De weekplannen staan even stil.

Corona zal toch eens toe kunnen slaan.

Frits en ik zijn beiden positief.

Frits doet het rustiger aan.

Mijn lijf houdt niet van vreemde gasten en protesteert met stevige koorts en heftige zweetpartijen. Er is geen andere keus, even uitzieken.

 

Abruzzo, 9 mei 2022, onze eerste dag.

Het is de eerste week na de meivakantie 2022.Onze planning om in de stille week in de Abruzzo te zijn hebben we verschoven naar mei, vanwege de trage aftocht van de Corona. Echter na twee jaar quarantaine bruiste het sociale leven in de Abruzzo als nooit tevoren. Feesten, markten, herdenkingen, processies, met mondkapjes, dat wel, maar het waren weer massale bijeenkomsten. Facebook liet ons mee getuige zijn.

Vanaf airport Weeze vliegen we naar Pescara. Een bijna leeg vliegtuig. Al snel zullen de reislustigen los komen, maar wij zijn er vooraan.

Thuis hadden we al gemerkt dat er na coronatijd een en ander veranderd was. Vonden we bij airport Weeze vroeger gemakkelijk een parkeerplaats in Nederland, aan de grens met Duitsland en een shuttlebusje voor een zacht prijsje, die mogelijkheid was er niet meer. Gingen we vroeger met de trein naar Nijmegen en namen we daar de speciale bus naar de luchthaven, deze busverbinding is er niet meer. We zijn nu aangewezen op de dure parkeerplaats bij de luchthaven.

Onze huurauto van Hertz, waar we altijd zo trots reclame voor maakten omdat we vrijwel altijd een auto kregen waar bijna geen kilometers op de teller stonden.

Deze auto kostte ons nu meer dan 700 euro voor een week, normaal was dat iets van 250 euro. Bij navraag bij ons regionale Hertzkantoor kregen we een aanbieding van 600 euro. Ook deze service wezen we af. Uiteindelijk kwamen we bij Sicily by Car uit op 270 euro. We kennen deze organisatie niet dus nemen we om zo weinig mogelijk risico te nemen een extra verzekering van 40 euro.

Bij thuiskomst lees ik dat de discussie op Facebook, over de prijzen van huurauto’s  ‘all over Europa’ is los gebasten. Het dubbele bedrag van wat we gewend zijn, wat is er gebeurd. Door de Corona hebben de maatschappijen hun stilstaande auto’s moeten verkopen om niet failliet te gaan. Nu barst de vraag weer los en moeten de maatschappijen kosten maken om aan de vraag te voldoen. Het is als het biertje op het terras, de eerste tijd nemen we daar genoegen met de dubbele prijs.

Wij zijn niet de enige die gezocht hebben naar een redelijke huurprijs, want in Pescara staan 10 mensen in de rij voor ons  bij het kantoor van Sicily by Car. Alle andere kantoren hebben geen klanten. Terwijl we staan te wachten gaat de telefoon van Frits. Hertz aan de lijn, Frits heeft een reservering van een huurauto bij Hertz voor 600 euro gemaakt. Heerlijk is het als je je in het Italiaans verstaanbaar kunt maken. Natuurlijk heeft Frits die reservering geannuleerd want anders had hij dat bedrag immers al betaald. De bediende in het kantoortje gaat staan doet zijn scherm naar beneden en sluit zijn kantoor af. Wel blij met onze deal bij Sicily, maar elke klant voor ons bedienen kost meer dan een half uur. We landden om 8 uur en dachten voor donker onze overnachting gevonden te hebben, want datis een half uurtje rijden. Italiegangers begrijpen het al, een prima auto ook vrijwel nieuw en na 20 handtekeningen van Frits en mij, pas na tienen  in Tollo, b&b le tre Rose.  We maken kennis met de eigenaar Umberto. Hij vertelt dat hij vroeger vrachtwagenchauffeur was en fruit vervoerde naar Duitsland en Nederland. Hij spreekt een beetje Duits. Hij heeft nu drie restaurantjes in de buurt en deze b&b. En hoe heerlijk is dit, na tienen, buiten op het terras in de zwoele avondlucht, trekken we onze wijnfles open en drinken op onze vakantie in.

 

 

 

 

 

Onze tweede dag

 

De noordelijke kust van de Abruzzo is zandstrand. De strandstoelen netjes in het gelid, zoals overal aan de Italiaanse kust. Vanaf Pescara naar het zuiden is een rotskust, de trabocchi kust.


 

Een trabocco is een bouwwerk van hout en balken en zoals met veel historische gebouwen heeft het ontstaan van de trabocco meerdere verhalen. De oudere vissers die aan de rotskust moeilijk hun vangst binnen konden halen zouden de trabocchi gebouwd hebben. De boeren bouwden in een periode van hoge armoede door een cholera epidemie deze trabocchi zodat zij door middel van visvangst niet verhongerden. Hoe dan ook, de trabocchi zijn wonderschoon, fotogeniek en  nu beschermde monumenten van de Unesco. De meeste zijn omgebouwd tot visrestaurant. Onze tweede dag hebben we een pranzo gereserveerd op Trabocco Punta Isolata. We genieten vandaag van een prachtige creatieve omgeving, fotogeniek voor camera en oog. Als we over de loobrug naar het restaurant lopen, zien we aan een touw in het water de inktvis drijven die straks door de gasten verorberd wordt

 

 

 

De bediening is lief en attent en het eten is werkelijk een feestmaal. Voor we aan tafel gaan zitten we buiten met een wijntje. Frits is in gesprek met een echtpaar uit Teramo. Hij verkoopt boeken  en organiseert activiteiten om zijn stad te promoten. We krijgen zijn website en zetten het op de lijst, die op mijn site te vinden is, zie inlegvel op 30 april gepubliceerd. De borden waar we van eten zijn door kunstenaars gemaakt. Je ziet aan de handschriften de verschillen en ook de tekeningen en het verfgebruik maken elk bord uniek. We kopen onze borden en nadat ze afgewassen zijn gaan we met een voldaan gevoel en veel foto’s terug naar Tollo

 

 

 

 

 

In mijn boek ‘Abruzzo, bitter en zoet’, sluit ik een lijst met onderstaande websites bij.

Tot onze verrassing ontdekken we heel veel mogelijkheden om in de Abruzzo de vakantie te genieten die je voor ogen hebt. De vele mogelijkheden die een vakantie in dit gebied bieden worden vergemakkelijkt door onderstaande lijst. De bedoeling is de lijst actueel te houden.

Ben je actief voor toeristen in de Abruzzo, dan kun je je website aan mij doorgeven op de mail:mieke25@home.nl en ik zet je op de lijst.

Ook positieve ervaringen van vrienden of bekenden mag je mij mailen.

  • www. Abruzzobed.com, tel 0032475713982, Loreto Aprutino, vakantiehuis, Eric& Rita
  • hppts://abruzzovakantie.eu, Cologna Paese e.o., verschillende mogelijkheden, Tieno & Jet
  • agricamping Rocca di Sotto, tel 393343983466, Rocco di Sotta, camping met o.a. blokhut, Willeke &Jan
  • www.torredeitrefratelli.com.Pietranico, historisch huis, 12pers.fam. D.Friesendorp
  • www.benbdolcefarniente.com, Penne, vakantiehuis, Marcel Jasper & mMildred
  • trattorja della Pace, 0647 254144 info@ madrelingua.com, Ofena, vakantiehuis,  workshops, bergwandelingen en meer, Barbara Summa
  • B&B le tre Rose, 39324 742 5892,Tollo, via Collesecco 29, Umberto
  • Trabocco Punta Isolata, Vallevolo, 39 339 581 1338
  • Teramo Nostra@ yahoo.it
  • Abruzzo segreto, Navelli,Francesca
  • camping lagenziana.it, Barrea, Passetta
  • B&B il rifugio nel parco, Barrea Villetta
  • pension Elilu Room,via Gualchiera, Celano
  • bar Portioli, Fucino vlakte, Trasacco, Piazza 20,
  • Ingrid Paardekooper, Abruzzo het groene hart van Italie, reisgids.
  • B&B airport Pescara, via Aldo Moro 55, San Giovanni Teatino, wijk Sambuceto,
  • B&B Palazzo Rustici, Piazza San Marciano 8, l ‘Aquila.

Vrijdagmiddag 8 april om 14.00 uur geven Frits en ik onze boekpresentatie in de bibliotheek in Leek.

De beelden en verhalen verwijzen naar mijn boek Abruzzo bitter en zoet. We hebben dit boek in eigen beheer in de verkoop voor €24,90.

We nemen mijn eerste boek Bella Figura, een reis door Italie vanuit Toscane, en Ciao Buurman, door Renee  de Haan geschreven, ook mee. Het laatste, is een alleraardigst boek over het ontstaan van een agriturismo in de buurt van Volterra., met een cd.

Bij Bol.com zijn deze respectievelijk  €35,99 en €17, 95.

 

 

Wij verkopen alle drie boeken  vrijdagmiddag voor een speciale prijs,

Abruzzo, bitter en zoet €20,- Bella Figura €15,- en Ciao buurman voor €10,-

Neem je ze alle drie  in een mooie draagtas mee naar huis dan betaal je €40,- en ben je drie sfeervolle avonturen in Italie rijker. De perfecte smaakmakers voor een romantische Italiaanse zomer.

 

Onze volgende presentatie is het weekend van 20, 21 en 22 mei in Utrecht in kasteel Haarzuilens, tijdens het Italie evenement. Een aanrader voor een heerlijke Italiereis dichtbij huis.

Ook daar geven we een presentatie, in de kapel en hebben we ook alle drie boeken in de verkoop.

We verheugen ons erop.

Wat een beklemmend gevoel geeft deze titel. Helaas is dit wat het is. Een onmogelijk geleken situatie is werkelijkheid geworden. Hoe lang zal dit gaan duren en waar gaan we met elkaar naar toe. Onze mooie wereld, het voorjaar begint, de zon geeft warmte, de natuur reageert spontaan in vogelgesjilp en kleur.

Ondertussen wordt een land, een samenleving die door de bevolking gekozen is, waar aan de opbouw in stad en op het platteland gewerkt wordt is vrede en vrijheid, meegedeeld dat het vernietigd zal worden. Opdat de geschiedenis zich niet herhaalt, zullen we onze verhalen blijven vertellen. Waar zijn onze woorden, zwaar is het hart.

Op de achtergrond worden onze plannen klein, ongepast, niet ter zake, de reis naar de Abruzzo, de bestelling van een nieuwe voorraad boeken, het plan om op het Italie-evenement in het weekend van 20 mei ons boek en de Abruzzo te promoten. De plannen en de afspraken liggen er, maar het lukt me niet er een enthousiast verhaal over te schrijven. Op de sociale media het boek promoten, krijgt ook geen vorm. Het is op dit moment zo onbelangrijk, zo klein. Ik hoop dat de situatie verandert en er weer meer denkruimte ontstaat, zodat ik binnenkort informatie kan geven en niet dat we aan de situatie gaan wennen en doorgaan met ons leven dat nu zo stilstaat van pure schrik.

 

 

De afgelopen week las ik in het Dagblad van het Noorden: Een boerin in Drenthe heeft Italiaanse herdershonden gekocht om op de schapen te passen. Mijn hart sloeg blij over. Natuurlijk, laten we leren van deskundigen.  “Abruzzo” , bitter en zoet” vertelt van een regio waarin de natuur de baas is. Wat kunnen wij daarvan leren, nu we steeds vaker lezen en horen dat wij mensen denken te moeten heersen over de natuur door te doden? “Die wolf moet dood, hij hoort hier niet, hij vreet onze schapen op.”

 

een bladzijde uit mijn boek

 

Laten we daar eens op een andere manier naar kijken: Het doet me erg denken aan onze houding in het onderwijs. De leerlingen moeten Nederlands leren zoals wij dat aanleren. Anders is een andere school de oplossing. Ik denk dat wij onze leerlingen op een andere manier Nederlands moeten aanleren als ze ons zo niet begrijpen. Zo denk ik dat we onze schapen op een andere manier moeten beschermen als dat op deze manier niet lukt. Ik ga nu heus niet onze veelbelovende jeugd vergelijken met schapen, maar zie wel overeenkomsten hoe we  problemen van ons bordje schuiven. Waarschijnlijk heeft deze schapenboer drie poezen rond zijn erf lopen. Drie sluipmoordenaars die het een feestje vinden zangvogeltjes te vangen ze dood te bijten nadat ze er mee gespeeld hebben en als trofee bij de boer op de stoep leggen. Kortom de natuur van elk dier is hem eigen. Dat kun je ze niet afleren en we gaan niet alle poezen vermoorden, uitroeien.

Frits en ik komen nu dertien jaar in de Abruzzo en genieten van de ruige fascinerende natuur, het zoet, maar waarin geen droog brood te verdienen is, het bitter. Alleen schapen kunnen in deze natuur voedsel vinden. Een rijke, eeuwenoude cultuur van schaapherders heerst in de Abruzzo. Vanzelfsprekend neemt het hoofdstuk over deze eeuwenoude traditie van transumanza een grote plaats in in mijn boek. We gaan naar feesten van het schapen drijven. De shows die honden geven met kuddes schapen, geiten, ezels waar de honden meer bepalen wat er gebeurt dan de herders. Het leven van de herders, die door hun leven in de natuur vaak tot dichter geworden zijn. Kortom een zeer boeiende wereld waar we als buitenstaanders niets van weten.  Het karakter van de honden, die we even rustig als de schapen door de velden zien lopen. Terwijl we ze als huisdier met een zeer onrustig karakter, ongecontroleerd door tuintjes zien springen en rennen.

 

We moeten leren door te observeren, niet naar onze hand zetten, maar de sterke kant van elke persoon en elk dier  de kans geven. Leven en laten leven, is wat ik in Italie steeds weer leer.

Wij zien op de weekmarkten in de dorpen handelaars met kooitjes en dozen dieren te koop. Ook van de geweldige Abruzzese herdershond zien we nestjes  te koop. Ik zou de Nederlandse schapenboeren aanraden eens een paar dagen vakantie te nemen en rond te scharrelen op zo’n weekmarkt. Verwen jezelf op een roedel  Abruzzese herdershonden.  Laat ze bij thuiskomst kennis maken met je schapen en zie wat er gebeurt en geniet.

 

 

                                  Navelli, na de restauratie

Al voor de voorjaarsvakantie gaan we van het slot. Plannen maken en rustig aan weer opleven, dat is het gevoel.

                                                                                        Calascio

De presentatie van ‘Abruzzo, bitter en zoet’ staat klaar in de computer.  Wij willen op verzoek naar een boekhandel of bibliotheek komen om  belangstellenden te presenteren op een smaakvol reisje door de Abruzzo, maar we gaan eerst naar de bibliotheek in Leek.

                 een nieuwe zending boeken (regeren is vooruitzien), de eerste druk is bijna uitverkocht.

 

Een mail, app of telefoontje is voldoende om een afspraak te maken.

mieke25@home.nl   0626 40 6332

                                                                oud land van de herders

Onze eerste reis naar de Abruzzo staat genoteerd in mei.

                                                                                        Calascio

 Dan is ook het Italie evenement in Haarzuilens. Ik hoop dat daar nu ook meer belangstelling komt van exposanten.

Wanneer er meer mensen de Abruzzo onder de aandacht willen brengen  zouden we ook een Abruzzo stand samen kunnen inrichten. Een stand alleen , meer dan 400 euro, is een te dure grap voor ons.

Ik wacht even af of er meer beweging komt richting Haarzuilens. We zijn dat weekend net terug uit Italie.

                                                                     prachtige fresco’s bewonderen

 

 

 

 

 

 

Het is Paasvakantie. We zijn een paar weken in Barrea. Vanuit Barrea maken we een tocht naar de pastafabrieken van De Cecco in Fana di Martina. We hebben gelezen dat we de fabrieken kunnen bekijken. Fana di Martina is moeilijk te bereiken, door enorme kloven in de bergen.

Als ik foto’s maak blijkt de stad weg te vallen onder de imposante bergen die boven de stad uittorenen. In mijn boek, ‘Abruzzo bitter en zoet’, staan verschillende verhalen over deze weken. Als wij richting de pastafabriek reizen veranderen we verschillende momenten van plan, want  regelmatig rijden we in dichte mistwolken over bergwegen, dat is niet prettig. Soms ook trekken de wolken op en komt de zon te voorschijn. Uiteindelijk komen we bij de portier van de fabriek. Helaas, het is Paasvakantie en daardoor kunnen er geen bezoekers ontvangen worden. Er rijden wel personenauto’s in- en uit, maar dat zijn werknemers. Er wordt wel gewoon gewerkt. Ook de grote vrachtwagens rijden af en aan.

 

 

 

 

 

Zoals ons vaak overkomt in de Abruzzo is onze teleurstelling binnen een kwartier vervaagd door een leuke ontdekking. Als we tijd over hebben kunnen we in het stadje wel een kop koffie gaan drinken. Frits parkeert zijn auto en we staan op de stoep van ‘Bar Escher’. We lopen naar binnen en zien aan de muur twee kopieen van schilderijen van Escher hanger. De gevel van de bar geschilderd alsof het gezien wordt door een vergrootglas. Een ander schilderij van straatjes en smalle trapjes

 

 

 

                                                                 Fana di Martina

In mijn boek ‘Abruzzo, bitter en zoet’ heb ik aan het leven van Escher een hoofdstuk gewijd. Een bijzondere man die van reizen hield, het liefst met een vrachtschip. Als kind reisde hij met zijn ouders naar Italie en de eerste jaren van zijn huwelijk woonde hij bij zijn schoonouders in Rome.

                                                                     Scanno

Zijn fascinatie voor de Moorse tegels ontstond in Zuid-Spanje en door  zijn liefde  voor de bergstadjes in Zuid-Italie reisde hij vaak naar de Abruzzo.

 

Een man die door zijn perfectionisme, voor zichzelf en zijn omgeving vaak onaangenaam gezelschap was, maar als het beeld klopte en hij zijn werkstuk naar tevredenheid afmaakte euforisch van geluk was.

 

                                                                    Castrovalva

 

 

 

Vanaf 2 januari ontbrak me de inspiratie voor een verhaal.

Natuurlijk gebeurde er genoeg om te melden, want 16 januari vierde ik mijn 79ste verjaardag,  ik kijk nu een heel jaar uit naar mijn tachtigste.

Tachtig is prachtig.

Het is in coronatijd zaak ’the bright side of life’ te blijven te blijven opsporen.

Een klus op zich, maar het loont de moeite. Je hersens hebben het nodig om positieve stofjes aan te maken zodat je je comfortzone  in zicht houdt.

Voor mijn ‘in-huis’ klantjes is dat ook van belang. We lachen veel en zoeken met onze sterke kant in actie, hoe we opgelopen verwarringen naar de prullenbak  kunnen afvoeren.

Trouwens, als bijna 80 jarige is het soms confronterend de gedachtenspinsels van mijn klantjes  aan te horen. “Mijn oma heeft een hond en als ze dood gaat krijg ik de hond”.

Ik kijk daarna eens met andere ogen door mijn huis en tuin, en bedenk. ‘Het is goed, liever dat mijn geliefden alles meenemen als zoete herinnering dan dat het in de afvalcontainer belandt’.

Het is ook de maand waarin de basisschoolkinderen en de middelbare scholieren geconfronteerd worden met de omikronvariant.

Thuis blijven terwijl de toetsweken gewoon doorgaan. Hoe frustrerend, terwijl je je niet ziek voelt, maar wel verantwoordelijk.

 

 

De maand waarin we besluiten onze Paasweek niet naar de Abruzzo te gaan maar uit te stellen tot de maand mei, voor alle zekerheid. De vlucht is geboekt en de overnachtingen gereserveerd. We willen eten in een trabocco en hebben een prachtige overnachting gereserveerd in Celano. Het middelpunt van onze plannen deze week. Ik vertel er later over.

 

 

Onze boekpresentatie ging niet door op 3 december. De prachtige banner hebben we deze week teruggehaald uit de bieb. We wachten af waar de nieuw verworven vrijheid ons brengt, we hebben er zin in, brainstormen over de mogelijkheden die de Abruzzo ons allen biedt. Een nieuwe voorraad boeken van de drukker komt net binnen. Er lagen nog dertien boeken klaar voor de verkoop, de bodem was in zicht.

Door de lockdown heb ik op Facebook veel filmpjes gezien van de Abruzzo, waar een flink pak sneeuw de romantische stadjes nog fotogenieker maakte dan ze zo al zijn. Er was geen lockdown, zo konden we genieten van de skihellingen en de sneeuwlandschappen waar van de schoonheid van het land genoten werd en van de vele feesten die de afgelopen twee winters niet gevierd mochten worden.

 

In januari is voor mij de blik op het voorjaar gericht. Onze buitenkamer is kleurrijk, want de grootbloemige primula’s bloeien, beschermd door de overkapping, meestal, tot diep in de herfst.

 

 

In oktober 2021, rolde ‘Abruzzo , bitter en zoet’, van de drukpers. Onze eerste activiteit was onze reis naar Italie. In de Abruzzo maakten we een

onvergetelijke reis langs onze vrienden, waar we het boek brachten. Begin november begonnen we de verkoop met een signeerweekend.

Ook daaraan hebben we zeer zoete herinneringen. Met de hulp van onze kinderen, maar vooral van onze kleinkinderen beleefden we een fantastisch weekend, dat we afsloten bij Daan Nijman in Roden.

Vanaf nu gingen er dagelijks boeken op de post, naar alle delen van Nederland, maar ook naar Belgie en Italie leverde de DPD onze boeken af bij blije klanten.

Natuurlijk, we worden nog steeds belemmerd door de corona, maar we pakten de mogelijkheden die veilig waren. Het advies van Femke van boekhandel Daan Nijman, om de boeken in eigen beheer te verkopen was een heel goed advies. Het heeft ons heel veel fijne contacten opgeleverd en gaf ons inzicht in de toeristische ontwikkelingen in de Abruzzo. een prachtige leerzame periode voor ons. Ondertussen liggen er nog negentien boeken in voorraad.

Onze presentatie is klaar, maar daarmee wachten we tot het sein gegeven wordt dat we veilig samen kunnen komen. Daarna kunnen we afspraken maken in boekhandels, bibliotheken, vakantiebeurzen om in een presentatie te laten zien wat de Abruzzo ons te bieden heeft. We hebben er zin in. We hopen ook in Vlaanderen uitgenodigd te worden, maar dat zijn de plannen voor het nieuwe jaar.

Tot onze verrassing ontdekten we in deze, voor ons Abruzzo-periode, dat er heel veel Engels sprekende toeristen in de Abruzzo een tweede vaderland hebben gevonden, in de vorm van een tweede huis, een agriturismo of de organisatie van een B&B. Daarmee kwamen de vragen, wanneer komt de Engelse vertaling op de markt.

Een nieuwe lente een nieuw geluid. De plannen zijn nu al in een concrete fase beland. Mijn kleinzoon Yaro heeft de eerste zinnen vertaald. een mijlpaal. Ook mijn zoon Bert en mijn broer Bert zullen zich ontfermen over mijn Nederlandse teksten. ‘So far, so good.’

In mijn site houd ik de nieuwsgierigen onder jullie op de hoogte van deze ontwikkeling, maar een ding is zeker.

In 2022 verschijnt “Abruzzo, bitter and sweet“.