… en daar istie dan, mijn proefdruk.

0

Als een grote stressbal valt alle spanning van mijn schouders en uit mijn lijf.

Bij de drukker was mij al met me meegeleefd, “Mevrouw , een boek schrijven is als een zware bevalling.”

Nou ja, uit de mond van een man heb ik daar zo mijn bedenkingen bij.

Het schrijven van een boek is heerlijk, oude herinneringen komen boven. De sfeer van een dagreis, het genieten van land, de kunst, de mensen, de levensstijl.

Het genieten van je eigen taalgebruik om dat vast te leggen. Het is helend. Regelmatig zeg ik , schrijf het op, schrijf het uit je lijf, uit je emoties. Koester je in je ervaringen.

Maar dan gaan al je zielenroerselen naar de drukker, en begint de stress, zorgt hij voor de goede kleur, de sfeer zoals ik die belangrijk vind.

Ook het stappenplan dat op het moment dat je het uit handen geeft, totaal verpletterd wordt.

Kortom dat geeft kopzorgen, slapeloze nachten.

Dat is voorbij. Eerst even onwennig heb ik mijn boek in handen. In mijn gedachten al anders dan ik het nu in handen heb, maar steeds meer voel ik de blijdschap in me groeien.

Mooi, mooi van kleur. Goed van compositie.

Het belangrijkste waar ik als Davis-counselor zo voor pleit: wat is het een leesbaar boek geworden, die witte letters op die zacht gekleurde ondergrond.

Mensen, als je nooit een boek leest omdat je letters je pesten, door te gaan bewegen terwijl je leest, VOOR JOU IS DIT BOEK GESCHREVEN.

Het wordt voor jou een onbetaalbare ervaring, je gaat lezen, beelden maken tijdens  het lezen, reizen. GUN JE DIE KANS. Het maakt je leven rijker.

 

Plaats een reactie