan. De mevrouw legt uit wat ik doe en iedereen begint te zwaaien. Ook nu weer komt er een auto op het erf en ook deze man zwaait enthousiast naar me. Deze mensen hebben stroom en schotels voor de televisie. Er staat een tractor en er ligt een wintervoorraad hout voor de kachel en hooi voor de beesten.
Missie geslaagd, op naar de kust. Daar begint de volgende zoektocht. Van Vasto tot Ortona staan in zee, trabocchi gebouwd. Dit zijn grote houten plateaus op palen waarvan de vissers hun netten in zee werpen. De constructie is zo gemaakt dat harde golven en wind het plateautraboccho heen en weer laten gaan maar het wordt niet kapot gewaaid.
Ook nu zoeken we, zoeken we en het geluk is deze dagen met ons. Ik maak een heleboel foto’s. Sommige trabocchi zijn nu restaurant, maar de meeste zijn nog in gebruik van de vissers.
Er komt een vissersbootje binnen en we krijgen zin in een vismaaltje. Het is één uur, pranzotijd. We bestellen in een bar waar de pizzaoven brandt een vispizza. Ik krijg een pizza bianca met garnalen en kleine plakjes courgette en Frits’ pizza is vol garnalen, mosselen, calamares en inktvisjes in soorten en we hebben allebei twee grote kreeften. Schade € 20,-, inclusief twee glazen wijn. We zijn voldaan, gaan naar Barrea, langs de Sangro, waar Pasetta ons opwacht. ”En heb je schapen gezien?” Hij vertelt van zijn vader en opa die naar Puglia met hun schapen die hele route liepen. Ik heb in zijn boek gelezen dat hijzelf ’s morgens voordat hij naar school ging brood naar zijn vader bracht, hoog in de bergen.
Als je blij bent omdat je dag geslaagd is, voel je je jong en dat is goed. (zei P.)
Hijzelf heeft last van zijn maag en hij zegt dat hij vandaag tegen God gezegd heeft: ”Wat heeft dat nu voor zin als ik daarboven lig, ik kan toch veel beter hier nog vijftien jaar rondlopen?” Hij gebaart richting kerkhof dat naast de camping ligt.Nu tijd voor een wijn en de planning voor de rest van de week.
Donderdag, vrije dag, het regent, het waait en het is koud.
Mooie dag om alle verhalen te ordenen. Ik heb de inhoudsopgave ook klaar, dat brengt structuur. we maken ook plannen voor de komende dagen.
Vrijdagmorgen vroeg op stap, het is Goede Vrijdag en vanavond om 9 uur in Barrea de processie. Op Goede Vrijdagavond is heel Italië en in ieder geval heel Abruzzen in processie bijeen.
Uitgezwaaid door Pasetta gaan we richting Atria. Het is nog steeds koud, bewolkt en als eerdere plan de pastafabrieken van De Cecco bezoeken lijkt ons niet verstandig want daarvoor moeten we de bergen in en die liggen in de wolken.
Na 10 km rijden en nadat we over de pas achter Barrea waren trekt echter de lucht op en de wolken breken, we zijn een blauwe lucht.
In Alfedena heb ik twee jaar geleden een leuk pink-slangenringetje gekocht om af te leren bang voor slangen te zijn, temeer daar we de slangenprocessie in Cocculo wilden bezoeken.
Ik heb nog een pink en jawel ook daar prijkt nu een schattig slangenringetje. Dat zijn voor mij de zoete herinneringen, altijd bij de hand.
Ondertussen wordt de lucht steeds blauwer en de wolken verdwijnen, tijd om ons oorspronkelijke plan weer op te pakken. Wat we toch het liefst doen is rijden over kleine weggetjes door de Abruzzen, want je wordt nooit teleurgesteld. Het deel van het Majellapark waar we nu door rijden hebben nog niet eerder bezocht. In Fana di Martina, een dorp omringd door immense bergen, alleen te bezoeken via bergwegen bezit de grootste pasta fabriek van Italië, van De Cecco. Over heel Europa worden hun producten verstuurd. Via de mail bestel je wat je nodig hebt aan pasta, olie en sauzen.
Onze route is nieuw en we verheugen ons op een mooie dag want de lucht wordt steeds blauwer.
Mijn eerste stop is om bergen met enorme kloven en holen te fotograferen. Langs de weg bloeiende struiken, mimosa, prunus, fruitbomen gewoon in het wild langs de weg, kleine diepblauwe wilde viooltjes, helleborus, dorpen geplakt tegen de bergen, geduwd tussen de bergen, aangeleund tegen de voet van de bergen, op de top van de bergen. In de Abruzzen zie je kerkjes, klein en oud maar met rijkdommen van binnen, eeuwenoude beelden, fresco’s, schilderijen en kerkschatten. De bergen grijs/blauw kaal en naar de dalen bloeiende amandelbomen, fruitbomen, wijnranken en dorpen. Prachtig hoe de natuur zich aan ons openbaart, de nietig huisjes tegenover de enorme bergen. We ervaren weer dat hier de natuur de baas is.
Aan de noordkant zien we skiliften en skihellingen.
IMG_5756Aangekomen in Fana di Martina zien we waar we voor gekomen zijn. Grote fabrieken in De Cecco kleuren blauw met een beetje geel.
We rijden naar de informatiebalie, waar een portier ons te woord staat. Nee, de fabriek, de winkel, de rondleidingen, iedereen heeft paasvakantie, nou nee niet iedereen de fabriek draait en de portier laat de werknemers binnen. Je moet in Italië nooit lang treuren als iets mislukt er komt vrijwel meteen een leuke verrassing voor in de plaats. Maar we hebben niet alleen pech want we hebben nu de tijd om een caffè te drinken in Fana. En wat een geluk openbaart zich voor onze ogen. ”Bar Escher”. We wisten wel dat Escher in de omgeving van Barrea veel stadjes meerdere keren bezocht had en hier staan we voor de deur die in een van zijn tekeningen als door een vergrootglas getekend is. De smalle trapjes inspireren hem tot het maken van de voor hem zo bekende trappen die je in positie en negatief kunt zien. Het beeld verspringt.
In de bar ligt de krant van vandaag (29 maart 2013), op de voorpagina staat een artikel over de moeizame formatie van de regering.
Bersani probeert in opdracht van Napolitano te bemiddelen.
Berlusconi wil alleen meewerken als hij premier wordt en Grillo wil niet samenwerken, een impasse dus. Napolitano neemt de opdracht terug en probeert het zelf, maar komt er ook niet uit en besluit een commissie van 10 wijze mannen te benoemen om zich over de formatie te buigen. Napolitano blijft nog tot half mei op zijn post.
Op de voorpagina staat ook een foto van de processie die vanavond in Chieti wordt gehouden. Het is de oudste processie van Italië. Als boetedoening lopen de mannen mee met ‘capirotes’, kappen over hoofd en gezicht.
Er deze processie spelen 100 violisten.
Verder zien we de nieuwe paus, met een plattegrond van Rome waarop de processie die de paus loopt.Bar Escher
Gisteren, op Witte Donderdag heeft de paus de voeten gewassen van de gevangenen in de gevangenis in Rome. Ook daarvan stond een foto in de krant. De paus roept op tot nederigheid en dienstbaarheid aan de naaste en vooral aan de armen.
We vervolgen onze reis en bij een barretje langs de weg vindt Frits dat het tijd is voor een pranzo. Even later zie ik hem met de waardin een tafeltje en stoelen naar buiten slepen. We zitten in de zon en uit de wind, (21°) met een longdrinkglas wijn en twee dikke plakken brood met worst en kaas.
Wanneer we onze weg vervolgen zien we grote holen onderin de bergen, in de Abruzzen zijn veel grotten.
We hebben nog tijd en besluiten het adres te zoeken dat we het vorig jaar van Ursula kregen. Ursula heeft een restaurantje in Opi, La vecchia Locanda. Ben je op doorreis, dan moet je zeker stoppen en naar binnen gaan. Het adres is een azienda, boerenbedrijf waar olie geperst wordt. Ursula liet ons heerlijke citroenolie proeven en zei dat we het maar zelf moesten gaan halen. Als we het erf oprijden, lijkt alles dicht, maar op ons rondsnuffelen gaat de deur open. Een oude dame zegt dat we geen olie kunnen krijgen haar man is er niet. Als we wat doorpraten, het kaartje laten zien, roept ze naar binnen en haar (klein)zoon komt bij de deur. Maar kom toch binnen. Natuurlijk hoeveel olie willen we en komen we uit Amsterdam? Hij is ook in Amsterdam geweest en willen we koffie?
Moeder is in de keuken bladen van de slakroppen aan het plukken. Ze legt een kleed over de hoop bladeren en gaat koffie zetten. Alle onderdelen van de percolator liggen boven in de kast. Met een lange soeplepel kan ze de losse delen naar voren schuiven. De percolator heeft geen handvat meer dus het is even oppassen geblazen.Terwijl Frits met haar (klein)zoon in een r gesprek gewikkeld is kijk ik naar zijn moeder. Er komt een servetje op een schaaltje en daarna komen er allemaal zelfgemaakte speciaal voor Pasen gemaakte koekjes. Moeder maakt drie kopjes koffie, neemt zelf geen koffie, geen koekjes, maar dringt aan dat we alle soorten koekjes moeten proeven.
Zoon komt terug met een fles gewone en een fles citroenolie. Frits betaalt en we vertrekken. We krijgen de verzekering dat we binnenkort de olie via internet kunnen bestellen, de site is in wording. www.crisantesilvestro.it
Azienda Agricola Chrisante Silvestro
C.da Pratodonico 2
Pianella
Al onze plannen zijn verwezenlijkt we gaan terug naar Barrea.
Tegen negen uur vertrekken we naar het oude centrum en de kerk waar de Kruisweg wordt herdacht en dus gebeden. Frits legt uit dat alles wat met paarse doeken is afgedekt, zoals de schilderijen, de kruisen op de preekstoel en in de (op de zijaltaren) vensterbanken. Jezus is gestorven, niets herinnert aan Jezus in de kerk.
Zelfs het tabernakel staat open en is dus leeg. Ook geen blijvend olielampje.
Voor Frits komt het beeld van zijn jeugd tot leven.
Als de Kruisweg gelopen en bezongen en herdacht is worden de voorbereidingen voor de processie getroffen.
Ieder krijgt een brandende kaars en dan komt naar buiten, de mannen, kinderen, de priester, in Barrea is een zwarte Afrikaanse priester. Hij heeft een dikke wollen muts opgezet, het is inderdaad erg koud. Het beeld met de baar met de gestorven Jezus erop gevolgd door het Mariabeeld gaat in processie door de straten van Barrea.
Bij een kapelletje wordt gezongen, bijbelgelezen, allen staan rond het kruisbeeld van Jezus. Maria torent er bovenuit, in de hoop dat ze kan waken en beschermen.
Zaterdag, stille zaterdag voor Pasen. Op veel plaatsen in de Abruzzen speelt men het Paasverhaal. Het vorig jaar hebben we in de stromende regen meebeleefd hoe de toeschouwers vol overgave zagen hoe Jezus opnieuw verraden en gevangen genomen werd. Dit jaar wilden we het laatste deel van het verhaal zien. Het vorige jaar waren we zo verregend dat we onderdak zochten bij de open haard van een restaurant. Dit jaar krijgen we niet eens de kans ons te laten verregenen, alles wordt een dag verschoven, maar ook op zondag is het weer bar en boos en wat in 2010 voor het laatst gebeurde, het spel wordt afgelast.
Zoals altijd, een geluk bij een ongeluk, we worden door Pasetta uitgenodigd bij hem thuis de Paaspranzo te gebruiken. Wat weer een geluk.
Om één uur, zoekend naar de droge plekjes op het pad naar zijn huis wandelen we naar een warm onderkomen. Pasetta, zijn vrouw en zoon Steve  wachten ons op. De afgelopen winter heb ik sjaaltjes gebreid en ik heb voor Pasetta’s vrouw een meegenomen. Een hele doos breinaalden komt op tafel en ik moet uitleggen hoe ik gebreid heb. Ik beloof een paar bol lonten voor sjaaltjes te sturen en daarbij de website waarop de werkwijze.
Breien kent geen grenzen.
Het vorig jaar was het met kerst een hype om kerstballen te breien.
Twee heren uit Noorwegen leerden via internet over alle grenzen prachtige kerstballen te breien.
We worden eerst onthaald op heerlijke wijn en door moeder zelfgemaakte lasagne en voorzien van heel kleine gehaktballetjes door Steve gemaakt.
Zoals we in Italië gewend zijn staat de tv aan. Een herhaling van de Paasboodschap van de nieuwe paus.
Ik vraag Steve wat hij vindt van de nieuwe paus.
Hij zegt: ”Jaren geleden hadden we ook een paus (Paulus II). Ik zie het nog voor me. Hij wilde gewoon bij de mensen zijn en een achterlijk figuur staat opeens met een pistool voor hem. De pausmobiel werd uitgevonden en hij heeft zich nooit meer zo onder de mensen gewaagd. Ik hoop dat het met deze paus niet dezelfde weg opgaat.”
Zoals overal is men ook hier erg blij met de manier waarop deze paus de mensen en het geloof benadert. Het accent moet liggen op dienen, dienstbaar zijn. Deze week (eerste week van april 2013) was er een tweet van hem over vrouwen. Geef ze de kans met hart en ziel te dienen.
Vanmorgen is niet in het Nederlands bedankt voor de bloemen en Steve zegt: ”Beter zo. Nu weet de hele wereld dat de bloemen uit Nederland komen. Ook heeft de paus niet in alle talen gelukkig Pasen gewenst. Hij wil niet van die lange diensten.
De tweede gang is vlees kleine stukjes lammetjesvlees, salade en wilde spinazie. Ook al zit je de hele middag aan tafel, je hebt niet het gevoel dat je je overeet, wat thuis zo vaak het geval is.
Pasetta is de prater maar als zijn vrouw niet de kans krijgt ook een verhaal te vertellen moppert ze.
Ik vertel dat ik eens in een boek las: ”Maar Luigi laat mij nou ook eens praten. Ik heb toch ook praten geleerd.”
Steve moet erom lachen en ik denk dat -Luigi- nog vaak op tafel komt.
De dolce bestaat uit aardbeien en stukjes banaan.
Na de caffè komt de likeur op tafel. Wij krijgen zelfgemaakte likeur van Pasetta (deze likeur heeft het etiket van een toiletreiniger!) en onze likeur is voor hen. Het valt gelukkig goed in de smaak. We praten wat over likeur en jam maken. De vorige keer had ik zelfgemaakte jam meegenomen.
Frits zegt dat het na het eten heerlijk is om even de ogen dicht te doen. Mama beaamt dat, want ze heeft de afgelopen nacht aan de paaswake deelgenomen tot 3 uur.
Pasetta die nog steeds onrustig is over het wel of niet doorgaan van het passiespel loopt regelmatig naar het raam, gooit het open richt zijn hoofd naar de hemel zijn handen erbij en verzucht: ”Je zult zien dat morgen de zon schijnt in een strakblauwe hemel.”Het is maandagmorgen, onze dag van vertrek.
De zon straalt inderdaad aan de strak blauwe lucht. Voor mij een mooie gelegenheid buiten af te wassen. Het regenwater is mijn afwaswater. Boven het meer verschijnt een regenboog, eerst wazig maar de kleuren worden steeds helderder en tekenen zich scherp af tegen de blauwe lucht. Waar een regenboog is is water en zon. Ik sta in de zon en maak foto’s. De regenboog staat aan beide kanten helemaal op de grond en vormt een prachtige boog over het meer. Het levert me mooie foto’s op.
Als de regen en de zon met elkaar strijden om de macht moet ik nu toch wel in de regen komen te staan en dat gebeurt ook. Langzaamaan beginnen de druppels te komen. De zon verdwijnt, de regenboog ook en we gaan naar binnen, het regent.
De afwas is klaar we ruimen op, tijd om te vertrekken, we gaan Toscane.
We nemen afscheid. Pasetta belooft deze week naar de dokter te gaan en wij beloven te mailen over de uitslag.
Het eerste uur rijden we in de Abruzzen, bergwegen, door dorpen, langs velden bloeiende bomen,alsof de hele natuur in bloei staat en dan die sneeuwtoppen in de zon als achtergrond, het is genieten. Nooit verveelt het door de Abruzzen te rijden.
Aan de doorgaande weg naar Rome zien we zoals we gewend zijn hoertjes, jonge meisjes uit Afrika. Jaren geleden lazen we in de krant dat een echtpaar uit Leeuwarden was opgepakt vanwege het ronselen van deze meisjes. Door het ontbreken van een zo’n schakel uit de ketting verandert er echter niets aan de handel in deze meisjes. In Italië was bovendien een minister die hoge boetes zette op de gebruikers van deze meisjes. Dat leverde hevige protesten op in de krant, niet van de Italiaanse mannen maar van de vrouwen. Nu zouden er veel meer aanrandingen plaatsvinden als de mannen geen gebruik meer zouden kunnen maken van de meisjes. Maar zoals zoveel in Italië, parole, parole, er is niets veranderd.
Langs deze weg zien we wel heel veel jonge meisjes staan, allemaal Italiaanse meisjes. Er rijdt een auto langs, een jonge man stopt steeds bij de meisjes en rijdt dan weer door. Het is alsof hij een schoolklas van het meisjesinternaat op een zeer speciale stage heeft gestuurd.
Het is paasmaandag en net als in Nederland druk op de weg. Bloemen en grote paaseieren liggen op de hoedenplank, familiebezoek. Om de tijd te korten zetten we een luisterleesboek op. ‘Caesarion’ van Tommy Wieringa. Van Pasetta hadden we gehoord dat hij zich verbaasde over de Nederlandse gasten die zoveel lazen, nu in de auto leest Tommy voor uit zijn eigen boek. Zo wordt het een heerlijke reis. Onze ervaring met lange reizen en luisterboeken is heel positief. De vorige keer hoorden we ‘Geheugenfabriek’ van Dick Swaap. Het gevolg ervan was, dat ik bij thuiskomst meteen begon met het vastleggen van mijn vroegste herinneringen. Vijftig bladzijden staan er in de computer en het geeft een rijk gevoel, je herinneringen te verwoorden en ook in beeld te brengen.
De laatste keer dat we Tommy Wieringa zagen was op tv in zijn programma ‘De grens’. Hij weet zijn toeschouwers te boeien door zijn eenvoud, zijn duidelijkheid en in zijn schrijfstijl maakt hij prachtige vergelijkingen.

We komen aan in Figline waar we voor een week een mobilhome gereserveerd hebben. Deze camping komt vaak in reisprogramma’s op tv. Het is een grote camping, maar wat het meest opvalt is de goede organisatie. Veertien jaar hebben we onze gasten bediend op een camping, vijftien kilometer verder naar het zuiden in Capannole. Aan het eind van de vorige zomer zijn we hiermee gestopt, alle caravans zijn van de camping en deze winter heb ik alleen reclame gemaakt op beurzen en via de mail voor onze contacten, die appartementen, agriturismo verhuren, een b&b hebben of mobilhomes op een camping.
Deze week moeten we onze laatste caravans die in Arezzo bij een handelaar staan, naar huis brengen of verkopen en verder willen we onze vrienden bezoeken.
Poggio Primo ons nieuwe contact brengen we eerst een bezoek, we kopen olie en wijn en daarna gaan we naar de lunch bij La Vialla.
Ik heb deze winter cranberrylikeur gemaakt en sjaaltjes gebreid. Op Italiaanse wijze neem ik voor alle vrienden een “eigen” cadeautje mee.
Nicole, Elisabetha en Ingrid weten dat we komen, want we hebben gereserveerd. Een ouderwets, hartelijk weerzien is het gevolg. Daarna genieten we van de voor ons zo overbekende Laviallaanse lunch. Tegen vieren verdwijnen we uitgezwaaid door Elisabetha en met een venkelworst, honing en flesjes olie in de kofferbak.
Het is vier uur we zijn in de buurt van Civitella. Op de vakantiebeurs in Utrecht hebben we kennis gemaakt met de eigenaar van een nieuw vakantiepark. Men vroeg of ik hun park op wilde nemen in mijn contacten. De site en de informatie ziet er interessant uit, dus we gaan kennismaken. Civitella was de afgelopen jaren vast onderdeel op onze agenda. Helaas noch noord, zuid, oost of west van Civitella is Villaggio agrituristico Dodo Village te bekennen.
Uiteindelijk komen we terecht op een zandpad, waaraan een huis staat. De eigemnaar staat in de tuin. ”Jazeker, dat park, daarvoor moet je bij de linker cipres rechtsaf, maar het park is nog niet klaar.”
Op zoek naar de linker cipres is niet moeilijk maar dat pad daar rechtsaf, dat smalle, kronkelige, natte, zandpaadje schuin naar beneden, is toch geen aanrader voor onze gasten.
Terug op de camping mailen we, dat we de weg zijn kwijtgeraakt, maar men is ons ook kwijtgeraakt, want er komt geen antwoord. mission impossible deze week.

Woensdag gaan we naar Florence. In Barrea begaf de computer het en dat ligt me zwaar op de maag. Ben ik alles kwijt?
In de Apple-store worden we met veel geduld en heel veel deskundigheid geholpen in de ‘Geniusbar’. Uiteindelijk gaat de computer aan een machine en komen we twee uur later terug. Niets aan de hand er is een kabeltje los en dat moet vervangen. Tranen knallen uit mijn ogen. Ik heb zin om te zoenen en doe dat ook. Dankbaar zoen ik mijn Genius. Nog een half uurtje geduld en de nieuwe verbinding is gemaakt en we vertrekken zielsgelukkig uit het grote winkelcentrum Il Gigli in Florence, richting huis.
Donderdagmorgen gaan we via de markt in Montevarchi naar de camping, oude bekenden opzoeken.
Een van mijn opdrachten is veel citroenen mee te nemen voor de limoncello en daarvoor zijn we eerst op de markt.
In de campingbar begroeten we Franca, Fredericke en Lia. Ieder gezond en wel. We weten dat Gino zich voorbereidt voor een knieoperatie de volgende week. Tijdens een ritje over de camping, langs onze eigen plekjes, zien we dat er helemaal niemand op de camping is, geen zaakwaarnemers van reisorganisaties, geen campers, geen mobilhomes, geen caravans.

We vertrekken naar Duddova voor een pasta van mama.
Op de berg staat alles buiten, de borden, de producten, maar aan alle deuren hangt een hangslot. Vreemd, daarvoor hebben we geen verklaring, ze zijn er wel en ze zijn er niet, dan komt Leonardo naar buiten. Vanmorgen zijn Valeria, mama en papa met Delia naar het ziekenhuis vertrokken in Montevarchi want ze had hoge koorts en een darmontsteking. Nu krijgt ze een antibioticakuur. We beloven zaterdag terug te komen.
We gaan nu maar een hapje eten in Colonne de Grillo.
Hier is alles veranderd, er is een hotel aangebouwd en het restaurant is wat kleiner geworden, maar het eten is als altijd prima. Na de pranzo rijden we door de Crete Senesi naar Asciano, dat was een must voor ons en onze gasten. We rijden daarna door naar Arezzo voor een babbeltje over onze caravans.

De eigenaar van de caravanhandel wil de Hobby wel kopen maar biedt een voor mij veel te lage prijs ik zeg “nee” en we vertrekken.
Onderweg begint Frits te rekenen. We moeten nog twee caravans naar huis brengen. De benzineprijs is schrikbarend hoog, in Nederland moet je ze betaald stallen tot je ze verkoopt. Als je al die kosten eraf rekent kun je misschien tevreden zijn met het bod van de handelaar. We mailen dat we alsnog akkoord gaan.
Vrijdagmorgen gaan we na een kort marktbezoek voor nog wat citroenen naar Arezzo, waar we begroet worden met een two big smiles. We maken afspraken over de officiële papieren en de betaling en als ik in de caravan ga kijken of ik er nog iets uit mee naar huis wil nemen, vraagt de handelaar aan Frits of hij erge ruzie met me gehad heeft ?!
Afgehandeld, nu na vijftien jaar caravanverhuur is de zaak gesloten, finito, goed zo, maar waarom ben ik dan niet blij. Geen rompslomp als het regent en de grond drassig wordt, geen wandeling over de camping midden in de nacht als er een onweersbui losbarst om te zien of de voortenten goed staan, geen bezorgdheid over de gasten of alles goed functioneert.

Deze hele week in Toscane ontbreekt het me aan de chemie, de betrokkenheid met alles wat er op de aanplakbiljetten staat, wat de natuur biedt, het hoeft niet meer, ik mis mijn gasten, waarvoor ik alles bedacht, die ik een onvergetelijke vakantie wilde bieden. Ze zijn er niet meer en daarmee is de charme van het reizen in dit deel van Toscane verdwenen. Ik had me verheugd op een week vakantie zonder verplichtingen. We moesten alleen de laatste zaken afronden en nu we dat gedaan hebben is er alleen een leeg gevoel over. Nu weer tranen maar van een lege emotie.
Ben ik op mijn zeventigste nog niet in staat mezelf te kennen?

We gaan maar wat doelloos naar de Ipercoop in Montevarchi. We kopen een boel kleine potjes, kappertjes, funghi, tartufo, sauzen door de pasta, kippenlevertjes op de crostini, kleine potjes pommodori en doosjes olie. Alles goed voor eigen gebruik en leuk voor de webshop en de vakantiebeurzen, die we nu ook in de zomer kunnen bezoeken.
Met Pinksteren kunnen we op de Italiëmarkt in Denekamp reclame maken en voor de Italiaanse keuken lekkernijen verkopen.
Als we in de supermarkt in Levane zakjes gedroogde kruiden halen voor de pasta zien we bij de uitgang een aankondiging hangen.Tot eind april kan men zich aanmelden voor een busreis naar Rome waar men de zegen van de paus kan ontvangen. De reis is op 15 mei. Deze paus zorgt voor veel commotie.

Zaterdag, 6 april, weersvoorspellingen: zon.
We sms-en Leonardo om te vragen hoe het is met Delia. De koorts is gezakt van 40 naar 39 en ze zijn open. We besluiten ze met rust te laten want de helft van de familie zal in het ziekenhuis zitten en de rest moet zich bekommeren om de gasten. We sms-en dat we elkaar later weer zullen zien en wensen ze sterkte.
Na een afwas en een wasje, ontbijten we buiten en daarna hebben we beide een boek en de zon. Nu om zes uur ben ik totaal op zomersterkte gekleurd, boek uit en na een heerlije douche hoop ik dat we stevig in de kleren buiten een wijn kunnen genieten.

Vandaag is het 4 jaar geleden dat de aardbeving in l’Aquila plaats vond en er zijn veel vijeenkomsten en herdenkingen, reportages op tv en documentaires. Elk jaar zorgen we dat we op bezoek komen.
Hoewel we de indruk hebben dat er veel te weinig opgebouwd wordt gebeuren er wel merkwaardige zaken rondom de stad. Een half jaar geleden kwam in het nieuws dat er zes bevingvoorspellers waren veroordeeld tot een gevangenisstraf van jaren, omdat ze niet vroegtijdig gewaarschuwd hadden voor de beving. Na onderzoek, na de beving, bleek dat mallafide materialen waren gebruikt voor de opbouw en verbouw van gebouwen, zeezand in plaats van rotszand voor het cement. Praktijken die bekend staan als van de maffia, maar deze organisaties gaan vrijuit.
Toen enkele dagen voor de beving een deskundige aangaf dat er een grote beving aan kwam werd hij door de burgemeester van l’Aquila tot de orde geroepen, dat hij geen paniek mocht zaaien met dergelijke opmerkingen.
Enkele maanden geleden zijn enkele mannen die de verbouwing uitvoerden van een gebouw in het centrum en dat volledig verwoestte, in de gevangenis gezet. De opdrachtgevers gaan vrijuit.
Na de beving kon de gemeente geen bouwondernemingen vinden met schone handen dat gaf een probleem voor de wederopbouw. Waar zijn deze kritische geluiden gebleven?
Over een paar weken gaan we naar l’Aquila we zullen ons licht opsteken.

Zondagmorgen, zon, warmte.
We ontbijten buiten en koesteren ons in de warme van de zon. Een windvlaagje streelt een laatste geur van houtkachels langs onze neus. Het zal niet lang meer dure of de lucht wordt gevuld met andere geuren. De geuren die de natuur ons geeft, van bloesem, kruiden, warmte en droogte.
Straks gaan we naar Pergine naar Ingrid en Giacomo en daarna naar Castiglion Fibocchi, naar het carnaval. Veel feesten en herdenkingen hebben in Italië een vaste datum, van geboorte of sterven. Op 1 en 7 April is het hier carnaval.
In Arezzo is een opleiding voor mode en de leerlingen van deze opleiding creëren de maskers en kleren.
Mijn fototoestel ligt in ieder geval klaar.

Na een caffè en een gezellig weerzien met Ingrid en Giacomo vertrekken we naar het carnaval.
We kopen entreekaartjes en lopen Castiglion Fibocchi in. Overal in de oude straatjes zien we prachtig verklede dames en heren met mysterieuze maskers.
Op de informatie lezen we dat er 129 ‘kinderen van Bocco’, de gemaskerde kinderen in de straten staan. We krijgen gelegenheid foto’s te maken en te stemmen op de mooiste creatie. Stemmen laten we achterwege maar foto’s maken is geweldig, 174 foto’s om bij thuiskomst van te genieten.
Een laatste pizza vanavond en daarna de neuzen richting Leek.
Veel beleefd, veel vrienden ontmoet en veel afgerond.carnaval

We gaan naar Rome toe, in mei.
De terugreis, op maandagmorgen begint rustig.
Het uitchecken op de camping gaat super vriendelijk, Sue heeft de 100 euro borg in haar schortje en na een korte checkup van het huisje ondertekenen we beiden, wensen elkaar veel geluk en we vertrekken.
Ondank het vrachtverkeer is het een stille maandagmorgen. Ook rond Florence is het rustig. We hadden gehoopt dat er weer een stuk weg klaar zou zijn van Florence naar Bologna maar dat wordt eind 2013.
De reis verloopt voorspoedig, we gaan terug over Como, maar onderweg de twitters volgend blijkt de weg naar Como, voor ons de toegangsweg naar Zwitserland afgesloten. We reizen door en komen via Verese Zwitserland binnen. Vanwege een gewapende overval op een geldtransportauto was de weg naar Como in beide richtingen afgesloten.
‘He pech’, zeg ik tegen Frits, ‘waren we vijf minuutjes eerder, dan hadden we nog mee kunnen delen in de buit.’
Door Zwitserland reizen we naar de zomer, de herfst en de winter, achter elke berg, tunnel of pas is het weer anders.
In Duitsland klaart de lucht echter op, geen regen een beetje zon en blauwe lucht.
Vanavond blijven we in Schallstadt–Wolfenweler, in hotel restaurant: Zum Ochsen
www.hotel-ochsen.de.
Het is ook een plek om te overnachten en te eten als je eens een dag of vijf Zuid-Duitsland wilt bezoeken. Basel, Zwarte Woud, Freiburg, Straatsburg en ga zo naar door.
Onze wijn, vanavond aan tafel; een ander land een andere smaak, ‘witte wolven, de witte wijn en zwarte wolven, de rode wijn.
Toch even langs een winkeltje voor we de A5 weer opdraaien, morgenvroeg na het ontbijt.
In de twitters lezen we dat Margereth Tatcher op 87 jarige leeftijd is overleden. De ijzeren dame hebben we vertolkt gezien door Merill Streep.

In de Tagesthemen van Duitsland zien we Poetin op bezoek bij Angela Merkel en twee jonge vrouwen protesteren met ontbloot bovenlijf op Poetins bezoek. Hij kan er alleen met een vette lach op reageren. ‘Als je politiek wilt bedrijven moet je tenminste gekleed zijn…’
Noordkorea stuurt alle Zuidkoreaanse werknemers terug de grens over.
Een aanrader om het leven in Noordkorea een beetje te begrijpen is het boek, “Kamp 14’. Ik heb het boek op de camping uitgeleend afgelopen zomer.
Tijd om het terug te vragen.

Speak Your Mind

Tell us what you're thinking...
and oh, if you want a pic to show with your comment, go get a gravatar!