de vierde dag, reisverslag

0

Na veel tandartsbezoeken en gecrashte computers deze week, ben ik er weer.

Onze vierde Abruzzodag. Als we ’s morgens wakker worden staat het ontbijt klaar. We wandelen naar beneden. Twee andere gasten van Francesca zitten aan een tafel te praten. Ik zie de man, die ken ik, niet een beetje, die ken ik heel erg goed. Het is Giovanni d’Alessandro, de schoonzoon van Gino, onze tuinman op de camping in Toscane. Veertien jaar lang was Gino de grote vriend van Frits. Samen keten op de camping, met elkaar lachen, bij Gino en Fernanda op bezoek op hoogtijdagen, mijn hart slaat over. Warme herinneringen komen boven. Na ons vertrek negen jaar geleden hebben we geen contact meer gehad. We weten helemaal niet hoe het met hen is.

Gelukkig is de hele familie gezond. Helaas kan Gino, net als Frits niet goed meer lopen. zijn benen weigeren dienst, maar het hoofd doet het nog. Ik ren naar onze kamer en haal een boek voor hem, schrijf er een Italiaanse groet in en geef het aan Giovanni, voor Gino. We zullen contact houden. En dat gebeurt, als we thuis komen krijgenwe een mail van Silvia, met foto’s van hun dochters. Giovanni gaat wijn proeven in de Abruzzo. Mijn ontbijt schiet erbij in, mijn lijf is volledig van slag, zo blij ben ik, zo gelukkig. Wat gebeurt er allemaal. Giovanni woont in Toscane, dat is wel 300 kilometer hier vandaan. Hij is sommelier en gaat hier dit weekend met een vriend wijnen proeven.Wij organiseerden met hem wijnproeverijen voor onze gasten in de Chianti. We waren met hem in Montalcino om de Brunello te proeven. Ook op de camping organiseerden we samen voor onze gasten wijnproeverijen.

 

 

 

 

We gaan onze koffers pakken en als we onze spullen naar beneden brengen zit aan de ontbijttafel een vriendin van Francesca, Luciana. Ze wil zo graag een boek van mij kopen, maar Francesca zag vanmorgen dat ik Giovanni een boek gaf en was bang dat ik er geen meer over had. Het leven is keuzes maken. Ik ben blij dat ik voor haar ook een boek gesigneerd heb. We zijn allemaal blij. Francesca heeft zoveel voor mij gedaan. Veel verhalen later vertrekt ze, want ze gaat vandaag naar Rome.

 

Frits gaat buiten in de zon zitten en Francesca laat me zien hoe de oude binnenstad gerenoveerd is. Ze trekt eerst een paar stevige sportschoenen aan. In Navelli is geen enkel straatje horizontaal. We lopen eerst alleen maar trapjes op naar boven. Het is een knap staaltje restauratie wat ik zie. Alle huizen zijn in oude stijl gerestaureerd. Een juweel van een stad ligt op de top. Op een balkon ligt een hond. Ze aait hem en vertelt dat er katten en honden zonder eigenaar in de stad lopen. De inwoners die er nog zijn verzorgen ze.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Hoe prachtig de stad er ook bij ligt, Francesca blijft somber. De mensen die ergens anders hun bestaan moesten opbouwen door de aardbeving komen niet terug. Oude mensen hebben problemen met de trapjes en blijven ook weg. De gerestaureerde huizen kunnen bij opbod gekocht worden vanaf 15.000 euro. Luciana heeft een bod uitgebracht op een prachtig groot aardbevingbestendige woning. Intern moet het nog aangekleed worden met keuken en badkamer.

Er komen weinig biedingen, van Italianen. Amerikanen, Engelsen een Canadees, maar het brengt geen leven in de stadjes. De dode stad blijft een dode stad.

Hoe kan het dat boven de ene stad bouwkranen staan en bij andere steden niet. Francesca vertelt dat dat afhangt van de burgemeester. Heeft die connecties dan wordt er gebouwd anders gebeurt er niets. Ook de Corona brengt alleen Italiaanse toeristen in de zomer van 2021 zijn de grenzen dicht.

 

We rijden richting l’Aquila en stoppen eerst bij Onna. Er staat een huis in de steigers. veel resten van huizen zijn opgeruimd, maar er wordt niet gebouwd.

In l’Aquila zoeken we onze B&B. Vanuit het centrum kunnen we de straat in. Links staan gevels met kapotte, verrotte resten van deuren, je kijkt naar binnen en ziet een grote troep en kijk je naar boven dan zie je de blauwe lucht. Aan het eind van de straat is de gevel nieuw met een balkon waaraan veel blauwe handen hangen. We zijn er. De woning is prachtig, met een gezellige achtertuin, veel bloemen en een papagaai. Ook hier geldt het verhaal, heb je geen goede contacten dan blijft je bezit misschien wel voor altijd in de steigers. Onze B&B Bone Novelle, wordt beheerd door een vader en zoon. Voor we onze koffers naar onze kamer hebben gebracht hebben we al een reservering in een stadsrondtourtreintje voor vanmiddag en een restaurant voor vanavond geboekt. Onthutst kijken we elkaar aan. Is het zo druk in de stad dat dat nodig is?

 

 

 

 

We gaan de stad in. Zien veel veranderingen, veel schrikhekken zijn weg, na 12 jaar, maar de stad zal nog zeker 12 jaar nodig hebben, er moet nog veel gebeuren. Soms zien we een pareltje

We nemen een wijntje op een terras, nadat we geconstateerd hebben dat het treintje niet rijdt vandaag. Morgen wel.

Mijn telefoon gaat. Het is de zoon van Bon Novelle. Excuses, maar het treintje rijdt niet vandaag. Geen probleem, we hadden het al gezien. Voor we gaan eten lopen we nog even naar onze kamer. We zijn er nog niet of er wordt op de deur geklopt. De zoon staat in onze kamer om te zeggen dat het restaurant vanavond  geen plek voor ons heeft. We zeggen dat het geen probleem is, we hebben meteen aan het eind van de straat een restaurantje gezien en daar gaan we naar toe. O dat is mooi. Dan zal hij dat voor ons reserveren. Na veel heen en weer gepraat aan de telefoon heeft hij het voor elkaar. We kunnen daar eten maar dan nu meteen om zeven uur.

Het is toch zeker erg druk want om zeven uur eten is een belachelijke tijd in Italie. We zullen het zien, we gaan. Bij het restaurant is men de vloer aan het dweilen. Stom verbaasd zeggen ze dat de keuken pas om acht uur open gaat, maar ala, Buitenlands toeristen; ze zijn niet wijzer. We krijgen een tafeltje en wijn en brood. Om acht uur gaat inderdaad de keuken open. Af en toe lopen gasten binnen, maar storm loopt het niet. Als wij tegen half tien naar buiten lopen is het restaurant nog steeds half leeg. Wat een merkwaardig gedoe is dat van Bon Novelle. We eten heerlijk, zoals we eigenlijk altijd heerlijk eten in Italie.

We zijn bovendien dicht bij Bon Novelle en dat is voor Frits wel prettig.

 

 

 

Plaats een reactie