Barrea, 20 september 2011

Vanaf Rome snelweg richting Abruzzen. Meteen bergen in alle gradaties, en hoedanigheden, los, geschakeld, bebost, kaal, de bergwand beplakt met middeleeuwse stadjes of triomfantelijk gebouwd op de top. Olijfboomgaarden hier en daar en in de diepe dalen soms een kronkelweggetje tussen de bossen en dorpjes. De brede valleien zijn vaak gekenmerkt door veel afgebakende kleine veldjes. De papa verdeelt zijn land onder zijn zonen en zo worden de veldjes steeds kleiner. Veel witte koeien en paarden, zwart en wit lopen er rond. Bezit een paard van de kudde een bel dan zijn ze van een eigenaar maar er lopen ook veel paarden vrij, rond. In de Abruzzen zijn veel wilde paarden.

De eerste bomen kleuren de bergen rood en naarmate we de Abruzzen dieper ingaan worden de bergen grilliger. We passeren hoge kale bergen van de natuurparken. De trots van de inwoners. Ons doel is Barrea in het zuiden van de Abruzzen met het meer. We zien ’s avonds hoe de ondergaande zon lange schaduwen tegen de berghellingen laat vallen en de rode lucht weerkaatst zich in het water van het meer.

Mensen lopen na het werk naar huis met een plasticzakje fruit. Enkele toeristen staan naar de ondergaande zon te kijken. Er lopen wat mannen op straat de krant te lezen. Het historische deel van Barrea is rustig. Gaan we de poort door dan zijn we in het verkeerloze deel, alleen trappen en trappen om van straatje naar straatje te lopen. We zijn onderweg naar het enige restaurantje dat vanavond open is, dat dachten we tenminste.
We starten de avond met een proscecco.

In de Abruzzen hebben we vaker hele dikke pasta gegeten Het is gesneden in de vorm van hele dikke stelen met een doorsnede van een centimeter. We hebben ze al eerder gegeten, gekookt in wilde spinazie, dus groen en nu is de pasta op smaak gemaakt met wilde spinazie.

Er komen vijf kinderen binnen. Het meisje is tien jaar geworden en ze geeft een pizzafeest. Aan tafel krijgt ze eerst van haar vriendinnetje en de drie vriendjes haar kadootje. Binnen no-time is de lucht vol geuren. Het gespuit is niet van de lucht, op de polsen, achter de oren en dan vertrekken de dametjes naar het toilet en komen met rood gestifte lippen terug. Nu moeten de jongens ook even in de benen richting toilet. Als ze terug zijn komt de grote boersessie want er wordt een grote fles cola op tafel gezet waar ze alle vijf mee kunnen gorgelen. Daarna komen de pizza’s, alle vijf verorberen ze een grote pizza. Per kwart worden de pizza’s netjes naar binnen gewerkt. Ondertussen zijn papa en mama binnen gekomen en hebben ook een bestelling gedaan, maar eigenlijk vieren de jongelui hun eigen feestje. Ze zijn klaar en gaan buiten in de straatjes spelletjes doen.

Wij zijn ook klaar en vertrekken richting de berg waarop onze caravan staat.
De plek waarop we staan geeft uitzicht op de bergen rondom en het meer in het dal. We kunnen een deel van Barrea zien en in de verte andere stadjes tegen de berghelling geplakt nu in het licht van de zon en als het donker is verlicht.
Voor het slapen gaan nemen we een laatste likeurtje. We horen we links en rechts van ons herten. De mannetjes burlen.
De bronsttijd is aangebroken. De sterkste mannetjes proberen zoveel moegelijk vrouwtjes te verzamelen, zijn roedel.
Het is een facsinerend geluid. Hier is de natuur de baas, geen mens geen hond niets, alleen het geluid van de herten.
Vanmiddag hoorden we nog de bellen van de koeien, de paarden en de schapen, maar behalve de herten is er nu geen enkel geluid.