Het is Paasvakantie. We zijn een paar weken in Barrea. Vanuit Barrea maken we een tocht naar de pastafabrieken van De Cecco in Fana di Martina. We hebben gelezen dat we de fabrieken kunnen bekijken. Fana di Martina is moeilijk te bereiken, door enorme kloven in de bergen.

Als ik foto’s maak blijkt de stad weg te vallen onder de imposante bergen die boven de stad uittorenen. In mijn boek, ‘Abruzzo bitter en zoet’, staan verschillende verhalen over deze weken. Als wij richting de pastafabriek reizen veranderen we verschillende momenten van plan, want  regelmatig rijden we in dichte mistwolken over bergwegen, dat is niet prettig. Soms ook trekken de wolken op en komt de zon te voorschijn. Uiteindelijk komen we bij de portier van de fabriek. Helaas, het is Paasvakantie en daardoor kunnen er geen bezoekers ontvangen worden. Er rijden wel personenauto’s in- en uit, maar dat zijn werknemers. Er wordt wel gewoon gewerkt. Ook de grote vrachtwagens rijden af en aan.

 

 

 

 

 

Zoals ons vaak overkomt in de Abruzzo is onze teleurstelling binnen een kwartier vervaagd door een leuke ontdekking. Als we tijd over hebben kunnen we in het stadje wel een kop koffie gaan drinken. Frits parkeert zijn auto en we staan op de stoep van ‘Bar Escher’. We lopen naar binnen en zien aan de muur twee kopieen van schilderijen van Escher hanger. De gevel van de bar geschilderd alsof het gezien wordt door een vergrootglas. Een ander schilderij van straatjes en smalle trapjes

 

 

 

                                                                 Fana di Martina

In mijn boek ‘Abruzzo, bitter en zoet’ heb ik aan het leven van Escher een hoofdstuk gewijd. Een bijzondere man die van reizen hield, het liefst met een vrachtschip. Als kind reisde hij met zijn ouders naar Italie en de eerste jaren van zijn huwelijk woonde hij bij zijn schoonouders in Rome.

                                                                     Scanno

Zijn fascinatie voor de Moorse tegels ontstond in Zuid-Spanje en door  zijn liefde  voor de bergstadjes in Zuid-Italie reisde hij vaak naar de Abruzzo.

 

Een man die door zijn perfectionisme, voor zichzelf en zijn omgeving vaak onaangenaam gezelschap was, maar als het beeld klopte en hij zijn werkstuk naar tevredenheid afmaakte euforisch van geluk was.

 

                                                                    Castrovalva

 

 

 

Vanaf 2 januari ontbrak me de inspiratie voor een verhaal.

Natuurlijk gebeurde er genoeg om te melden, want 16 januari vierde ik mijn 79ste verjaardag,  ik kijk nu een heel jaar uit naar mijn tachtigste.

Tachtig is prachtig.

Het is in coronatijd zaak ’the bright side of life’ te blijven te blijven opsporen.

Een klus op zich, maar het loont de moeite. Je hersens hebben het nodig om positieve stofjes aan te maken zodat je je comfortzone  in zicht houdt.

Voor mijn ‘in-huis’ klantjes is dat ook van belang. We lachen veel en zoeken met onze sterke kant in actie, hoe we opgelopen verwarringen naar de prullenbak  kunnen afvoeren.

Trouwens, als bijna 80 jarige is het soms confronterend de gedachtenspinsels van mijn klantjes  aan te horen. “Mijn oma heeft een hond en als ze dood gaat krijg ik de hond”.

Ik kijk daarna eens met andere ogen door mijn huis en tuin, en bedenk. ‘Het is goed, liever dat mijn geliefden alles meenemen als zoete herinnering dan dat het in de afvalcontainer belandt’.

Het is ook de maand waarin de basisschoolkinderen en de middelbare scholieren geconfronteerd worden met de omikronvariant.

Thuis blijven terwijl de toetsweken gewoon doorgaan. Hoe frustrerend, terwijl je je niet ziek voelt, maar wel verantwoordelijk.

 

 

De maand waarin we besluiten onze Paasweek niet naar de Abruzzo te gaan maar uit te stellen tot de maand mei, voor alle zekerheid. De vlucht is geboekt en de overnachtingen gereserveerd. We willen eten in een trabocco en hebben een prachtige overnachting gereserveerd in Celano. Het middelpunt van onze plannen deze week. Ik vertel er later over.

 

 

Onze boekpresentatie ging niet door op 3 december. De prachtige banner hebben we deze week teruggehaald uit de bieb. We wachten af waar de nieuw verworven vrijheid ons brengt, we hebben er zin in, brainstormen over de mogelijkheden die de Abruzzo ons allen biedt. Een nieuwe voorraad boeken van de drukker komt net binnen. Er lagen nog dertien boeken klaar voor de verkoop, de bodem was in zicht.

Door de lockdown heb ik op Facebook veel filmpjes gezien van de Abruzzo, waar een flink pak sneeuw de romantische stadjes nog fotogenieker maakte dan ze zo al zijn. Er was geen lockdown, zo konden we genieten van de skihellingen en de sneeuwlandschappen waar van de schoonheid van het land genoten werd en van de vele feesten die de afgelopen twee winters niet gevierd mochten worden.

 

In januari is voor mij de blik op het voorjaar gericht. Onze buitenkamer is kleurrijk, want de grootbloemige primula’s bloeien, beschermd door de overkapping, meestal, tot diep in de herfst.

 

 

In oktober 2021, rolde ‘Abruzzo , bitter en zoet’, van de drukpers. Onze eerste activiteit was onze reis naar Italie. In de Abruzzo maakten we een

onvergetelijke reis langs onze vrienden, waar we het boek brachten. Begin november begonnen we de verkoop met een signeerweekend.

Ook daaraan hebben we zeer zoete herinneringen. Met de hulp van onze kinderen, maar vooral van onze kleinkinderen beleefden we een fantastisch weekend, dat we afsloten bij Daan Nijman in Roden.

Vanaf nu gingen er dagelijks boeken op de post, naar alle delen van Nederland, maar ook naar Belgie en Italie leverde de DPD onze boeken af bij blije klanten.

Natuurlijk, we worden nog steeds belemmerd door de corona, maar we pakten de mogelijkheden die veilig waren. Het advies van Femke van boekhandel Daan Nijman, om de boeken in eigen beheer te verkopen was een heel goed advies. Het heeft ons heel veel fijne contacten opgeleverd en gaf ons inzicht in de toeristische ontwikkelingen in de Abruzzo. een prachtige leerzame periode voor ons. Ondertussen liggen er nog negentien boeken in voorraad.

Onze presentatie is klaar, maar daarmee wachten we tot het sein gegeven wordt dat we veilig samen kunnen komen. Daarna kunnen we afspraken maken in boekhandels, bibliotheken, vakantiebeurzen om in een presentatie te laten zien wat de Abruzzo ons te bieden heeft. We hebben er zin in. We hopen ook in Vlaanderen uitgenodigd te worden, maar dat zijn de plannen voor het nieuwe jaar.

Tot onze verrassing ontdekten we in deze, voor ons Abruzzo-periode, dat er heel veel Engels sprekende toeristen in de Abruzzo een tweede vaderland hebben gevonden, in de vorm van een tweede huis, een agriturismo of de organisatie van een B&B. Daarmee kwamen de vragen, wanneer komt de Engelse vertaling op de markt.

Een nieuwe lente een nieuw geluid. De plannen zijn nu al in een concrete fase beland. Mijn kleinzoon Yaro heeft de eerste zinnen vertaald. een mijlpaal. Ook mijn zoon Bert en mijn broer Bert zullen zich ontfermen over mijn Nederlandse teksten. ‘So far, so good.’

In mijn site houd ik de nieuwsgierigen onder jullie op de hoogte van deze ontwikkeling, maar een ding is zeker.

In 2022 verschijnt “Abruzzo, bitter and sweet“.