de vijfde dag, reisverslag

0

 

Tijdens het ontbijt komt papa van het B&B gezellig bij ons aan tafel zitten. Hij zegt dat hij het boek erg mooi vindt en komt met een voorstel hoe hij met ons de zondag wil doorbrengen.

Nog steeds is het niet tot hem doorgedrongen dat wij ons eigen plan hebben en geen reisleider nodig hebben. We zeggen hem, dat we vandaag het boek willen aanbieden en dat we verder nog andere plannen hebben. Hij gaat staan en voorziet ons van koffie. Er moet nog iets betaald worden dus we gaan over tot zakelijk handelen.

We vertrekken naar het piazza Duomo, waar al die jaren de S.O.S toerismetent stond, maar nu niet meer te vinden was. De markt is er zoals elke zondag ook nu. Ik koop een mutsje en een paar schoenen.

Frits vraagt bij de marktkoopman of hij iemand weet van het S.O.S toerisme. Natuurlijk, in de kraam waaruit de muziek schalt staat een vertegenwoordiger van het S.O.S. toerisme. Hij wordt erbij gehaald. Ik geeft hem het boek en Frits legt uit dat dit boek voor de organisatie van het S.O.S toerisme is. Bella Figura hebben we indertijd ook aangeboden. Hij bekijkt het boek en weet eigenlijk niet wat hij met het boek en met ons moet beginnen, maar dan begint hij te stralen. Hij haalt zijn telefoon en laat ons een foto van een mevrouw zien en vertelt. Zij is het hoofd van de zakelijke tak van het S.O.S toerisme, ze is arts en spreekt vier talen. Hij zal haar het boek geven en zij moet zorgen dat het boek in het Engels vertaald wordt, zodat veel Italianen het boek kunnen lezen en ook een breder publiek. We zullen er van horen. Tot op heden is dat niet het geval, maar het idee spreekt me wel aan. We wachten af.

We gaan op zoek naar het nieuwe fenomeen in de stad, het toeristentreintje dat ons de stad zal laten zien. We stappen in en het eerste deel van de route hebben we al spijt. De oude stad wordt gerestaureerd maar de weg is nog niet aan de beurt gekomen, bovendien racet de chauffeur met grote snelheid door grote kuilen.

Iets uit het centrum is de weg gelukkig beter, we rijden langs de universiteit waar de t-shirts van de studenten nog altijd aan de hekken hangen. Hier staan hoge flats waar nog helemaal niets aan gedaan is. Er staan geen hekken omheen er staan geen kranen boven.

 

 

Met een opgelucht gevoel stappen we bij terugkomst in het centrum uit het treintje. Op naar een pranzo en een goed glas wijn. We lopen de Corso Vittorio Emanuele, de hoofdstraat in. De schrikhekken aan beide zijden zijn weg. Veel kleine winkeltjes zijn ingericht en enkele bars. We bestellen een pranzo, maar helaas, het is na drieen, de keuken is dicht. Dat hadden we kunnen weten. Een goed glas wijn en een stevige boterham met kaas smaken ons ook goed.

 

 

 

 

 

Het valt ons op dat het voor een zondagmiddag erg rustig is in de straten. Ook op de markt ontbreken de drommen mensen die uren met elkaar kunnen staan praten. We komen tot de conclusie dat door het corona-virus de passeggiata even niet populair is. De Italiaan brengt gemakkelijker offer voor zijn gezondheid dan de Nederlander. Die ervaring hadden we al vaker.

 

 

 

 

 

Plaats een reactie