l’Aquila en de Abruzzen in mei 2013

0

meivakantie (foto’s volgen later)

Vannacht om twee uur vertrokken we met de Public Expressbus van Groningen naar de luchthaven Bremen, vanwaar we met Ryanair naar Rome vlogen. Op de luchthaven stond bij Hertz een Fiat 500 voor ons klaar en toen Frits bij de balie zijn reservering inleverde zei het meisje vol ontzag tegen haar mannelijke collega: ”Dit is de man die de nieuwe Fiat 500 heeft gehuurd.” En inderdaad er staat 1500 km op de teller. Al eens eerder hadden we van Hertz een splinternieuwe auto.
Op camping ‘il Pini’ ten noordoosten van Rome, hebben we een lodgetent gehuurd. Dat leek me nou eens leuk, een luxe tent met badkamer, keuken en vast toilet.
De sfeer is meteen romantisch. Buiten staan de stoelen onder de parasol en er staan drie ligstoelen om in de zon te liggen.
Eerst gaan we naar het stadje om boodschappen te doen.
Bij elke €15,- besteding kunnen we een eenpersoonskoffieperculatortje kopen voor €1,- Die dingetjes zijn normaal behoorlijk duur en voor deze charmante koffiezettertjes hebben wij wel liefhebbers.
De sinaasappels uit Sicilië lachen me toe net als de geurige honingmeloen, de aardbeien, de mispels, de tomaatjes en de buffelmozzarellaatjes.
We gaan meteen voor vanavond even kijken waar we willen eten. Elk dorp staat toch vol met restaurantjes en pizzeria’s.
Behalve, tot onze verbazing, Fiano Romano. In het stadje kun je tot het bovenste pleintje met het gemeentehuis, rondtoeren door de eenrichtingsweggetjes te volgen. Zo rijd je ook weer naar beneden en eruit. Wel enkele bars, overigens zonder de mannen op het terras, maar geen restaurantjes.
Vanavond eten we in het restaurant van de camping. Het weer is goed, de zon schijnt en nu het zes uur is wordt het wat koeler en tijd voor een fleece-hes. Een nacht zonder nachtrust maakt ook koud. Ik heb in de bus en in de lucht geslapen; diep, maar alles met elkaar nog geen vier uur. Vanavond dus vroeg naar bed en morgen: vroeg weer op.
Zondag, 12 mei moederdag
We gaan naar l’Aquila.
De toegangswegen naar l’Aquila zijn vol, in file rijden we naar de oude binnenstad. We proberen zover mogelijk de stad in te rijden, maar dat mislukt faliekant. Het gevolg is dat we de hele stad rondrijden. We kwamen aan de westkant aan en komen uiteindelijk aan de zuidoostkant binnen. De grote doorgaande weg door het hart van de stad is afgesloten vanaf begin april tot eind mei 2014. In dat deel waren al verschillende winkeltjes, waar we onder andere kaas en vleeswaren hadden gekocht de laatste keer dat we hier waren. Nu is een man in een kraan (‘s zondags dus) aan de bovengevel delen van de bescherming tegen vallende stenen aan het weghalen. Aan de gevel ertegenover is een cementlaag gesmeerd. Het geeft de indruk dat dit stukje straat eind mei weer bewoond gaat worden en dat ook de woningen boven de winkeltjes weer bewoonbaar zijn. Zo zien we een rij flats die volledig gerenoveerd wordt. Veel straten zijn weer breed, de steigers zijn weg en hier en daar zie je stapels dakpannen en zakken cement liggen, daar wordt gewerkt.
De borden met te renoveren officiële gebouwen staan er nog en ik zie dat enkele renovaties klaar moeten zijn. Er staat een plattegrond met de gebouwen aangegeven, al met al 39 in totaal. Ik loop, terwijl Frits alvast op een terrasje gaat zitten, een kerk in, de kerk is volledig gerenoveerd en ziet er prachtig uit, maar er is een dienst aan de gang dus ik kan geen foto’s maken. Twee jonge priesters leiden de dienst. Buiten zie ik dat er nog wel dat er een kraan boven het dak staat, dus ze zijn nog niet klaar.

passegiata

passegiata

De stad is nog een ruïne maar er gebeurt wel wat en misschien wel meer dan we op het oog kunnen zien. De ramp was natuurlijk ook enorm.
We kijken deze keer bij het studentenhuis. Twee vleugels zijn volledig intact gebleven en een vleugel is volledig ingestort. Aan het hek hangen T-shirts en foto’s van de slachtoffers. We lazen in de krant dat de arbeiders slecht materiaal gebruikt hebben en ze zijn tot een gevangenisstraf veroordeeld. Hun opdrachtgevers niet.
Zo zijn er ook 6 deskundigen van aardbevingen naar de gevangenis gegaan omdat ze niet gewaarschuwd hebben.
Buiten de stad zien we hele nieuwe steden ontstaan, allemaal flats met een dikke rubberlaag tussen de huizen en de pilaren waarop ze staan. Hopelijk hebben alle slachtoffers nu een eigen huis.
We zijn nu weer op zondag en tot één uur, pranzotijd, is het druk op de straat, maar na enen wordt het stil. Vanmiddag om half vier is er een speciaal moederdagprogramma en zullen de  bezoekers wel weer binnenstromen.
Maandag 13 mei
Er is een ‘bezoek’ aan de Abruzzen gepland.
Altijd als we over de A24 van Rome naar L’Aquila rijden ben ik nieuwsgierig naar het land onder de snelweg. Hoge bergen, prachtige stadjes, rivieren en watervallen. Nu gaan we dit deel van de Abruzzen verkennen.
Van de snelweg gaan we naar een klein, op de kaart geel, weggetje dat ons over passen en door dorpjes voert.
Prachtige weggetjes kronkelen door het majestueuze landschap. Hoge bergen, diepe dalen, bloeiende blauwe regen en veelkleurige bermen met bloemen, onder andere wikke, orchideetjes, campanula’s.
De linde pluist, verder zie ik veel eiken, bloeiende brem, geurende jasmijn.
In de Abruzzen toont de natuur zich altijd van haar uitbundige kant.
We stoppen als we langs de weg een stuk of tien muilezels zien staan. Geduldig wachtend tot ze aan het werk moeten. Ze zien er glanzend uit en hebben allemaal prachtige dikke leren zadels op hun rug. Terwijl ik foto’s maak komen er enkele mannen tevoorschijn die achter meters opgestapelde houtstammen met elkaar te praten en waarschijnlijk te eten zaten. Ze hebben allemaal een doek om het hoofd tegen de warmte, vast niet vanwege het geloof.
Frits vraagt of het paarden of muilezels zijn en wat ze aan het doen zijn. Met de muilezels halen ze boomstammen uit de bergen.

zij werken in de bossen

zij werken in de bossen

IMG_6111 IMG_6171
Ik bedank ze voor de mogelijkheid foto’s te maken en we rijden verder.
In het dorp Colli di Montebove stoppen we voor een cappuccino en een brioche. Ik maak wat foto’s en de eigenares vertelt dat ze twee jaar terug drie meter diep in de sneeuw zaten en dat ze twee weken het dorp niet in en uit konden.
Als we verder rijden zien we vier paarden achter elkaar vastgebonden met een ruiter. Ik maak foto’s en dit zijn paarden, een vader, moeder en hun jong, dat nog moet leren vastgebonden mee te lopen in de rij van paarden. Zo gaan ze ook de bergen in. Onderweg zien we een bord naar een skigebied en naar wandelwegen. Het landschap verandert maar blijft fascinerend.

landschap

landschap

Prachtige bergen, kaal met sneeuw en schilderachtige stadjes ervoor, het regionale park Sirente en Velino met bergtoppen van 2409 en 2487 hoog. Bij Tagliacozzo stoppen we voor een sandwich en een glas wijn. Veel bars zijn open maar weinig restaurantjes.
Het weer is heerlijk, strakblauwe lucht en 24 graden. We besluiten dat het voor vandaag genoeg is. We gaan naar het zwembad.

Speak Your Mind

Tell us what you're thinking...
and oh, if you want a pic to show with your comment, go get a gravatar!