Het is zaterdag we willen de muurschilderingen van Aielli bekijken. Veel interessante activiteiten laten we liggen, zoals de vele wandelingen door de kloven en bergen in de Abruzzo.

 

 

Frits loopt slecht, dat is voor ons te lastig, maar het zijn de aanraders voor de Abruzzo.

Gelukkig  is voor ons ook veel te genieten. We rijden van Celano richting Aielli  en zijn verrast dat we er zo snel zijn. We rijden het hele dorp door maar geen enkele muurschildering te bekennen. Een oude heer die zijn tuintje inspecteert vraagt Frits of we de muurschilderingen zoeken. En als je met Frits in gesprek gaat ben je, zeker in Italië, even aan de praat.

 

 

 

 

 

Frits legt me uit dat we een dorp te vroeg zijn en inderdaad vele kilometers verder komen we opnieuw in Aielli maar dan een grote plaats mèt muurschilderingen. We zoeken eerst een terras om van ons ontbijt, in de vorm van cappuccino en een brioche te genieten. We zien steeds meer groepjes mensen het stadje binnen komen om de schilderingen ook te bewonderen.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Op een plattegrond aan de muur  zien we waar we de muurschilderingen kunnen bewonderen. Helaas is dit de enige manier, denken we om dat te zien dat we de hoofdstraat met een helling van 40% naar boven lopen.

Waar een wil is is een weg denkt Frits en daar gaan we. Inderdaad is boven aan het eind van de weg een aantal muurschilderingen maar er is ook een afslag van de weg die aangeeft dat we er met de auto ook gekomen waren. Langzaam aan wandelen we langs de schilderingen terug naar beneden.

 

 

 

 

In de maanden juni en juli zag ik op facebook dat er nog aardig wat schilderingen bijgekomen zijn.

Als we weer bij ons beginpunt zijn aangekomen zien we een terras waar we nog twee lege stoeltjes kunnen bemachtigen. De eigenaar komt naar buiten en zorgt voor meer schaduw na een worsteling met een parasol die er geen zin in heeft vandaag. Het wordt een lichte pranzo.

 

 

 

 

 

 

Het is vrijdagmorgen, markt in Celano.

We rijden naar het kasteel en zien op een plein een marktje. Tijd voor een kopje cafe en een brioche, Frits vraagt met marmellata en ik met cioccolato.

Het marktje is de moeite niet waard.

We besluiten naar het kasteel de gaan. En daar op het grote plein is de grote markt. Op mijn lijstje staan broeken, een zonnebril en schoenen. Twee broeken voor 5 euro per stuk, een zonnebril voor 5 euro en een paar mooie sneakers, maar daar staat 60 euro op de doos. En terecht.

 

 

 

 

 

 

 

Terwijl we in Nederland niet meer  weten hoe geld eruit ziet betalen we hier alles cash. Ik vraag of ik de schoenen met een kaart kan betalen. De verkoper knikt enthousiast en springt in zijn bestelauto. Hij haalt een grote doos tevoorschijn en in de door zit een kleinere doos en daarin zit een pinautomaat. Hij toetst het bedrag in en ik wapper, gelukt. Ik moet alleen nog mijn website  invullen en dan is hij helemaal gelukkig en ik ook.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

We gaan naar het kasteel het is er rustig en is alleen een groep schoolkinderen. Ook hier kan in de parkeerautomaat allee betaald worden. Je kunt rondom in het enorme kasteel langs de vier torens wandelen. Er zijn archeologische opgravingen en er is een museum.

Tegen pranzotijd gaan we naar het restaurant, La Locanda  del Castello, dat vandaag wel open is. We genieten een heerlijke maaltijd.

 

Morgen, zaterdag is onze laatste dag in Celano en dan gaan we murales, muurschilderingen bekijken.

 

 

Mijn facebook bericht krijgt een interessante reactie van Ingrid Paardekooper. Zij is de schrijfster van het groene hart van Italie,  Abruzzo.

Ze geeft ons de tip om de Fucinovlakte te bekijken. Die vlakte hebben we altijd wel zien liggen, een grote ronde vlakte met in rechte stroken en banen gesneden stukken land, alsof je een koek in repen hebt gesneden.

 

 

 

 

De Abruzzo bestaat uit de meest verscheidene interessante vormen van bergen en gebergten en daarin die ronde vlakte, we reden er altijd aan voorbij.

Nu lezen we in het boek van Ingrid, dat dit vroeger een meer is geweest, het Fucinomeer. Het meer stroomde regelmatig over en maakte het land ontzettend vruchtbaar, het zat vol vis. Twee keizers hebben geprobeerd het meer droog te leggen zodat op het vruchtbare land graan  verbouwd kon worden. We weten dat de berggronden alleen geschikt zijn voor schapen. Claudius legde een  afwateringssysteem aan door middel van een tunnel van 5,5 km maar dat was geen succes.

 

Hadrianus lukte het wel om een deel van het meer droog te leggen. Na de val van het Romeinse rijk raakte het onderhoud van het systeem in verval en liep het meer weer vol water.

Pas in de zestiger jaren van de negentiende eeuw gaf hertog Allessandro Torlonia aan een Zwitserse ingenieur de opdracht het meer droog te leggen. Het kostte vijfien jaar. De hertog schijnt verzucht te hebben; “Of  Torlonia legt het meer droog of het meer legt Torlonia droog.”

Nu is het een zeer vruchtbaar gebied. De aardappels die er verbouwd worden zijn bekroond met het officiele predicaat: “Beschermde Geografische Aanduiding.”

Wij gaan vanuit Celano het meer in.

 

 

De vlakte is een belevenis, voor we erin rijden zien we een heel modern industriegebied aan de rand van het meer.

Mijn hart bloeit op als we de vlakte in rijden. Als kind opgegroeid in een Oost-Groninger boerendorp, voel ik mijn hart kloppen van blijde herkenning. We blijven meteen langs de kant van de weg  foto’s  maken. Wat een bedrijvigheid. Landbouwmachines in alle maten en groottes komen aan rijden. Het vroegere meer is zo ver het oog reikt verdeeld in lappen grond waarop we aardappels, bonen, doperwten, wortels, kervel, graan, verbouwd zien.

 

 

De kavels liggen strak gemeten in rechthoeken met paden ertussen om er te komen. Rijen huisjes voor de schaduw en het gereedschap en groepen bomen. Ik denk dat dat veel amandelbomen zijn die wij in het vroege voorjaar in rozen en witte bloei zien. Overal is een irrigatiesysteem aangelegd. Hier en daar staan groepen mensen op het land te werken, maar het meest zien we machines en tractoren heen en weer rijden.

Hier zien we geen gifmachines zoals in de druiven.

 

 

 

 

Op facebook schrijft Ingrid van de Kamp dat haar schoonmoeder aan de rand van de vlakte geboren is in Luco dei Masi, een jaar voor de grote aardbeving die duizenden doden telde (1915).  Geen familieverhaal zonder aardbevingservaringen.

 

In Trasacco eten we heerlijke pizzabroodjes en drinken een glas wijn. Een unieke dag en ieder die in de buurt komt raad ik aan een dag door de Fucinovlakte te rijden.

We vertrekken van de kust richting west, richting Rome met als einddoel Celano.

De route gaat door de wijnvelden. De B&B in Tollo stond ook in de wijnvelden. Links en rechts van onze kamer stegen de wolken op van het vernevelde gif dat op de druiven gesproeid wordt.

Nu onderweg zien we steeds kleine trekkertjes staan met zo’n sproeikar erachter. We worden ons steeds meer bewust van deze handelingen en vragen ons af hoe actief er gezocht wordt naar alternatieven. Deze mensen ademen deze gifwolken elk voorjaar in. Onderzoek wijst uit dat Parkinson een van de ziektes is die door ons mensen handelen wordt veroorzaakt.  De vorige maand hoorde ik bij Umberto Tan aan de gesprekstafel dat het de snelst groeiende hersenziekte van de wereld is.

We zitten ook middenin de boeren demonstraties en ik vraag me af of deze mensen er wel over nadenken dat meer produceren ook leidt tot gebruik van meer pesticiden. Niet alleen de lucht en de natuur, maar allereerst de boeren zelf worden de dupe .

Bij Pescara gaan we de snelweg op. We hebben deze route al vaak gereden en aan de vorm van de bergen waarlangs we rijden weten we waar we zijn.

 

 

 

 

 

 

In Celano zoeken we eerst onze overnachtingsplek voor de komende dagen. Dat is snel gevonden. De eigenares opent het hek voor ons en we kunnen de auto op het eigen terrein zetten. Er staat een parasol in de tuin met wat stoeltjes. Dat is heerlijk en lang niet overal het geval. Vaak vinden mensen het buiten te warm en dan zit je binnen.

We kijken vanuit de tuin naar het westen uit op de bergen. In de tuin worden we begroet door een hagedis, die lekker in het zonnetje zit.

 

 

Tegen enen gaan we richting het kasteel. In de tuin kijk je omhoog en zie je het kasteel boven je in de lucht. We weten welke richting we uitmoeten. Omhoog en naar rechts. Het wijst zich zonder Tom-Tom. We komen op een groot plein waar volgens ons een restaurant moet zijn. De borden wijzen richting kasteel, dan nemen we liever de auto en rijden naar een parkeerplaats bij het kasteel. We lopen richting restaurant, maar helaas gesloten, het is pranzotijd,.

Onderweg had ik een terras bij een pizzeria gezien waar mensen zaten, en ja daar is ook plaats voor ons. We bestellen een glas wijn en vragen iets te eten. Een glas wijn gaat hij ons halen, maar nee te eten is er niet . Het is woensdag en dan zijn alle restaurants dicht. Ja, de pizzeria ernaast heeft wel eten, dat zou voor ons kunnen halen, maar hij komt daar niet graag.

 

 

Tja dan willen wij hem ook niet in problemen brengen. We laten het erbij, maar bij het tweede glas wijn stapt hij naar de buren en komt met een grote schaal heerlijke pizzastukken terug. Voor je ‘Bella Figura’ moet je over je eigen schaduw heenstappen. We geven hem een extra fooi.

Voor we naar ons verblijf teruggaan rijden we even naar het Centro Commerciale le Ginestre. Daar koop ik altijd een voorraadje schriften met grote ruiten en een stapeltje met dubbele lijnen voor mijn kantoor. Een geurtje, wat fruit, water en tot ons genoegen wijn van Tollo.

We gaan terug, plannen maken voor morgen en ik zet nog even wat foto’s en informatie op Facebook.

Als we ’s avonds op onze kamer zijn worden we verwend met vuurwerk.

 

 

 

 

 

De weekplannen staan even stil. Corona zal toch eens toe kunnen slaan.

Frits en ik zijn beiden positief. Frits doet het rustiger aan.

Mijn lijf houdt niet van vreemde gasten en protesteert met stevige koorts en heftige zweetpartijen. Er is geen andere keus, even uitzieken.

Helaas is mijn energievoorraad elke middag op en slaap ik meer dan twee uur. Ik heb het koud, buikpijn en pijn in mijn blaas.

 

 

 

 

Dat blijft zo een maand doorzeuren.

Maar de vakanties beginnen en daarmee komt mijn energie terug. De stapel boeken op de leestafel wordt groter. Ik begin weer verhalen te schrijven, heb plannen voor een nieuw boek en moet me nu niet voorbij rennen, want de tuin wacht ook.

 

 

Gevaar ligt op de loer, en ja, als ik achter mijn hoofd aanloop  protesteren mijn benen.

 

 

 

 

 

 

Een mooie breuk onder mijn duim in mijn spaakbeen. Brace gebruiken als gips, vier weken. Ik ben rechts en dit is mijn linkerhand. Ik kan schrijven.

 

 

 

Abruzzo, 9 mei 2022, onze eerste dag.

Het is de eerste week na de meivakantie 2022.Onze planning om in de stille week in de Abruzzo te zijn hebben we verschoven naar mei, vanwege de trage aftocht van de Corona. Echter na twee jaar quarantaine bruiste het sociale leven in de Abruzzo als nooit tevoren. Feesten, markten, herdenkingen, processies, met mondkapjes, dat wel, maar het waren weer massale bijeenkomsten. Facebook liet ons mee getuige zijn.

Vanaf airport Weeze vliegen we naar Pescara. Een bijna leeg vliegtuig. Al snel zullen de reislustigen los komen, maar wij zijn er vooraan.

Thuis hadden we al gemerkt dat er na coronatijd een en ander veranderd was. Vonden we bij airport Weeze vroeger gemakkelijk een parkeerplaats in Nederland, aan de grens met Duitsland en een shuttlebusje voor een zacht prijsje, die mogelijkheid was er niet meer. Gingen we vroeger met de trein naar Nijmegen en namen we daar de speciale bus naar de luchthaven, deze busverbinding is er niet meer. We zijn nu aangewezen op de dure parkeerplaats bij de luchthaven.

Onze huurauto van Hertz, waar we altijd zo trots reclame voor maakten omdat we vrijwel altijd een auto kregen waar bijna geen kilometers op de teller stonden.

Deze auto kostte ons nu meer dan 700 euro voor een week, normaal was dat iets van 250 euro. Bij navraag bij ons regionale Hertzkantoor kregen we een aanbieding van 600 euro. Ook deze service wezen we af. Uiteindelijk kwamen we bij Sicily by Car uit op 270 euro. We kennen deze organisatie niet dus nemen we om zo weinig mogelijk risico te nemen een extra verzekering van 40 euro.

Bij thuiskomst lees ik dat de discussie op Facebook, over de prijzen van huurauto’s  ‘all over Europa’ is los gebasten. Het dubbele bedrag van wat we gewend zijn, wat is er gebeurd. Door de Corona hebben de maatschappijen hun stilstaande auto’s moeten verkopen om niet failliet te gaan. Nu barst de vraag weer los en moeten de maatschappijen kosten maken om aan de vraag te voldoen. Het is als het biertje op het terras, de eerste tijd nemen we daar genoegen met de dubbele prijs.

Wij zijn niet de enige die gezocht hebben naar een redelijke huurprijs, want in Pescara staan 10 mensen in de rij voor ons  bij het kantoor van Sicily by Car. Alle andere kantoren hebben geen klanten. Terwijl we staan te wachten gaat de telefoon van Frits. Hertz aan de lijn, Frits heeft een reservering van een huurauto bij Hertz voor 600 euro gemaakt. Heerlijk is het als je je in het Italiaans verstaanbaar kunt maken. Natuurlijk heeft Frits die reservering geannuleerd want anders had hij dat bedrag immers al betaald. De bediende in het kantoortje gaat staan doet zijn scherm naar beneden en sluit zijn kantoor af. Wel blij met onze deal bij Sicily, maar elke klant voor ons bedienen kost meer dan een half uur. We landden om 8 uur en dachten voor donker onze overnachting gevonden te hebben, want datis een half uurtje rijden. Italiegangers begrijpen het al, een prima auto ook vrijwel nieuw en na 20 handtekeningen van Frits en mij, pas na tienen  in Tollo, b&b le tre Rose.  We maken kennis met de eigenaar Umberto. Hij vertelt dat hij vroeger vrachtwagenchauffeur was en fruit vervoerde naar Duitsland en Nederland. Hij spreekt een beetje Duits. Hij heeft nu drie restaurantjes in de buurt en deze b&b. En hoe heerlijk is dit, na tienen, buiten op het terras in de zwoele avondlucht, trekken we onze wijnfles open en drinken op onze vakantie in.

 

 

 

 

 

Onze tweede dag

 

De noordelijke kust van de Abruzzo is zandstrand. De strandstoelen netjes in het gelid, zoals overal aan de Italiaanse kust. Vanaf Pescara naar het zuiden is een rotskust, de trabocchi kust.

 

Een trabocco is een bouwwerk van hout en balken en zoals met veel historische gebouwen heeft het ontstaan van de trabocco meerdere verhalen. De oudere vissers die aan de rotskust moeilijk hun vangst binnen konden halen zouden de trabocchi gebouwd hebben. De boeren bouwden in een periode van hoge armoede door een cholera epidemie deze trabocchi zodat zij door middel van visvangst niet verhongerden. Hoe dan ook, de trabocchi zijn wonderschoon, fotogeniek en  nu beschermde monumenten van de Unesco. De meeste zijn omgebouwd tot visrestaurant. Onze tweede dag hebben we een pranzo gereserveerd op Trabocco Punta Isolata. We genieten vandaag van een prachtige creatieve omgeving, fotogeniek voor camera en oog. Als we over de loobrug naar het restaurant lopen, zien we aan een touw in het water de inktvis drijven die straks door de gasten verorberd wordt

 

 

 

De bediening is lief en attent en het eten is werkelijk een feestmaal. Voor we aan tafel gaan zitten we buiten met een wijntje. Frits is in gesprek met een echtpaar uit Teramo. Hij verkoopt boeken  en organiseert activiteiten om zijn stad te promoten. We krijgen zijn website en zetten het op de lijst, die op mijn site te vinden is, zie inlegvel op 30 april gepubliceerd. De borden waar we van eten zijn door kunstenaars gemaakt. Je ziet aan de handschriften de verschillen en ook de tekeningen en het verfgebruik maken elk bord uniek. We kopen onze borden en nadat ze afgewassen zijn gaan we met een voldaan gevoel en veel foto’s terug naar Tollo

 

 

 

 

 

In mijn boek ‘Abruzzo, bitter en zoet’, sluit ik een lijst met onderstaande websites bij.

Tot onze verrassing ontdekken we heel veel mogelijkheden om in de Abruzzo de vakantie te genieten die je voor ogen hebt. De vele mogelijkheden die een vakantie in dit gebied bieden worden vergemakkelijkt door onderstaande lijst. De bedoeling is de lijst actueel te houden.

Ben je actief voor toeristen in de Abruzzo, dan kun je je website aan mij doorgeven op de mail:mieke25@home.nl en ik zet je op de lijst.

Ook positieve ervaringen van vrienden of bekenden mag je mij mailen.

• www. Abruzzobed.com, tel 0032475713982, Loreto Aprutino, vakantiehuis, Eric& Rita
• hppts://abruzzovakantie.eu, Cologna Paese e.o., verschillende mogelijkheden, Tieno & Jet
• agricamping Rocca di Sotto, tel 393343983466, Rocco di Sotta, camping met o.a. blokhut, Willeke &Jan
• www.torredeitrefratelli.com.Pietranico, historisch huis, 12pers.fam. D.Friesendorp
• www.benbdolcefarniente.com, Penne, vakantiehuis, Marcel Jasper & mMildred
• trattorja della Pace, 0647 254144 info@ madrelingua.com, Ofena, vakantiehuis,  workshops, bergwandelingen en meer, Barbara Summa
• B&B le tre Rose, 39324 742 5892,Tollo, via Collesecco 29, Umberto
• Trabocco Punta Isolata, Vallevolo, 39 339 581 1338
• Teramo Nostra@ yahoo.it
• Abruzzo segreto, Navelli,Francesca
• camping lagenziana.it, Barrea, Passetta
• B&B il rifugio nel parco, Barrea Villetta
• pension Elilu Room,via Gualchiera, Celano
• bar Portioli, Fucino vlakte, Trasacco, Piazza 20,
• Ingrid Paardekooper, Abruzzo het groene hart van Italie, reisgids.
• B&B airport Pescara, via Aldo Moro 55, San Giovanni Teatino, wijk Sambuceto,
• B&B Palazzo Rustici, Piazza San Marciano 8, l ‘Aquila.

Vrijdagmiddag 8 april om 14.00 uur geven Frits en ik onze boekpresentatie in de bibliotheek in Leek.

De beelden en verhalen verwijzen naar mijn boek Abruzzo bitter en zoet. We hebben dit boek in eigen beheer in de verkoop voor €24,90.

We nemen mijn eerste boek Bella Figura, een reis door Italie vanuit Toscane, en Ciao Buurman, door Renee  de Haan geschreven, ook mee. Het laatste, is een alleraardigst boek over het ontstaan van een agriturismo in de buurt van Volterra., met een cd.

Bij Bol.com zijn deze respectievelijk  €35,99 en €17, 95.

 

 

Wij verkopen alle drie boeken  vrijdagmiddag voor een speciale prijs,

Abruzzo, bitter en zoet €20,- Bella Figura €15,- en Ciao buurman voor €10,-

Neem je ze alle drie  in een mooie draagtas mee naar huis dan betaal je €40,- en ben je drie sfeervolle avonturen in Italie rijker. De perfecte smaakmakers voor een romantische Italiaanse zomer.

 

Onze volgende presentatie is het weekend van 20, 21 en 22 mei in Utrecht in kasteel Haarzuilens, tijdens het Italie evenement. Een aanrader voor een heerlijke Italiereis dichtbij huis.

Ook daar geven we een presentatie, in de kapel en hebben we ook alle drie boeken in de verkoop.

We verheugen ons erop.

Wat een beklemmend gevoel geeft deze titel. Helaas is dit wat het is. Een onmogelijk geleken situatie is werkelijkheid geworden. Hoe lang zal dit gaan duren en waar gaan we met elkaar naar toe. Onze mooie wereld, het voorjaar begint, de zon geeft warmte, de natuur reageert spontaan in vogelgesjilp en kleur.

Ondertussen wordt een land, een samenleving die door de bevolking gekozen is, waar aan de opbouw in stad en op het platteland gewerkt wordt is vrede en vrijheid, meegedeeld dat het vernietigd zal worden. Opdat de geschiedenis zich niet herhaalt, zullen we onze verhalen blijven vertellen. Waar zijn onze woorden, zwaar is het hart.

Op de achtergrond worden onze plannen klein, ongepast, niet ter zake, de reis naar de Abruzzo, de bestelling van een nieuwe voorraad boeken, het plan om op het Italie-evenement in het weekend van 20 mei ons boek en de Abruzzo te promoten. De plannen en de afspraken liggen er, maar het lukt me niet er een enthousiast verhaal over te schrijven. Op de sociale media het boek promoten, krijgt ook geen vorm. Het is op dit moment zo onbelangrijk, zo klein. Ik hoop dat de situatie verandert en er weer meer denkruimte ontstaat, zodat ik binnenkort informatie kan geven en niet dat we aan de situatie gaan wennen en doorgaan met ons leven dat nu zo stilstaat van pure schrik.

 

 

De afgelopen week las ik in het Dagblad van het Noorden: Een boerin in Drenthe heeft Italiaanse herdershonden gekocht om op de schapen te passen. Mijn hart sloeg blij over. Natuurlijk, laten we leren van deskundigen.  “Abruzzo” , bitter en zoet” vertelt van een regio waarin de natuur de baas is. Wat kunnen wij daarvan leren, nu we steeds vaker lezen en horen dat wij mensen denken te moeten heersen over de natuur door te doden? “Die wolf moet dood, hij hoort hier niet, hij vreet onze schapen op.”

 

een bladzijde uit mijn boek

 

Laten we daar eens op een andere manier naar kijken: Het doet me erg denken aan onze houding in het onderwijs. De leerlingen moeten Nederlands leren zoals wij dat aanleren. Anders is een andere school de oplossing. Ik denk dat wij onze leerlingen op een andere manier Nederlands moeten aanleren als ze ons zo niet begrijpen. Zo denk ik dat we onze schapen op een andere manier moeten beschermen als dat op deze manier niet lukt. Ik ga nu heus niet onze veelbelovende jeugd vergelijken met schapen, maar zie wel overeenkomsten hoe we  problemen van ons bordje schuiven. Waarschijnlijk heeft deze schapenboer drie poezen rond zijn erf lopen. Drie sluipmoordenaars die het een feestje vinden zangvogeltjes te vangen ze dood te bijten nadat ze er mee gespeeld hebben en als trofee bij de boer op de stoep leggen. Kortom de natuur van elk dier is hem eigen. Dat kun je ze niet afleren en we gaan niet alle poezen vermoorden, uitroeien.

Frits en ik komen nu dertien jaar in de Abruzzo en genieten van de ruige fascinerende natuur, het zoet, maar waarin geen droog brood te verdienen is, het bitter. Alleen schapen kunnen in deze natuur voedsel vinden. Een rijke, eeuwenoude cultuur van schaapherders heerst in de Abruzzo. Vanzelfsprekend neemt het hoofdstuk over deze eeuwenoude traditie van transumanza een grote plaats in in mijn boek. We gaan naar feesten van het schapen drijven. De shows die honden geven met kuddes schapen, geiten, ezels waar de honden meer bepalen wat er gebeurt dan de herders. Het leven van de herders, die door hun leven in de natuur vaak tot dichter geworden zijn. Kortom een zeer boeiende wereld waar we als buitenstaanders niets van weten.  Het karakter van de honden, die we even rustig als de schapen door de velden zien lopen. Terwijl we ze als huisdier met een zeer onrustig karakter, ongecontroleerd door tuintjes zien springen en rennen.

 

We moeten leren door te observeren, niet naar onze hand zetten, maar de sterke kant van elke persoon en elk dier  de kans geven. Leven en laten leven, is wat ik in Italie steeds weer leer.

Wij zien op de weekmarkten in de dorpen handelaars met kooitjes en dozen dieren te koop. Ook van de geweldige Abruzzese herdershond zien we nestjes  te koop. Ik zou de Nederlandse schapenboeren aanraden eens een paar dagen vakantie te nemen en rond te scharrelen op zo’n weekmarkt. Verwen jezelf op een roedel  Abruzzese herdershonden.  Laat ze bij thuiskomst kennis maken met je schapen en zie wat er gebeurt en geniet.