Escher in Abruzzo.

0

Het is Paasvakantie. We zijn een paar weken in Barrea. Vanuit Barrea maken we een tocht naar de pastafabrieken van De Cecco in Fana di Martina. We hebben gelezen dat we de fabrieken kunnen bekijken. Fana di Martina is moeilijk te bereiken, door enorme kloven in de bergen.

Als ik foto’s maak blijkt de stad weg te vallen onder de imposante bergen die boven de stad uittorenen. In mijn boek, ‘Abruzzo bitter en zoet’, staan verschillende verhalen over deze weken. Als wij richting de pastafabriek reizen veranderen we verschillende momenten van plan, want  regelmatig rijden we in dichte mistwolken over bergwegen, dat is niet prettig. Soms ook trekken de wolken op en komt de zon te voorschijn. Uiteindelijk komen we bij de portier van de fabriek. Helaas, het is Paasvakantie en daardoor kunnen er geen bezoekers ontvangen worden. Er rijden wel personenauto’s in- en uit, maar dat zijn werknemers. Er wordt wel gewoon gewerkt. Ook de grote vrachtwagens rijden af en aan.

 

 

 

 

 

Zoals ons vaak overkomt in de Abruzzo is onze teleurstelling binnen een kwartier vervaagd door een leuke ontdekking. Als we tijd over hebben kunnen we in het stadje wel een kop koffie gaan drinken. Frits parkeert zijn auto en we staan op de stoep van ‘Bar Escher’. We lopen naar binnen en zien aan de muur twee kopieen van schilderijen van Escher hanger. De gevel van de bar geschilderd alsof het gezien wordt door een vergrootglas. Een ander schilderij van straatjes en smalle trapjes

 

 

 

                                                                 Fana di Martina

In mijn boek ‘Abruzzo, bitter en zoet’ heb ik aan het leven van Escher een hoofdstuk gewijd. Een bijzondere man die van reizen hield, het liefst met een vrachtschip. Als kind reisde hij met zijn ouders naar Italie en de eerste jaren van zijn huwelijk woonde hij bij zijn schoonouders in Rome.

                                                                     Scanno

Zijn fascinatie voor de Moorse tegels ontstond in Zuid-Spanje en door  zijn liefde  voor de bergstadjes in Zuid-Italie reisde hij vaak naar de Abruzzo.

 

Een man die door zijn perfectionisme, voor zichzelf en zijn omgeving vaak onaangenaam gezelschap was, maar als het beeld klopte en hij zijn werkstuk naar tevredenheid afmaakte euforisch van geluk was.

 

                                                                    Castrovalva

 

 

 

Plaats een reactie