Vrijdag de 15de, onze derde dag.

Na het ontbijt wacht de fotograaf op ons. Tot onze verbazing gaan we samen op stap. Hij neemt ons mee naar een gebied, waar een open veldje grenst aan een bosrand. Hij vertelt dat normaal hier een mannetjeshert met zijn roedel vrouwtjes loopt dat het de bedoeling is dat ik mijn gang kan gaan om foto’s te maken. Het is een cadeautje van de eigenaar van Il Rifugio. Ik heb zulke mooie foto’s in het boek staan, nu mag ik  nog meer foto’s maken. Ik vind het geweldig. Het mannetje en ik, we voelen elkaars nabijheid. Doe jij geen onverwachte dingen dan mag je mij bewonderen en foto’s maken. Steeds zijn die ogen op mij gericht. Terwijl hij in een grote cirkel rond mij loopt te grazen, deels in de schaduw deels op het open veld.

 

 

 

Zijn vrouwtjes blijven onder de bomen, het mannetje loopt te pronken.

Ik maak filmpjes en foto’s. Wat een mooi cadeau om mee naar huis te nemen. Het blijft ook een cadeau dat in je hoofd blijft zitten, blij maakt, intens blij.

We lopen terug en voor we vertrekken laat ik de foto’s zien die ik gemaakt heb. Met een tevreden blik nemen we afscheid, ‘ci vediamo’, we zien elkaar weer.

Nog een laatste voorraad water, wat we altijd in de auto hebben in Italie. In de ‘alimentari’ gaan alle boodschappen in een grote reclametas van de Cecco. Ik vraag of ik er 10 mag kopen, denk dat het leuk is om mijn boek in mee te geven. Tuurlijk, pak wat je wilt en neem mee. Nee, kopen kun je ze niet, meenemen wel, en de daad bij het woord voegend legt ze, mevrouw van het winkeltje, nog twee tassen op de stapel.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

We vertrekken noordwaarts, richting Navelli. Het eerste deel bekende weg, maar als we bij de snelweg Rome Pescara komen, heb ik Frits al gewaarschuwd. Hier is het opletten geblazen, ervaring van vorige bezoeken. Ook nu gaat het fout, maar dan word je altijd beloond met een prachtige route en weer meer geluk dan wijsheid in de goede richting. Een uurtje later dan gedacht komen we bij Francesca in Navelli.

Het wordt een warm weerzien. Ze vertelt van Jimmy, haar partner toen. Dat ging niet goed. Hij is terug naar Ierland en gelukkig voor Francesca heeft ze een nieuwe vriend. Samen bekijken ze het boek.  Mensen in het boek waarvan ze vertelt wie er overleden zijn.

 

 

Het boek voor het Consorzio Zafferano ligt op tafel. Francesca belt naar het Consorzio. Wij brengen onze koffers naar onze kamer, maar worden meteen teruggeroepen door Francesca. Het nichtje van Gina Sarra, die ik interviewde, als hoofd van de saffraancultuur komt eraan. We gaan naar beneden om kennis te maken. Ze zegt dat er een herdenkingsbijeenkomst georganiseerd wordt voor de familie Sarra.

Ze schuift het boek naar mij over de tafel en zegt. ‘Je mag het zelf aanbieden, over een half uur begint de bijeenkomst. Rij maar achter me aan’. Zo zitten  we tien minuten later in een ijskoude kloosterkapel. Achter de tafel heren van gewicht, de burgemeester, de president van het Consorzio Zafferana, de directeur van het nieuw opgerichte toeristenbureau en nog een aantal heren waarvan mij de functie ontging. Alle zes heren hielden een speech over hun activiteit en toen mocht ik de aanwezigen toespreken.

 

Ik heb me voorgesteld, in het Engels, en alles wat ik vertelde werd keurig in het Italiaans vertaald. Ik heb gezegd dat het fijn zou zijn als iemand de vertaling zou verzorgen van het interview met Gina. De liefdevolle manier waarop ze over de inwoners van haar stadje sprak en de belangrijke betekenis van de Saffraan voor de omgeving en de gezinnen uitlegde en daarna heb ik uitgelegd dat het hele boek reclame maakt om de Nederlandse toerist kennis te laten maken met de Abruzzo, zodat het toerisme beter op gang kan komen.

Na het applaus werden er foto’s gemaakt en kwam de drank met heerlijke hapjes waarin saffraan verwerkt is op tafel. We moesten blijven genieten van de hapjes en drankjes. Een ervaring rijker vertrokken we naar Abruzo Segreto. We vroegen ons af , zijn we hier nu drie dagen of drie weken waren.

 

 

Wat mij vanmiddag te binnen schoot. Even een kort reisje Italie vandaag. We rijden de afgelopen vakantie op de snelweg.

Er wordt aan de weg gewerkt. We begroeten het met groot enthousiasme. We maakten ons al heel veel zorgen over de conditie van de wegen. We hebben een rijbaan. Achter ons zien we een politieauto aankomen. Als ze dichterbij komen gooien ze de zwaailichten op de auto aan, maar er is maar een baan, daar kunnen we niet af, we kunnen ook niet aan de kant, zodat ze er voorbij kunnen, er is geen ruimte, dus ze moeten achter ons blijven rijden. De wegwerkzaamheden zijn voorbij, we krijgen weer twee rijbanen. ze stuiven ons voorbij, de zwaailichten gaan uit en er is in feite niets aan de hand.

Dat deed me denken aan een vroegere ervaring.

We zijn aan het tanken. Er komt een politieauto met zwaailichten de parkeerplaats van het tankstation oprijden. De motor gaat uit, de zwaailichten ook. Ze lopen naar binnen en bestellen een caffe.  Staan met alle tijd van de wereld te kletsen. Na verloop lopen ze naar buiten starten de motor en de zwaailichten en rijden met hoge snelheid de snelweg op.

In Italie is het ontbijt geen wezenlijk onderdeel van de eetcultuur. Als men ’s morgens de deur uitgaat naar het werk, wordt onderweg eerst een stop gemaakt voor een caffe en brioche, daarna begint de werkdag.

In hotels waar de niet-Italiaan een ontbijt aangeboden wordt is het dan ook altijd een verrassing welke creatieve vondsten men heeft uitgestald.

 

Ons ontbijt in Il Rifugio is allerliefst, een grote plastic bak met koekjes en brownies met de bekende Italiaanse smaken, citroen, sinaasappel, perzik, amandel, chocola, pistache. Een sterke bak koffie en sinaasappelsap.

 

 

 

 

 

We gaan naar Castel di Sangro. Daar is vanmorgen markt. We rijden een bekende weg. Dit is een deel van de route die we rijden als we van Rome naar Barrea gaan. Het is oktober de schaapskuddes zijn naar hun winterverblijf in Puglia. We rijden langs de kaasmakerij waar we de herder fotografeerden met zijn schapen en honden, die ons nauwlettend in de gaten hielden. Nu i salles opgeruimd en schoon. Alleen het hok, het herdersverblijf staat er stil en verlaten bij, te wachten tot ze terugkomen het volgend voorjaar. Het is trouwens een vreemde ervaring, al die vlaktes langs de weg zonder schaapskuddes.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Dat zal elk jaar voor de achterblijvende dieren ook vreemd zijn. Ieder dier heeft zijn eigen ritme. De beren zullen langzaamaan aan een winterslaap beginnen, maar dat is nu nog bepaald niet het geval, zullen we merken. We rijden de Passo di Godi, allemaal haarspeldbochten en in een bocht staat een bus dwars over de weg. De chauffeur probeert koeien te ontwijken die midden op de weg lopen. De chauffeur doet zijn uiterste best de dieren niet te raken en dat gelukt op wonderbaarlijke wijze. Wij moeten ook zover mogelijk aan de kant. Op het moment dat de bus passeert schrikt een van de koeien, struikelt en komt met zijn hals op de vangrail. Als de bus voorbij is zien we dat het beest gewoon weer op de poten staat en wat verdwaasd om zich heen kijkt. Alle auto’s kunnen weer doorrijden.

In het centrum van de stad is de weekmarkt. De eerste handelaar heeft ganzen, eenden, kippen, vogeltjes en een bak met visjes te koop. Voor zijn auto staan dozen dichtgevouwen met touw dichtgebonden. Ze wiebelen heen en weer. Het zijn dozen met verkochte dieren.

 

 

 

Het eerste deel is de groente en fruit, kaas, vlees en vis markt, heel veel soorten vis. Daarna zijn de bloemen uit Holland en dan komt de kledingmarkt. Het is vanmorgen erg koud, met veel wind en regen. We hadden al sneeuw op de hoogste bergtoppen zien liggen. Als deze factoren laten het amusementsgehalte op de markt voor Frits dalen tot beneden nul. Nadat ik twee dikke perziken, vier mandarijnen en vier kakies gekocht heb, vertrekken we  naar Barrea en gaan mijn eerste boek afgeven. We komen aan voor de dichte slagboom van de camping. Ik zie Pasetta lopen en loop de camping op. Hij herkent me niet maar als ik vertel van de caravan die we hebben laten staan en het boek weet hij het weer. De slagboom gaat open en Frits rijdt de camping op. Als hij het boek ziet ontploft hij bijna van emotie. Frits laat het boek zien en ik loop een rondje over de camping. Hier heb ik een deel van het boek geschreven, hier liggen veel herinneringen en verhalen. Onze Solifer staat er nog.  Zo’n degeljke caravan kan nog heel lang gebruikt worden. De camping, La Genziana ligt op een prachtige plek, je kijkt over het meer van Barrea naar de bergen.

Als ik terug komt staat hij met zijn armen in de lucht en zegt “Ik zorg er persoonlijk voor dat jij in de hemel komt. Ik zal Jezus een facebookbericht sturen, dat jij de hemel verdient.” Ik weet niet of ik dat wel een betrouwbare manier vind, maar Pasetta praat elke dag met God. Vijf jaar geleden was hij ziek. Hij zei toen tegen God, “Wat heeft het voor zin dat ik daar op de berg lig?”, wijzend op de begraafplaats, “Laat mij hier nog vijftien jaar rondlopen.” En hij loopt er nog, misschien moet ik er toch beter in geloven. Pasetta is in de gloria. We worden binnen gevraagd voor een kopje espresso en amandelkoekjes. Na een gesprek met de vrouw van Pasetta  gaan we voorzien van een zak appels naar buiten. Daar staat zoon Marco, ook voor hem hebben we een boek. Pasetta zegt tegen hem dat hij alle verhalen via Google voor hem moet vertalen in het Italiaans.

We laten een overgelukkige Pasetta achter en vertrekken richting Opi, voor een pranzo bij Ursula. Zij heeft ons tijdens een bezoek een week lang verwend met heerlijke maaltijden. Ze staat in het boek en het derde boek is voor haar.  Ursula woont nu in Villetta Barrea. Er is een nieuwe eigenaar in haar Locanda. Ook hij weet wat verwennen is. Hij zal haar het boek geven.

Als wij terugrijden van Villetta Barrea zien we regelmatig waarschuwingsborden langs de weg rustig te rijden vanwege de beren en wolven. Van de beren wisten we vanwege het bezoek aan de groentetuin van Ursula. Ik herinner me ook het bedrijf in Opi waar men veel producten maakt op basis van honing.  Ik koop er zeepjes met bosvruchten, olijven en bereid met mirtilles. Die kunnen mee in het vliegtuig. www.opionline.i/decangelis@opionline.it tel. 333 36 08 500

Terug in ons B&B vraag ik naar de houten beren en wolven die de baas maakt. We nemen een Marciaanse  beer en een wolf mee naar huis, die zet ik onder de grote houten bomen in gezelschap van een paar herten, die ik bij Action gekocht heb. Bij de voordeur staat nu een Abruzzees bos. Ik geef de eigenaar van il Rifugio del Parco ook een boek. Hij is er geweldig blij mee, Vertelt dat hij alle spelers van het levend Paasspel in Barrea kent en zegt. Als jullie morgen de koffers in de auto hebben gaan we foto’s maken. Wij vinden het goed, denken dat hij met ons en het boek reclame wil maken voor zijn bedrijf

We zijn twee dagen onderweg en het voelt als twee weken. Veel indrukken terwijl we niet onder tijddruk staan en genieten.

Voordat we naar Italie vertrokken heb ik mijn eerste boek met de DPD laten bezorgen.

Dat was een feestje, want zowel wij als de ontvangers konden het pakketje netjes volgen en -vandaag verzonden en de volgende dag bezorgd,- klopte precies.

Ik heb op aanraden van ervaringsdeskundigen gekozen voor de DPD.

Abruzzo, bitter en zoet reist deze week met de DPD naar de Abruzzo.

Een verzoek uit Belgie ligt klaar en ook Duitsland zet ik op de lijst van

bezorgkosten van de DPD.

Nederland €4,00

Italie €12,50

Belgie € 8,00

Duitsland € 8,00

Het Verenigd  Koninkrijk € 8,00. Rolf en Jane komen 5 november uit Engeland naar de Oldenoert hun boek halen, natuurlijk de gezelligste oplossing.

Wil je een gesigneerd boek toegestuurd krijgen, mail me je adres en ik zorg ervoor.

Bij de DPD heb ik er alle vertrouwen in dat het boek netjes bij je afgeleverd wordt.

mieke25@home.nl

 

 

 

 

Op de luchthaven van Pescara halen we bij Hertz onze huurauto. Voor ons staat een jonge man die een probleem heeft want het schiet niet op.

Opeens duikt de juffrouw achter de balie vandaan, wappert met een stapeltje papieren en roept  “Frits” alsof ze samen op dansles hebben gezeten. Er staat een prachtige Fiat 500 klaar ik zeg tegen Frits hij lijkt wel funkelnagelneu. En dat is-tie ook, 3000 kilometer op de teller.

Dit is al de derde keer dat we een splinternieuwe Fiat mee krijgen. De laatste keer zei het meisje achter de balie vol bewondering naar Frits kijkend tegen haar collega: “Deze meneer heeft de nieuwe Fiat gehuurd.” En nu gebeurt het opnieuw. Ik word zo blij van Hertz.

 

 

 

 

 

 

 

 

We rijden van Pescara naar Villetta Barrea, in het zuiden van de Abruzzo. Eigenlijk hebben we nooit snelwegen gereden in de Abruzzo. Als je vakantie hebt wil je het land ontdekken en dat lukt niet op de snelweg. Nu hebben we geen keus. Ons vliegtuig landde om twee uur en we willen niet al te laat in ons B&B aankomen.

Zo zijn de eerst 75 kilometer richting Rome, snel gereden. We weten echter wel meteen weer dat we in de Abruzzo zijn. Er zijn wegwerkzaamheden op de snelweg, dat is op zich al een bijzonderheid, maar gelukkig zien we dat deze week zeer regelmatig, dat is geruststellend.

We kunnen kiezen uit een linker of een rechter uitwijkbaan. Frits kiest de rechterbaan maar voor we het weten zijn van de snelweg af en rijden we op een secundaire weg verder. Dat is niet de bedoeling. Bij de eerstvolgende mogelijkheid keren we en zorgen we dat we weer op de juiste weg terug komen. Deze manoeuvre maken we de komende dagen regelmatig, Abruzzo eigen. Advies, neem een goede navigatie mee.

Bij Coculo verlaten we de snelweg. Vanaf deze kant zien we het stadje prachtig in de bergen liggen. We rijden nu een S479, van Anverser naar Barrea. Deze weg hebben we niet eerder gereden. Deze weg wil ik de eerstvolgende keer in de Abruzzo opnieuw rijden. Er blijven altijd wensen op de sleeplijst staan. We komen steeds terug. Ik wil er dan een hele dag voor nemen. Hoe kan ik in woorden uitleggen waar we rijden, wat we ervaren. Ik denk dat het me zelfs niet lukt als ik het film. De grootsheid, verscheidenheid, onbegrensdheid van de rotsen is zo imposant. Het weggetje waarop we rijden is zo nietig, onbenullig, maar onbegrijpelijk hoe men dat heeft kunnen aanleggen. Een Fiat 500 is het juiste vervoermiddel hier. Woorden schieten te kort. We zijn alleen op de weg, geen tegenliggers, geen inhalers.

Na Scanno verandert het karakter van het landschap het wordt iets wijdser met veel haarspeldbochten om bij een volgende berg te komen. Scanno zijn we vaker geweest. Van de weg af gezien zo’n prachtig stadje, die huizen alsof ze een geheimpje met elkaar delen en dat goed verstopt houden. Schoonheid.

We rijden door en moeten in Villetta Barrea door het stadje rijden, om bij onze overnachtingsplaats te komen. Zoals de meeste stadjes ligt Villetta Barrea ook tegen een berg geplakt. Wij komen aan langs de weg bovenaan de berg en we moeten naar de doorgaande weg van het stadje lager op de berg. Van boven naar beneden zijn alleen maar wandelpaadjes.

Bij Il Rifugio hebben we twee nachten gereserveerd.

 

 

 

 

We eten ’s avonds bij Papale Papale Bistrot. We vragen Abruzzese gerechten en krijgen Bucatino al amatriciana. Bucatino is een dikke pasta. In de bergen is het vaak koud, zeker in de winter. Dan moet je stevig eten, dat is Bucatino.

Daarna eten we arrosticini, lammetjesvlees geroosterd en aan spiesjes gestoken en een gentiaan likeur, voor de goede digustiva.

Bericht van Femke van de boekhandel.

Het persbericht naar de regionale kranten is verzonden. Op de site van de boekhandel staat een aanbeveling over het boek en een korte informatie. Vanmiddag hebben we de eerste zes boeken naar de winkel gebracht.

www.daannijman.nl >>>website roden >>>activiteiten>>>agenda 6/11

Bij DPD gevonden wat het kost een brievenbuspakket naar Italie te verzenden. De eerste bestelling daarvoor is binnen.

 

De aandacht voor corona bij de luchthavens was op de heen- en terugreis groot. Het gewicht van de bagage en grootte van de koffers kreeg totaal geen aandacht.

We hadden bericht gehad dat er in het vliegtuig geen eten besteld kon worden. Als je dat vooraf deed werd dat tijdens de vlucht bezorgd. Tijdens het eten mag het mondkapje af.

Eigenlijk verliep alles tijdens de reis gesmeerd. Er waren in het vliegtuig hier en daar wat lege stoelen.

Bij de QR-code controle werden veel mensen eerst apart gezet.

Frits had onze QR-code gekopieerd en geprint en dat papier hebben we bij binnenkomst in restaurants en hotels steeds  moeten laten controleren.

Nooit gemopper erover gehoord. Mondkapje en QR-code

 

Tijdens onze week in de Abruzzo heb ik mijn reisverslag geschreven. Er gebeurden in deze week veel bijzondere dingen, die allemaal een plaats op mijn site verdienen de komende dagen.

Nu we weer thuis zijn krijgen er eerst andere activiteiten voorrang.

Femke van boekhandel ‘Daan Nijman” heeft de signeerafspraak op haar activiteitenplan van haar site gezet.

Morgen komen Pim en Hayo, twee kleinzoons bij ons werken.

Waarschijnlijk blijft er tijd over om bladeren te harken in de tuin, maar eerst gaan we de signeerdagen op 5 en 6 november bespreken.

Ze mogen de uitnodigingen  voor onze buren en vrienden rondbrengen.

Op de app en mail sturen we meer uitnodigingen, hoewel we natuurlijk hopen dat ieder die belangstelling heeft gewoon komt.

 

Het aanbieden van de boeken heeft onze eerste dagen in de Abruzzo opgeslokt.

Helaas geen tijd en energie meer voorhanden om mijn berichtgeving aan te vullen.

 

 

Vanmorgen is het stil in de hoofdstad, dat zal vanmiddag anders zijn.

 

Gisteravond viel het weer eens duidelijk op. We eten in hartje l’ Aquila bij Rione San Marciano.

Ieder een halve liter wijn.

We beginnen met een fantastische kaasplank. Mooi idee zijn de broodzakken met een voorraadje plakken brood.

Zo droogt het niet uit.

 

 

 

Daarna komt er een schaal geroosterde aubergineplakken en paprika, heerlijk gekruid.

Er komt een grote pot arrosticini, lammetjesvlees geroosterd. Op deze manier gepresenteerd koelt het minder snel af.

We nemen koffie na en dat wordt vergezeld door twee flesjes likeur, zoete likeur van zwarte kersen,

fantastisch en de allom bekende Abruzzese gentiaanlikeur, bitter maar helend voor maag en lijf.

We hadden het de laatste tijd geen aandacht gegeven vanwege de drukte, maar onze rekening stond op 48 euro, voor twee personen.

Terugdenkend aan de laatste dagen hebben we inderdaad niet boven de vijftig euro afgerekend ,voor steeds een verwenmaaltijd.

Zo bedenk ik me nu ook:

Vraag je in Nederland iemand iets en hij moet het antwoord schuldig blijven, dan is het antwoord, sorry ik weet het niet.

Vraag je in de Abruzzo iemand iets, dan is het antwoord, no so, ma, een vriend van een vriend van een vriend, die weet het ik zal hem naar je toe sturen.

 

 

 

Voor mijn gevoel is er veel veranderd door de corona, maar tot mijn grote vreugde is een ding niet veranderd en dat is het archief waarin Frits’ gegevens zitten bij Hertz.

We komen aan op de luchthaven van Pescara en staan bij het loket van Hertz, achter een persoon die zijn pincode niet meer weet.

De juffrouw achter het loket kijkt wie de volgende wachter is en roept , wapperend met de papieren in de hand, Frits, alsof ze vroeger samen op dansles waren geweest.

Ze geeft hem enthousiast de papieren en een autosleutel en een minuut later zijn we onderweg naar een prachtig glanzende Fiat 500, mokkabruin.

Hij lijkt wel fonkelnagelneu zeg ik tegen Frits. Frits stapt achter het stuur en zegt, dat is-t-ie ook, er staat 3000km op de teller. Kijk, daar word ik nou zo blij van. Dat is volgens mij de derde keer dat we een splinternieuwe auto huren bij Hertz. We gaan op route richting Villetta Barrea, zien wat de week ons verder brengt.

Na een voorspoedige vlucht, waarbij ik me toch wat zorgen maakte over het gewicht van onze koffers met de boeken die we zouden wegbrengen bij onze vrienden, zijn daar toch weer beren die de weg versperren in mijn gedachten. Deze beren waren voortdurend aanwezig tijdens de weken waarin het boek bij de drukker lag.

Maar in de Abruzzo blijkt dat de beren niet in Nederland maar hier in de Abruzzo de weg versperren.