Als een grote stressbal valt alle spanning van mijn schouders en uit mijn lijf.

Bij de drukker was mij al met me meegeleefd, “Mevrouw , een boek schrijven is als een zware bevalling.”

Nou ja, uit de mond van een man heb ik daar zo mijn bedenkingen bij.

Het schrijven van een boek is heerlijk, oude herinneringen komen boven. De sfeer van een dagreis, het genieten van land, de kunst, de mensen, de levensstijl.

Het genieten van je eigen taalgebruik om dat vast te leggen. Het is helend. Regelmatig zeg ik , schrijf het op, schrijf het uit je lijf, uit je emoties. Koester je in je ervaringen.

Maar dan gaan al je zielenroerselen naar de drukker, en begint de stress, zorgt hij voor de goede kleur, de sfeer zoals ik die belangrijk vind.

Ook het stappenplan dat op het moment dat je het uit handen geeft, totaal verpletterd wordt.

Kortom dat geeft kopzorgen, slapeloze nachten.

Dat is voorbij. Eerst even onwennig heb ik mijn boek in handen. In mijn gedachten al anders dan ik het nu in handen heb, maar steeds meer voel ik de blijdschap in me groeien.

Mooi, mooi van kleur. Goed van compositie.

Het belangrijkste waar ik als Davis-counselor zo voor pleit: wat is het een leesbaar boek geworden, die witte letters op die zacht gekleurde ondergrond.

Mensen, als je nooit een boek leest omdat je letters je pesten, door te gaan bewegen terwijl je leest, VOOR JOU IS DIT BOEK GESCHREVEN.

Het wordt voor jou een onbetaalbare ervaring, je gaat lezen, beelden maken tijdens  het lezen, reizen. GUN JE DIE KANS. Het maakt je leven rijker.

 

Vanavond komen de nieuwe gedragscodes van de regering. Ze zijn voor een deel uitgelekt.

Wij verwachten morgen onze proefdruk en denken na over de presentatie van het boek.

Dat zou kunnen zijn in de buurt van de zevende oktober, de koopavond in Roden. We hebben contact met boekhandel Daan Nijman in Roden.

Wanneer wij de stemming van de mensen peilen over het afschaffen van de anderhalve meter zijn velen daar niet erg gelukkig mee.

Ik denk daarom, dat mijn boekpresentatie een vrijblijvend karakter moet krijgen zonder sociale verplichtingen.

We maken foto’s en zetten ze online, zodat ieder een beetje aanwezig is.

Misschien komen er betere voorstellen van Femke, van de boekhandel, dan overleggen we opnieuw.

Iedereen die een gesigneerd boek wil kan dat bij mij komen halen en dat kan ook in november, december, wanneer je maar wilt.

Gezellig met een glas Montepulciano d’Abruzzo of een kop koffie.

 

 

 

 

 

 

 

 

De proefdruk is besteld.

Deze week is de week van de leegte, de onrust, labiel rondlopen, kortom het afkicken van elk uur corrigeren, maar vooral  het gemis van de sfeer, het verhaal en de beelden en de herinnering.

Steeds vaker denk ik vol verwachting aan onze reis in oktober naar de vertrouwde beelden, de mensen, de ontspannen sfeer.

 

 

 

 

Ik hoop op wat rust door op Maria te vertrouwen en in gedachten loop ik mee in een processie, die beschermt tegen onheil.

 

 

 

En laat mezelf en jullie nu genieten van de rust van de natuur in de Abruzzo.

 

 

 

 

 

 

 

 

We hebben de bestelling geplaatst voor de proefdruk van het boek. De vlag kan uit.

Na een controle op de foto’s, controle inhoudelijk van de teksten, controle van de interpunctie, controle van de spelling, controle van de lay-out, controle van de …controle van… controle…contr… co…c…

Blijven we achter met een lege dag, dan maar een wijntje, een hapje en als troost een duik in de hottub.

Morgen voelt alles weer wat rustiger, tot aan het eind van de week de postbode een boek in de bus laat glijden.

 

 

 

 

Ik verklap alvast het ISBN nummer 9789090351629.

Hoewel, ook daarvoor heb je, net als wij, nog even geduld voor nodig.

 Vandaag in Buitenhof:

Een interview met  Roberto Saviano, de schrijver van Gomorra.

Hij is De deskundige  over de ontwikkelingen in de maffiaclans.

Ik volg hem al jaren. In mijn boek noem ik hem, want hij is ereburger van l’Aquila de hoofdstad van de Abruzzo. De rol van de maffia komt aan het licht als de totale verwoesting van de binnenstad door deskundigen onderzocht wordt.

Door zijn publicaties is hij jaren ondergedoken.

 

 

 

 

 

Barbara Summa is de tolk vanmorgen.

Barbara vertelt over haar leven in mijn boek. Ze is geboren in de Abruzzo.

 

www.barbarasumma.ofena

 

 

We hebben het gezicht van ‘Abruzzo, bitter en zoet’ vernieuwd. Denken dat deze versie interessanter is.

Hoe belangrijk de schapen voor de regio zijn geweest en nu nog zijn kun je lezen in de verhalen. Ze wandelen in het boek door veel verhalen.

Het landschap echter, zal de komende jaren laten zien, door de creatieve geest van de bewoners, welke mogelijkheden het te bieden heeft.

Ik maak hele drammerige verhalen als ik voortdurend een opsomming geef van de planten, bloemen, struiken en bomen, geuren, dieren en landschappen die ik zie.

De Abruzzo is echt een regio, als elke  regio in Italie die een zo specifiek, eigen gezicht heeft dat ik alleen maar kan zeggen, kom, ontdek, verwen jezelf, kijk waar je hart sneller gaat kloppen en luister ernaar in welk jaargetijde ook, maar neem de tijd.

Deze zomer nu de vrijheid weer  iets terug komt zie je veel muziek optredens op de pleinen, de opera verschijnt  weer.

Wil je meer weten over een te boeken reis, dan mail je : mieke25@home.nl en stel je vraag.

Ook op internet kun je te kust en te keur gaan, de festiviteiten waar de bewoners al hun energie in kwijt kunnen, komen weer tot leven.

Let ook eens op de prijzen die je in het naseizoen in de Abruzzo betaalt en ga zeker een paar dagen naar l’Aquila om de nieuwe stad te bewonderen, waarvoor zich zoveel mensen dag en nacht hebben uitgesloofd. Wat zal het je rijk en blij maken. Zoveel positief gevoel.

Wij proberen in oktober het boek bij onze vrienden in de Abruzzo te brengen en hopen dat het virus geen roet in ons eten gooit.

Als we terugkomen verschijnt Abruzzo, bitter en zoet op de  Nederlandse markt.  We trompetteren het rond!!!

 

 

 

 

Bijna 10 jaar na de aardbeving zijn we terug in het aardbevingsgebied.

In de dorpen en stadjes rond de hoofdstad  wonen de mensen nog steeds in hun noodwoningen en zijn de resten van de huizen overwoekerd door grassen en onkruid. In de binnenstad van l ‘Aquila zijn echter veel prachtige flats verrezen. Als je de centrale hal van zo’n flatgebouw binnenloopt zie je prachtige muurschilderingen, mooie fonteintjes, luxe brievenbussen, een lust voor het oog.

Je zou denken dat de mensen enthousiast tergkomen naar de binnenstad, maar aan de stickers op de ramen, de uitpuilende brievenbussen is te zien dat de woningen nog niet bewoond worden. We hebben een appartement gehuurd vlak bij het centrale plein. Bij de reservering zien we dat het gebouw nog maar een paar maanden in de verhuur is. De buitengevel ziet er prachtig uit en het gebouw is van binnen stijlvol gerestaureerd. Onze kamer is mooi, helaas is ons uitzicht op het balkon een muur vol grote scheuren en gaten, daar moet men nog beginnen. De beheerder van het appartement vertelt dat er een kerk klaar is. We gaan het bekijken en genieten van de sfeer en de rijkdom die het gebouw uitstraalt. We vragen hem waarom al die prachtig gerestaureerde woningen nog leeg staan. Hij zegt dat de bewoners hebben afgesproken dat ze allemaal tegelijk terug zullen komen als erook weer een kapper, een bakker, een slager en een supermarkt in het oude centrum gevestigd zijn, zodat het normale leven weer kan beginnen Door de corona lag het reizen stil, maar in oktober gaan we ervaren hoe de stad er nu voor staat. Een dode stad zoals Assisi en vroeger Pompei zal het niet zijn. Tijdens ons laatste bezoek hebben we heerlijk gegeten, genoten we van de zondagmarkt en de drukte en ondanks de donkere straatjes vol schrikhekken zagen we ook veel mooie nieuwe gebouwen.

 

 

De inwoners van l’Aquila begrijpen dat ze het niet hoeven verwachten van de Italiaanse regering. Door veel aan de weg te timmeren vestigen ze steeds weer de wereldaandacht op hun rampzalige situatie. Vanuit de hele wereld komen toezeggingen binnen en zo kunnen we op zuilen lezen hoe de planning eruit ziet voor de restauratie van de verschillende historische gebouwen in de oude binnenstad. Het bedrag dat toegezegd wordt en de organisatie die zich verantwoordelijk stelt voor dat geld. Dat zijn giften uit de hele wereld. Een tijdplan en de uitvoerende bouwbedrijven waarmee de afspraken zijn gemaakt. Dat laatste is nog het grootste probleem. Uit deskundig onderzoek blijkt, dat de slachtoffers niet zijn gevallen door de beving, maar door het beton. Maffioze bouwondernemers hebben in plaats van het rotsachtige zand uit de bergen, zeezand gebruik bij het maken van cement, waardoor je je winst van 30%  naar 60 % verhoogt. De namen van deze bouwondernemers worden vermeld in de media en het wordt een probleem een betrouwbare onderneming te vinden voor de wederopbouw.

 

 

Ondertussen zijn er aan de buitenrand van l’Aquila hele nieuwe wijken met flats ontstaan. Op verantwoorde manier gebouwd, waarbij de fundering stut op veerkrachtige stootblokken die de trilling van een aardbeving opvangen.

 

Ook bij de dorpen en stadjes verrijzen straten met houten huisjes voor de slachtoffers.

 

 

 

De jaren na de aardbeving in l’Aquila.

De eerste maanden na de aardbeving is alle hoop gevestigd op Berlusconi. Hij komt regelmatig naar de hoofdstad. Praat met de slachtoffers, belooft gouden bergen. Helaas bestaan die niet en na verloop van tijd slaat de hoop om in teleurstelling en woede.

 

Willen ze weer opbouwen dan moeten ze het zelf doen.

 

 

 

 

 

 

 

Er ontstaat een SOS-toerisme en dat bloeit elke zondag, tien jaar, vijftien jaar langLangzaamaan zal het centrum weer leefbaar worden.

Elke keer als wij de stad bezoeken worden we op de hoogte gebracht van de laatste ontwikkelingen.

De schrikhekken die zorgen dat het gebied waar je loopt veilig is, zijn steeds voorzien van informatie, geven de hoop en de wanhoop weer. Op het centrale plein staat een grote tent waarin  zijn mensen aanwezig zijn om vragen te beantwoorden.

Zomer 2009 zijn in de stad kleine en grote tentenkampen waarin de slachtoffers een onderkomen hebben. Oude mensen zijn ondergebracht in hotels in de omgeving. De tentenkampen geven de strijdbaarheid van de bewoners weer. Obama komt op bezoek en zijn uitspraak. ‘yes we can’, wordt ‘yes we camp, but we don’t go away.’

 

 

 

 

Het opruimen van het puin laat veel te lang op zich wachten, dus de bewoners ruimen zelf op.

De 308 vlaggetjes staan voor de slachtoffers die gevallen zijn.

 

Later hangen er sleutels met de leus. ‘Dit zijn de sleutels van onze huizen. Opgehangen zoals onze hoop.’

Foto’s die de werkzaamheden weergeven, zoals de brandweer die kunstschatten redt uit de kapotte gebouwen.

In mijn boek zijn we  van de 38 hoofdstukken acht keer in  de hoofdstad.

In de nacht van 5 op 6 april 2009 wordt de Abruzzen getroffen door een geweldige aardbeving.

De klok stond stil op 3:32, in de hoofdstad l’Aquila. De oude binnenstad ligt aan puin.

 

Voor dorpen en stadjes  in de omgeving zien we dat de opbouw een onmogelijke opgave is. Het geld, de mankracht, de wereldaandacht, alles ontbreekt.

Ik laat foto’s zien van Onna, een voorstadje van l’ Aquila dat totaal verwoest is. Na tien jaar is daaraan nog niets gedaan. Alles is onder gegroeid en overwoekerd met planten en grassen.

Veel stadjes en dorpen in de omgeving zijn licht tot zeer ernstig getroffen.

 

Vanaf oktober 2009 gaan we met grote regelmaat kijken naar de ontwikkelingen.

Navelli, een bergstadje heeft ook geen oud stadshart meer, ook daar zien we geen weeropbouw. De bewoners van de hoofdstad l’Aquila zijn zich er van bewust dat de wederopbouw van de stad afhangt van hun veerkracht. Elk bezoek zien we dat en in mijn boek geef ik daarvan met foto’s en een verslag een weergave.

Abruzzo, bitter en zoet.