de derde dag, reisverslag

0

Vrijdag de 15de, onze derde dag.

Na het ontbijt wacht de fotograaf op ons. Tot onze verbazing gaan we samen op stap. Hij neemt ons mee naar een gebied, waar een open veldje grenst aan een bosrand. Hij vertelt dat normaal hier een mannetjeshert met zijn roedel vrouwtjes loopt dat het de bedoeling is dat ik mijn gang kan gaan om foto’s te maken. Het is een cadeautje van de eigenaar van Il Rifugio. Ik heb zulke mooie foto’s in het boek staan, nu mag ik  nog meer foto’s maken. Ik vind het geweldig. Het mannetje en ik, we voelen elkaars nabijheid. Doe jij geen onverwachte dingen dan mag je mij bewonderen en foto’s maken. Steeds zijn die ogen op mij gericht. Terwijl hij in een grote cirkel rond mij loopt te grazen, deels in de schaduw deels op het open veld.

 

 

 

Zijn vrouwtjes blijven onder de bomen, het mannetje loopt te pronken.

Ik maak filmpjes en foto’s. Wat een mooi cadeau om mee naar huis te nemen. Het blijft ook een cadeau dat in je hoofd blijft zitten, blij maakt, intens blij.

We lopen terug en voor we vertrekken laat ik de foto’s zien die ik gemaakt heb. Met een tevreden blik nemen we afscheid, ‘ci vediamo’, we zien elkaar weer.

Nog een laatste voorraad water, wat we altijd in de auto hebben in Italie. In de ‘alimentari’ gaan alle boodschappen in een grote reclametas van de Cecco. Ik vraag of ik er 10 mag kopen, denk dat het leuk is om mijn boek in mee te geven. Tuurlijk, pak wat je wilt en neem mee. Nee, kopen kun je ze niet, meenemen wel, en de daad bij het woord voegend legt ze, mevrouw van het winkeltje, nog twee tassen op de stapel.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

We vertrekken noordwaarts, richting Navelli. Het eerste deel bekende weg, maar als we bij de snelweg Rome Pescara komen, heb ik Frits al gewaarschuwd. Hier is het opletten geblazen, ervaring van vorige bezoeken. Ook nu gaat het fout, maar dan word je altijd beloond met een prachtige route en weer meer geluk dan wijsheid in de goede richting. Een uurtje later dan gedacht komen we bij Francesca in Navelli.

Het wordt een warm weerzien. Ze vertelt van Jimmy, haar partner toen. Dat ging niet goed. Hij is terug naar Ierland en gelukkig voor Francesca heeft ze een nieuwe vriend. Samen bekijken ze het boek.  Mensen in het boek waarvan ze vertelt wie er overleden zijn.

 

 

Het boek voor het Consorzio Zafferano ligt op tafel. Francesca belt naar het Consorzio. Wij brengen onze koffers naar onze kamer, maar worden meteen teruggeroepen door Francesca. Het nichtje van Gina Sarra, die ik interviewde, als hoofd van de saffraancultuur komt eraan. We gaan naar beneden om kennis te maken. Ze zegt dat er een herdenkingsbijeenkomst georganiseerd wordt voor de familie Sarra.

Ze schuift het boek naar mij over de tafel en zegt. ‘Je mag het zelf aanbieden, over een half uur begint de bijeenkomst. Rij maar achter me aan’. Zo zitten  we tien minuten later in een ijskoude kloosterkapel. Achter de tafel heren van gewicht, de burgemeester, de president van het Consorzio Zafferana, de directeur van het nieuw opgerichte toeristenbureau en nog een aantal heren waarvan mij de functie ontging. Alle zes heren hielden een speech over hun activiteit en toen mocht ik de aanwezigen toespreken.

 

Ik heb me voorgesteld, in het Engels, en alles wat ik vertelde werd keurig in het Italiaans vertaald. Ik heb gezegd dat het fijn zou zijn als iemand de vertaling zou verzorgen van het interview met Gina. De liefdevolle manier waarop ze over de inwoners van haar stadje sprak en de belangrijke betekenis van de Saffraan voor de omgeving en de gezinnen uitlegde en daarna heb ik uitgelegd dat het hele boek reclame maakt om de Nederlandse toerist kennis te laten maken met de Abruzzo, zodat het toerisme beter op gang kan komen.

Na het applaus werden er foto’s gemaakt en kwam de drank met heerlijke hapjes waarin saffraan verwerkt is op tafel. We moesten blijven genieten van de hapjes en drankjes. Een ervaring rijker vertrokken we naar Abruzo Segreto. We vroegen ons af , zijn we hier nu drie dagen of drie weken waren.

 

 

Plaats een reactie