In Italie is het ontbijt geen wezenlijk onderdeel van de eetcultuur. Als men ’s morgens de deur uitgaat naar het werk, wordt onderweg eerst een stop gemaakt voor een caffe en brioche, daarna begint de werkdag.

In hotels waar de niet-Italiaan een ontbijt aangeboden wordt is het dan ook altijd een verrassing welke creatieve vondsten men heeft uitgestald.

 

Ons ontbijt in Il Rifugio is allerliefst, een grote plastic bak met koekjes en brownies met de bekende Italiaanse smaken, citroen, sinaasappel, perzik, amandel, chocola, pistache. Een sterke bak koffie en sinaasappelsap.

 

 

 

 

 

We gaan naar Castel di Sangro. Daar is vanmorgen markt. We rijden een bekende weg. Dit is een deel van de route die we rijden als we van Rome naar Barrea gaan. Het is oktober de schaapskuddes zijn naar hun winterverblijf in Puglia. We rijden langs de kaasmakerij waar we de herder fotografeerden met zijn schapen en honden, die ons nauwlettend in de gaten hielden. Nu i salles opgeruimd en schoon. Alleen het hok, het herdersverblijf staat er stil en verlaten bij, te wachten tot ze terugkomen het volgend voorjaar. Het is trouwens een vreemde ervaring, al die vlaktes langs de weg zonder schaapskuddes.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Dat zal elk jaar voor de achterblijvende dieren ook vreemd zijn. Ieder dier heeft zijn eigen ritme. De beren zullen langzaamaan aan een winterslaap beginnen, maar dat is nu nog bepaald niet het geval, zullen we merken. We rijden de Passo di Godi, allemaal haarspeldbochten en in een bocht staat een bus dwars over de weg. De chauffeur probeert koeien te ontwijken die midden op de weg lopen. De chauffeur doet zijn uiterste best de dieren niet te raken en dat gelukt op wonderbaarlijke wijze. Wij moeten ook zover mogelijk aan de kant. Op het moment dat de bus passeert schrikt een van de koeien, struikelt en komt met zijn hals op de vangrail. Als de bus voorbij is zien we dat het beest gewoon weer op de poten staat en wat verdwaasd om zich heen kijkt. Alle auto’s kunnen weer doorrijden.

In het centrum van de stad is de weekmarkt. De eerste handelaar heeft ganzen, eenden, kippen, vogeltjes en een bak met visjes te koop. Voor zijn auto staan dozen dichtgevouwen met touw dichtgebonden. Ze wiebelen heen en weer. Het zijn dozen met verkochte dieren.

 

 

 

Het eerste deel is de groente en fruit, kaas, vlees en vis markt, heel veel soorten vis. Daarna zijn de bloemen uit Holland en dan komt de kledingmarkt. Het is vanmorgen erg koud, met veel wind en regen. We hadden al sneeuw op de hoogste bergtoppen zien liggen. Als deze factoren laten het amusementsgehalte op de markt voor Frits dalen tot beneden nul. Nadat ik twee dikke perziken, vier mandarijnen en vier kakies gekocht heb, vertrekken we  naar Barrea en gaan mijn eerste boek afgeven. We komen aan voor de dichte slagboom van de camping. Ik zie Pasetta lopen en loop de camping op. Hij herkent me niet maar als ik vertel van de caravan die we hebben laten staan en het boek weet hij het weer. De slagboom gaat open en Frits rijdt de camping op. Als hij het boek ziet ontploft hij bijna van emotie. Frits laat het boek zien en ik loop een rondje over de camping. Hier heb ik een deel van het boek geschreven, hier liggen veel herinneringen en verhalen. Onze Solifer staat er nog.  Zo’n degeljke caravan kan nog heel lang gebruikt worden. De camping, La Genziana ligt op een prachtige plek, je kijkt over het meer van Barrea naar de bergen.

Als ik terug komt staat hij met zijn armen in de lucht en zegt “Ik zorg er persoonlijk voor dat jij in de hemel komt. Ik zal Jezus een facebookbericht sturen, dat jij de hemel verdient.” Ik weet niet of ik dat wel een betrouwbare manier vind, maar Pasetta praat elke dag met God. Vijf jaar geleden was hij ziek. Hij zei toen tegen God, “Wat heeft het voor zin dat ik daar op de berg lig?”, wijzend op de begraafplaats, “Laat mij hier nog vijftien jaar rondlopen.” En hij loopt er nog, misschien moet ik er toch beter in geloven. Pasetta is in de gloria. We worden binnen gevraagd voor een kopje espresso en amandelkoekjes. Na een gesprek met de vrouw van Pasetta  gaan we voorzien van een zak appels naar buiten. Daar staat zoon Marco, ook voor hem hebben we een boek. Pasetta zegt tegen hem dat hij alle verhalen via Google voor hem moet vertalen in het Italiaans.

We laten een overgelukkige Pasetta achter en vertrekken richting Opi, voor een pranzo bij Ursula. Zij heeft ons tijdens een bezoek een week lang verwend met heerlijke maaltijden. Ze staat in het boek en het derde boek is voor haar.  Ursula woont nu in Villetta Barrea. Er is een nieuwe eigenaar in haar Locanda. Ook hij weet wat verwennen is. Hij zal haar het boek geven.

Als wij terugrijden van Villetta Barrea zien we regelmatig waarschuwingsborden langs de weg rustig te rijden vanwege de beren en wolven. Van de beren wisten we vanwege het bezoek aan de groentetuin van Ursula. Ik herinner me ook het bedrijf in Opi waar men veel producten maakt op basis van honing.  Ik koop er zeepjes met bosvruchten, olijven en bereid met mirtilles. Die kunnen mee in het vliegtuig. www.opionline.i/decangelis@opionline.it tel. 333 36 08 500

Terug in ons B&B vraag ik naar de houten beren en wolven die de baas maakt. We nemen een Marciaanse  beer en een wolf mee naar huis, die zet ik onder de grote houten bomen in gezelschap van een paar herten, die ik bij Action gekocht heb. Bij de voordeur staat nu een Abruzzees bos. Ik geef de eigenaar van il Rifugio del Parco ook een boek. Hij is er geweldig blij mee, Vertelt dat hij alle spelers van het levend Paasspel in Barrea kent en zegt. Als jullie morgen de koffers in de auto hebben gaan we foto’s maken. Wij vinden het goed, denken dat hij met ons en het boek reclame wil maken voor zijn bedrijf

We zijn twee dagen onderweg en het voelt als twee weken. Veel indrukken terwijl we niet onder tijddruk staan en genieten.