Stormachtig Sicilië (maart 2009)

We maken zo vaak een uitstapje naar het zonnige zuiden dat ik me had voorgenomen er deze keer geen verhaal over te schrijven, maar de titel staat er al weer. Je moet zulke voornemens nooit maken.
Bij onze overstap op Milaan bleek ons volgende vliegtuig naar Sicilië, drie kwartier vertraging te hebben. Tja, jammer van de tune. Want in een vliegtuig van Ryanair dat op tijd landt, start de band met muziek en applaus en komt de vrolijke stem melden dat 95 % van de vluchten van Ryanair op tijd is en dat wordt nog eens gevolgd door gejoel en applaus. Dolle boel dus.
Toen we instapten bleek de purser een wat kregelige bui te hebben. Dat was nieuw voor ons, want iedereen is altijd even vriendelijk, rustig, behulpzaam.
Vandaag echter een geïrriteerde houding, oogopslag naar de hemel, onrustig aanmanen te gaan zitten, kortom de purser maakte zijn collega’s ook wat stilletjes.
Toen we vertrokken kwam uit de cockpit de mededeling dat het op Sicilië wat winderig was en de verdere mededeling over temperatuur en dergelijke. Het is begin maart, dan kun je onrustig weer verwachten.
Tien minuten voor we zouden landen kwam de mededeling dat we vanwege teveel wind zouden landen op Trapani in plaats van Palermo. Die heftige wind hadden we al wel gemerkt want ik had mijn boek dichtgeslagen omdat ik steeds dezelfde regel las.
Een golf van afkeer klonk door het vliegtuig en daarna was het weer stil.
Die reactie kon ik wel begrijpen gezien een krantenartikel enkele weken terug. Reizigers die in Marokko op een Ryanair vlucht stonden te wachten bleken te wachten op niets. Bij navraag op de luchthaven kwam op elke vraag ook niets, geen alternatief, niets.

Een groepje van deze gestrande reizigers heeft de boot naar Spanje genomen en in Zuid Spanje een vlucht naar Nederland. Bij navraag bij Ryanair; het vliegtuig moest vanwege weersomstandigheden uitwijken naar een andere luchthaven en toen konden de mensen die terug wilden naar hun vlucht fluiten. Overmacht, het weer.

Ook nu zou er dus geen bus komen om ons naar Palermo te brengen.
Wij huren altijd een autootje en wat maakt het nou uit of je dat op Palermo of Trapani ophaalt. Wij gaan straks fluitend op stap. Wel een dik uur langer rijden want we gaan naar de noordoost kant van Sicilië en Trapani ligt op de westkust.
Bij de landing merken we dat ook Trapani een storm te verwerken heeft, maar misschien ligt de landingsbaan beter dan in Palermo.

Alle inzittenden staan nu in de aankomsthal met hun mobieltje aan hun oor, we horen om ons heen gesprekken met la mama en amici, want er moet toch iemand zijn die de storm trotseert en naar Trapani afreist.

Wij wandelen vrolijk naar de balie om ons huurautootje te halen, maar……….
Scusi Trapani heeft maar een kleine luchthaven en er zijn ook maar weinig auto’s beschikbaar en die zijn allemaal voor morgenvroeg gereserveerd.
Advies: Op Palermo staat jullie auto.
Geen probleem, ik heb een adres van een hotelletje vlak bij luchthaven Trapani, zo thuis, lekker visje eten en morgen gaan we richting Palermo.
Zo gezegd, zo gedaan.
We wandelen naar de rij taxi’s en worden warm ontvangen door een hele zwerm taxichauffeurs die als strandjutters de aangespoelde reizigers oppakken en inpikken. We stappen in, noemen het adres van het hotel in Trapani, maar helaas daarvan heeft de chauffeur nog nooit gehoord. Hij draait het raampje van zijn taxi open en roept tegen zijn collegae de naam van het hotel en als afgesproken roepen ze in koor, dat is in Palermo.
De chauffeur verzekert ons dat het veel verstandiger is ons naar Palermo te brengen. Een overnachting kost toch ook €100,00, een rit naar Palermo ook en dan zijn we meteen waar we wezen willen.

We gaan op stap.
Lang de weg afgewaaide takken, geen verkeer, veel wind en veel water op de weg en de chauffeur houdt gewoontegetrouw de middenstreep van de weg midden onder zijn auto.
Onderweg wijst hij ons de high-lights. Ja, die hebben we gezien. Hij gaat nu over het eiland de andere toppers noemen en die hebben we ook gezien.
Maar we hebben niet alle feesten meegemaakt en daar ben ik ook wel nieuwsgierig naar. De processies, het carnaval de speciale stadsactiviteiten en heiligenvereringen.

Zo komen we aardig in de richting van Palermo.
Na betaling en een vriendelijke handdruk halen we onze Fiat Panda en zetten ons schrap voor de rit naar camping Marinello, richting Messina.
Af en toe hebben we de indruk dat de wind iets gaat liggen om meteen daarna het stuur weer stevig vast te houden voor de volgende windvlaag. Er is weinig verkeer op de weg, maar we moeten oppassen voor het vele water.
Opeens worden we van de weg afgeleid door een politie met rood licht, gelukkig kunnen we er vrij snel weer op. Dan is er op de linkerbaan een blauw zwaailicht en rijden we in een voorzichtige snelheid voorbij een omgewaaide vrachtauto, die naar de schroot kan.
Op de tegemoetkomende baan zien we ook een blauw zwaailicht voorbij komen en af en toe een geel knipperlicht.

Om twaalf uur in de nacht was het hotelletje toch een betere optie geweest, maar bij de poort van de camping worden we binnengehaald door Maria, die koud kleumend en slaperig ons allervriendelijkst de deur van ons huisje opent.

De volgende dag gaan we een oriënterend tochtje maken in het achterland van de camping. Het weer is nog steeds onrustig, zon en regen wisselen elkaar af. Al snel zien we hoe de storm zijn sporen heeft nagelaten. Veel gaasnetten gespannen om vallend gesteente op te vangen, zijn stukgescheurd en het zand, de puin, grote stenen van een meter doorsnee liggen over de weg. Het schurende water heeft hele delen van het wegdek weggeschuurd, meegetrokken en diepe kuilen en gaten veroorzaakt. We zien een bord langs de kant van de weg: “Nebrodi, waar de natuur de baas is. “
Inderdaad, we rijden nu erg hoog zo’n 1300 meter en de zwarte lucht, die ons prachtige foto’s levert valt nu neer in een dichte sneeuwjacht. De wind is er weer, de kou en we zien geen hand voor ogen.
Tijd voor een stop. Langs de weg zien we een fattoria: Polverello. Hoewel we graag de Italiaanse levensstijl proeven en dus het liefst een pranzo bestellen, laten we de Nederlandse stijl prevaleren. Een pranzo kost je uren en een beker hete melk met een panino heeft in een half uur onze honger gestild.

Voorzien van een kwartbrood met salami en pecorino zitten we even later naar buiten te kijken waar een stevige sneeuwjacht heerst.
De zoon van onze gastheer, de bereider van onze stevige homp brood komt een praatje maken. Waar wonen we in Nederland, vraagt hij. Omdat we negen van de tien keer voor Duitsers worden aangezien, vragen we hem verbaasd hoe hij weet dat we uit Nederland komen. Hij heeft met een vrachtwagen op Nederland gereden en wijst ons op de kaart de plaatsen waar hij zijn handel, vers fruit, moest afleveren.
Genoeg gepraat, we willen onze reis vervolgen.
Buiten valt de sneeuw nog steeds maar de lucht en de bergen rondom worden weer zichtbaar. We kiezen de richting waar het het lichtst is in de lucht en laten zo de sneeuw achter ons. De bergen komen tevoorschijn en we kunnen weer genieten van de prachtige natuur en de interessante stadjes.
Wat de sneeuwlucht voor ons verborgen hield zien we enkele dagen later als we met een strakblauwe lucht de Etna in zijn volle glorie boven de bergen uit zien pronken, overheersend in beeld, grootte en aantrekkingskracht boven de bergen die we zo bewonderden. Nu echter vallen deze volledig in het niet door de magie van de Etna, die daar majestueus, hoog boven alles, mooi ligt te wezen.

Stormachtig Sicilië, dat wel. Maar behalve de natuur is ook de zon de baas. We zien dat de bloeiknoppen in de sinaasappelbomen op openbarsten staan. Een paar dagen zon, die de temperatuur tot 20 graden laat oplopen en de lucht wordt gevuld met de geur van de sinaasappelbloesem.

Mieke, Sicilië, Oliveri, maart 2009