Op de luchthaven van Pescara halen we bij Hertz onze huurauto. Voor ons staat een jonge man die een probleem heeft want het schiet niet op.

Opeens duikt de juffrouw achter de balie vandaan, wappert met een stapeltje papieren en roept  “Frits” alsof ze samen op dansles hebben gezeten. Er staat een prachtige Fiat 500 klaar ik zeg tegen Frits hij lijkt wel funkelnagelneu. En dat is-tie ook, 3000 kilometer op de teller.

Dit is al de derde keer dat we een splinternieuwe Fiat mee krijgen. De laatste keer zei het meisje achter de balie vol bewondering naar Frits kijkend tegen haar collega: “Deze meneer heeft de nieuwe Fiat gehuurd.” En nu gebeurt het opnieuw. Ik word zo blij van Hertz.

 

 

 

 

 

 

 

 

We rijden van Pescara naar Villetta Barrea, in het zuiden van de Abruzzo. Eigenlijk hebben we nooit snelwegen gereden in de Abruzzo. Als je vakantie hebt wil je het land ontdekken en dat lukt niet op de snelweg. Nu hebben we geen keus. Ons vliegtuig landde om twee uur en we willen niet al te laat in ons B&B aankomen.

Zo zijn de eerst 75 kilometer richting Rome, snel gereden. We weten echter wel meteen weer dat we in de Abruzzo zijn. Er zijn wegwerkzaamheden op de snelweg, dat is op zich al een bijzonderheid, maar gelukkig zien we dat deze week zeer regelmatig, dat is geruststellend.

We kunnen kiezen uit een linker of een rechter uitwijkbaan. Frits kiest de rechterbaan maar voor we het weten zijn van de snelweg af en rijden we op een secundaire weg verder. Dat is niet de bedoeling. Bij de eerstvolgende mogelijkheid keren we en zorgen we dat we weer op de juiste weg terug komen. Deze manoeuvre maken we de komende dagen regelmatig, Abruzzo eigen. Advies, neem een goede navigatie mee.

Bij Coculo verlaten we de snelweg. Vanaf deze kant zien we het stadje prachtig in de bergen liggen. We rijden nu een S479, van Anverser naar Barrea. Deze weg hebben we niet eerder gereden. Deze weg wil ik de eerstvolgende keer in de Abruzzo opnieuw rijden. Er blijven altijd wensen op de sleeplijst staan. We komen steeds terug. Ik wil er dan een hele dag voor nemen. Hoe kan ik in woorden uitleggen waar we rijden, wat we ervaren. Ik denk dat het me zelfs niet lukt als ik het film. De grootsheid, verscheidenheid, onbegrensdheid van de rotsen is zo imposant. Het weggetje waarop we rijden is zo nietig, onbenullig, maar onbegrijpelijk hoe men dat heeft kunnen aanleggen. Een Fiat 500 is het juiste vervoermiddel hier. Woorden schieten te kort. We zijn alleen op de weg, geen tegenliggers, geen inhalers.

Na Scanno verandert het karakter van het landschap het wordt iets wijdser met veel haarspeldbochten om bij een volgende berg te komen. Scanno zijn we vaker geweest. Van de weg af gezien zo’n prachtig stadje, die huizen alsof ze een geheimpje met elkaar delen en dat goed verstopt houden. Schoonheid.

We rijden door en moeten in Villetta Barrea door het stadje rijden, om bij onze overnachtingsplaats te komen. Zoals de meeste stadjes ligt Villetta Barrea ook tegen een berg geplakt. Wij komen aan langs de weg bovenaan de berg en we moeten naar de doorgaande weg van het stadje lager op de berg. Van boven naar beneden zijn alleen maar wandelpaadjes.

Bij Il Rifugio hebben we twee nachten gereserveerd.

 

 

 

 

We eten ’s avonds bij Papale Papale Bistrot. We vragen Abruzzese gerechten en krijgen Bucatino al amatriciana. Bucatino is een dikke pasta. In de bergen is het vaak koud, zeker in de winter. Dan moet je stevig eten, dat is Bucatino.

Daarna eten we arrosticini, lammetjesvlees geroosterd en aan spiesjes gestoken en een gentiaan likeur, voor de goede digustiva.