Dit is een kopie uit  “Abruzzo, bitter en zoet”

 

toeristen in de natuurparken 

De regio Abruzzen ligt ten oosten van Rome. De hoofdstad is l’ Aquila.

De Abruzzen bestaat uit vier provincies, l’Aquila, Teramo, Chieti en Pescara.

De lange kuststrook van meer van 130 kilometer kenmerkt zich in het noorden door lange rustige zandstranden en in het zuiden door de karakteristieke ruige trabocchikust.

Achter de kuststrook ligt een groen, bergachtig land met enkele grote steden, waar scholen, winkels en industrie zorgen voor bedrijvigheid.

De rest van de regio ademt stilte. Vier grote natuurparken, een meest ontoegankelijk, beschermd natuurgebied, bepalen het karakter.

De breuklijn in de aardkorst veroorzaakt met grote regelmaat heftige aardbevingen die het hart van de oude stadjes in ruïnes verandert. De ruggengraat van Italië

Veel kerken, kastelen, musea, historische stadjes, romantische dorpen, grotten en opgravingen ademen de eeuwenoude geschiedenis van dit gebied.

 

De bewoners van de Abruzzen.

Het land heeft ervoor gezorgd dat de mogelijkheden voor ontplooiing minimaal zijn. De mens is op zichzelf teruggeworpen. Zo vormen het geloof en sociale verplichtingen de basis van het bestaan, tradities staan centraal in hun leven.

We maken met elkaar, Italiaan en Nederlander, grapjes over het geloof en de paus en de hemel. En de Italiaan vloekt op de naam Maria, maar als het erop aan komt staat een foto van de paus op elke schoorsteen

Elke Italiaan heeft een naamheilige, zijn heiligverklaring geeft hem de kracht te waken over hun geliefden. Veel kapelletjes met het beeld van heiligen staan vol verse bloemen. Vooral in de stille week staan voor de biechtstoel rijen gelovigen te wachten op hun beurt. Ook elk gehucht, dorp en stad heeft zijn eigen heilige, die geëerd wordt met processies en eetfeesten die soms een dag maar ook een week kunnen duren. Deze heiligen beschermen de samenleving tegen aardbevingen, ziektes, rampspoed als oorlog. De bakermat van het christendom ligt in Rome. Vanuit het Vaticaan gaat nog steeds zo’n sterke macht uit naar de gelovigen, dat zelfs het stemgedrag en de mening van de Italianen in zaken als euthanasie, abortus en homoseksualiteit door de kerk worden bepaald.