the week after

0

Mijn hoofd is niet vaak zonder woorden, maar gisteren en vandaag is dat wel het geval.

De beelden van onze open huisactiviteiten vragen om aandacht. In veel  telefoontjes en online berichten  kijken we samen terug op een zo zinvol samenzijn. We hebben elkaar weer gezien, konden onze verhalen delen, onze emoties zien van blijdschap en verdriet.

De bloemen in de kamer acclimatiseren en de knoppen gaan voorzichtig open. In de tuin geven late zonnestralen de herfstkleuren lichtnuances. Het doet me denken aan de zon op de bergen in de Abruzzo met de vele herfstkleuren, zoveel om van te genieten.

Maar… gisteren kreeg ik een mail van John, die we in Calascio  ontmoetten. Hij was even naar Nederland geweest om zijn vader te zien, maar was blij dat hij weer naar de ‘veilige’ Abruzzo ging, te veel Covid in Nederland. Dat is toch droevig, ons vooruitstrevende vrije Nederland, wat gaan we nu veel verprutsen en waarom.

Meer gevoelens dan woorden deze dagen.

 

Plaats een reactie