Natuurgeweld, deel 2

0

 

 

De jaren na de aardbeving in l’Aquila.

De eerste maanden na de aardbeving is alle hoop gevestigd op Berlusconi. Hij komt regelmatig naar de hoofdstad. Praat met de slachtoffers, belooft gouden bergen. Helaas bestaan die niet en na verloop van tijd slaat de hoop om in teleurstelling en woede.

 

Willen ze weer opbouwen dan moeten ze het zelf doen.

 

 

 

 

 

 

 

Er ontstaat een SOS-toerisme en dat bloeit elke zondag, tien jaar, vijftien jaar langLangzaamaan zal het centrum weer leefbaar worden.

Elke keer als wij de stad bezoeken worden we op de hoogte gebracht van de laatste ontwikkelingen.

De schrikhekken die zorgen dat het gebied waar je loopt veilig is, zijn steeds voorzien van informatie, geven de hoop en de wanhoop weer. Op het centrale plein staat een grote tent waarin  zijn mensen aanwezig zijn om vragen te beantwoorden.

Zomer 2009 zijn in de stad kleine en grote tentenkampen waarin de slachtoffers een onderkomen hebben. Oude mensen zijn ondergebracht in hotels in de omgeving. De tentenkampen geven de strijdbaarheid van de bewoners weer. Obama komt op bezoek en zijn uitspraak. ‘yes we can’, wordt ‘yes we camp, but we don’t go away.’

 

 

 

 

Het opruimen van het puin laat veel te lang op zich wachten, dus de bewoners ruimen zelf op.

De 308 vlaggetjes staan voor de slachtoffers die gevallen zijn.

 

Later hangen er sleutels met de leus. ‘Dit zijn de sleutels van onze huizen. Opgehangen zoals onze hoop.’

Foto’s die de werkzaamheden weergeven, zoals de brandweer die kunstschatten redt uit de kapotte gebouwen.

In mijn boek zijn we  van de 38 hoofdstukken acht keer in  de hoofdstad.

Speak Your Mind

Tell us what you're thinking...
and oh, if you want a pic to show with your comment, go get a gravatar!