Opera nieuw (juni 2009)

Het is zondagmorgen. De zon staat aan een strak blauwe lucht maar in de schaduw is het nog heerlijk koel. Een zacht windje geeft een aangename verkoeling. Zwaluwen scheren laag door de lucht tot over ons hoofd.
In de verte hoor ik een specht en duiven koeren en vliegen van boom tot boom.
Bij de boerderij blaffen de honden; er is een vreemde in de buurt.
Veel campinggasten ergeren zich aan het geblaf, mij doet het denken aan mijn dorp waar je op de boerderijen de honden hoorde blaffen.
Een haan kraait.

Een prachtige zwarte vlinder met ronde witte vlekken op de vleugels geniet van de bloemen in de oleander.
Na een droge periode, we zijn even naar Nederland geweest, waardoor ze hun verzorging moesten missen, staan ze nu weer volop in bloei, roze, rode, diep rode, roomkleurige en witte bloemen.

De kerkklokken roepen de mensen naar de kerk, eerst in alle vroegte de luidklokken van de kerk zelf en dan voor de dienst begint wanen we ons in Rome want dan start de geluidsband met opnames van de klokken van het Vaticaan. Bella figura ontdek je in alle lagen van de Italiaanse samenleving.

We zien hoe de bezoekers ontwaken en aan hun zondag beginnen.
Een echtpaar heeft er al stevig de pas in. Mevrouw kijkt op haar horloge en heeft het Italiaanse ritme duidelijk nog niet te pakken.
Een meisje dat waarschijnlijk de douche nog niet gezien heeft loopt mooi te zijn over de camping met natuurlijk de onafscheidelijke zonnebril al in het haar.
Enkele mensen zijn hun tent aan het inpakken voor vertrek.
In het weekend zijn de meeste wisselingen.
Hier en daar zie je een vader of moeder met een boek, genietend van de stilte.
Het verbaast mij steeds weer; zoveel mensen op zo’n klein stukje grond, veel kinderen en dan zoveel stilte.
Alleen het kind dat vanmorgen naar de winkel loopt en met een bruine papieren zak met brood terugkomt is actief.
Ook Frits is onderweg en ik denk, hoop, dat hij met twee verrukkelijke brioches terugkomt, een lekker kop koffie staat al naast de computer.

Vandaag hebben we een rustdag.
Vanavond om half tien gaan we naar de opera.
De eerste keer naar de opera, nog in de vorige eeuw, was in een steengroeve.
Toen, dachten we dat we ons vergist hadden in de dag of de tijd, maar dat was niet het geval.
Het toneel stond klaar en de tribunes ook en dat was het.
Over een half uur zou het feest beginnen, maar geen muzikanten, geen spelers, geen actie op het toneel en ….geen publiek.
We zochten een plekje op de tribune en keken rond en vooral, wachtten af.
In de verte lag de parkeerplaats, geen beweging.
Na een uur kwamen de eerste toeschouwers, er kwam wat leven op het toneel, inspiciënten liepen rond, er werd achter de coulissen ingezongen door sopraan, alt, tenoor en bas en inderdaad na anderhalf uur begon de opera.

Bij navraag bij de receptie de volgende dag bleek dat je ook naar de bioscoop rustig anderhalf uur later kon komen.
Een kwartiertje meer of minder…, maar anderhalf uur hebben we daarna niet meer meegemaakt.

Deze keer is het La Bohème.
De opera wordt opgevoerd op een dorpsplein.
Al jaren zorgen we dat we er bij zijn. Het is een speciale belevenis de prachtige akoestiek tussen de gebouwen van zo’n plein.
Het vorig jaar had men vergeten de kerkklok stil te zetten zodat dwars door de opera de klok tien uur liet horen.
Rondkijkend zagen we in het publiek dat mensen daar geweldig veel plezier om hadden.
We dachten straks om elf uur een nog langere stoorzender te horen, maar nee, we hebben de klok niet meer gehoord.
Er was toch kennelijk iemand die vond dat dit niet kon.
Rondkijkend naar het publiek valt op dat er veel kenners zitten.
Ik zie een oude man gigantisch in de lach schieten als een van de spelers waarschijnlijk de tekst creatief hanteert. Hij kijkt naar een vriendje twee rijen verder, met een blik van verstandhouding en ziet dat hij niet de enige is die hier de humor in ziet.
Parole, parole, zelfs in het publiek wordt met grote regelmaat gepraat, moet even een verhaal verteld woren.
De uitvoeringen van de opera’s zijn van hoog niveau.
Er wordt geweldig goed gezongen en gespeeld.
Je kunt soms langs het toneel kijken en dan zie je de kinderen spelen op het plein, volwassenen rondlopen.
Een aantal jaren geleden liepen er opeens enkele politieagenten door het gangpad, wat beroering in het publiek, nog wat agenten langs de buitenste rij stoelen en het was weer rustig.

We zien wat het ons vanavond brengt.

La Bohème is een opera die we beiden niet kennen, geen bekende melodieën, geen bekend verhaal.
Alleen de passegiata vooraf is ons bekend en daarvan genieten we weer met volle teugen.
Hakken, 10 cm hoog, waarmee de eigenaresse de indruk geeft over de catwalk te lopen in plaats van voort te bewegen over gladde ronde keitjes die de straat vormen.

Mijn eerste Italiaanse les kreeg ik tijdens het applaus na de opera.
Ik had na een aria van de hoofdrolspeelster tegen Frits gezegd: ‘Zal ik bravo roepen?’, maar Frits zei: ‘Dat zou ik niet doen.’
Aan het eind van de avond bedankte de hoofdrolspeler voor het applaus en het publiek riep: ‘Bravo’.
De dame kwam en nam het applaus in ontvangst en het publiek riep: ‘Brava’, daarna kwamen de vijf andere hoofdrolspelers samen op het toneel en het publiek riep: ‘Bravi’.
De mannelijke, vrouwelijke en de meervoudsvormen zitten er bij mij nu goed in.

Mieke, juni 2009