Onze boekpresentatie  is prachtig geworden. Frits heeft mooie foto’s bij elkaar gezocht en mooie filmpjes toegevoegd.

Helaas wachten we op betere tijden om de presentatie te geven. Om het virus de baas te worden moeten we niet elkaar voortdurend wijzen op onze fouten maar moeten we samen de verantwoording dragen. Voor ons geldt, naast de bekende G’s: Geen Groepen en Gezond verstand.

We willen heel graag de stille week naar de Abruzzo en daarvoor moeten we het virus, samen, zoals in Italie, overwinnen, in ieder geval klein maken. SAMEN.

Ik hoop dat we in het voorjaar veel uitnodigingen in het land krijgen om onze presentatie te showen. Heb je het boek gelezen en denk je dat jouw bibliotheek of boekhandel een singeersessie wil of een boekpresentatie, dan komen we heel graag reclame maken voor de Abruzzo. Laat het ons weten.

Over 10 dagen is het Sinterklaas, wil je het boek cadeau geven dan kan dat nog. Onze ervaring is dat het boek binnen 24 uur afgeleverd wordt nadat ik het in het depot afgeleverd heb. De DPD rijdt dag en nacht om te bezorgen, maar niet op zondag en in sommige landen ook niet op zaterdag.

Onder de kerstboom zal het ook een prachtig geschenk zijn. December is een maand waarin we meer dan ooit behoefte hebben om plannen te maken. Wat is er heerlijker dan het lezen van reisverhalen door een onbekend gebied, dat zo dichtbij ligt.

Bel me: 0626 40 6332

mail me: mieke25@home.nl

laat een bericht achter op mijn site: italiaviamaria.nl

reageer op mijn social media berichten

of kom langs: aan de Oldenoert 25, Leek

 

 

We hebben een mooie banner laten maken om aandacht te vragen voor ons boek bij presentaties.

Frits maakt een prachtige dia presentatie , waarin hij ook filmpjes verwerkt.

Vandaag rijden we een korte route van l’Aquila naar Calascio.

We maken een stop bij een grote Super COOP.

Jarenlang gebruik ik op mijn kantoor schriften met dubbele lijnen zodat kinderen met een onleesbaar handschrift houvast hebben aan een extra lijn om de letters ronder te schrijven en uiteindelijk leesbaarder.

Ook nu vind ik weer de schriften die ik nodig heb en ik neem de laatste twee pakketjes van vijf schriften mee. Voorraad genoeg tot Pasen.

We maken een stop bij Santa Stefano di Sessanio. Hier staan de kranen boven de stad.

Deze stad is toeristisch genoeg voor een soevenirswinkel. Wat ik deze week nog niet eerder heb gezien maar wat wel op mijn lijstje staat zijn ansichtkaarten.

Hier vind ik mooi kaarten die ik kan gebruiken als extraatje bij het verzenden van het boek.

Vijftig stuks is eerst wel voldoende denk ik.

 

Als we verder rijden maak ik vanuit de auto verschillende filmpjes. De bergen rondom en het weidse uitzicht lenen zich er goed voor.

Bij binnenkomst in Calascio zien we rechts van de weg een terras, onze eindbestemming voor vandaag.

Tijd om te stoppen. We nemen een wijn en een stevige boterham met kaas. Calascio bestaat uit veel smalle straatjes waar je zelfs met een Fiat 500 niet in kan. Ik wandel door de straat, alleen een paar wielrenners kom ik tegen, verder is het stil. Het is ook pranzotijd. De huizen staan dicht op elkaar, zijn oud een vervallen.

Voor ons B&B moeten we eind van de middag bellen met de beheerder.

 

 

 

 

Hij of zij komt ons dan naar het huis brengen waar we overnachten. We willen eerst de Rocco Calascio zien. Dit kasteel op de rots prijkt op veel buitenlandse toeristengidsen. Wij hebben tot nu toe geen aandacht besteed aan de deze Rocco, maar hebben het deze week op onze agenda staan.

We rijden Calascio uit, maar door wegwerkzaamheden missen we de afslag naar de berg met het kasteel. We rijden door naar Castel del Monte.

We nemen een terras en zien hier voor het eerst toeristen. Wandelaars die vanuit de stad de bergen in gaan. Op een bord aan de gevel zien we de vele skiliften en de vele afdalingen die er zijn. We krijgen een telefoontje van de huiseigenaar en maken een afspraak. We

 besluiten terug te rijden naar Calascio en zien dan de weg naar de Rocco.

Eerst gaan we ons huis bekijken voor de nacht, Dat ziet er prima uit. We krijgen de sleutel.

 

Nu gaan we richting Rocco Calascio.

 

 

 

 

Na veel haarspeldbochten komen we bij de een plek waar ruimte is voor onze auto. Het laatste gedeelte naar  de gebouwen die we zien is klimmen en vasthouden aan gevels en hekjes.

Links en rechts zien we een restaurant met bar. Frits zoekt een stoel en wenst me geluk. Nou dat is ook wel nodig, de klim die komt gaat over losse stenen, grote kuilen, met aan mijn linkerhand een stevige afgrond. Ik probeer zo goed mogelijk te klimmen. Kom af en toe iemand tegen, maar mijn aandacht gaat meer uit naar het kasteel boven me en de losse stenen en kuilen onder me. Bovendien moet ik ditzelfde parcours naar beneden opnieuw afleggen.

Als ik hier strand heb ik een probleem. Ik neem wat laatste foto’s en vind het verstandiger terug te gaan.

Voor mij wat moeilijk mijn  grens te accepteren, maar ik ga terug.

 

Als ik bij Frits terug ben gaat de bar net open, Frits bestelt koffie en ik zeg: “Een grote bel witte wijn voor mij.” Als reactie hoor ik achter mij, “Ha, Nederlanders.”

We maken kennis met John de Kievit. Hij is kok in dit restaurant. We schuiven samen aan een tafel. John woont met zijn vrouw in Rome, maar heeft zijn activiteiten van Rome naar Calascio verplaatst. Ik vertel over mijn boek en we wisselen gegevens uit, want hij wil het boek. Als we thuis zijn is dat mijn eerste pakketje dat over de grens gaat. Bij de DPD duurt het drie dagen en dan ligt het boek in het depot in Turijn. daarna reist het naar een depot in Rome. Het is weekend en zaterdag en zondag wordt er niet bezorgd.

Dinsdag wordt het boek aangeboden maar niet bezorgd, het gaat weer in het depot. Dat gaat zo een paar dagen en dan, hoera, het boek is afgeleverd.

Ik neem contact op met John. Het boek is binnen. Hij was een paar dagen naar Nederland om zijn vader te bezoeken.

Onze ervaringen met ons verzendbedrijf kunnen niet meer stuk.

 

 

 

 

‘Abruzzo, bitter en zoet’  in de nieuwsbrief Ciao Tutti, vandaag.

In Ciao tutti nodigt Saskia ons vandaag uit vooral veel panettones in huis te halen om ons de komende decembermaand in sfeervol Italie te wanen.

Tot mijn grote vreugde staat in deze nieuwsbrief een blog over ‘ABRUZZO, bitter en zoet’. Saskia heeft het hele hoofdstuk over de processie van Maria geboorte weergegeven.

Saskia heel erg bedankt!

 

De stille week voor Pasen hopen we weer in de Abruzzo te zijn, we hebben ons bed al gereserveerd.

Elke stad heeft deze week zijn eigen processie, een traditie van eeuwen, die met zeer grote inzet van de hele bevolking beleefd wordt.  Zo hebben wij de Abruzzo ervaren.

Ik ga in Ciao Tutti ook op zoek naar een nieuw boek dat mij  in Italiaanse sferen zal brengen deze wintermaanden.

Meer dan ooit heb ik de behoefte me te koesteren in warme woorden en beelden.

Ik wens iedereen toe in ‘ABRUZZO, bitter en zoet’ (met een plak panattone en een kop hete thee), rond te dwalen in een totaal andere, nieuwe wereld, de Abruzzo.

‘Buona  lettara’.

 

 

 

 

Tijdens het ontbijt komt papa van het B&B gezellig bij ons aan tafel zitten. Hij zegt dat hij het boek erg mooi vindt en komt met een voorstel hoe hij met ons de zondag wil doorbrengen.

Nog steeds is het niet tot hem doorgedrongen dat wij ons eigen plan hebben en geen reisleider nodig hebben. We zeggen hem, dat we vandaag het boek willen aanbieden en dat we verder nog andere plannen hebben. Hij gaat staan en voorziet ons van koffie. Er moet nog iets betaald worden dus we gaan over tot zakelijk handelen.

We vertrekken naar het piazza Duomo, waar al die jaren de S.O.S toerismetent stond, maar nu niet meer te vinden was. De markt is er zoals elke zondag ook nu. Ik koop een mutsje en een paar schoenen.

Frits vraagt bij de marktkoopman of hij iemand weet van het S.O.S toerisme. Natuurlijk, in de kraam waaruit de muziek schalt staat een vertegenwoordiger van het S.O.S. toerisme. Hij wordt erbij gehaald. Ik geeft hem het boek en Frits legt uit dat dit boek voor de organisatie van het S.O.S toerisme is. Bella Figura hebben we indertijd ook aangeboden. Hij bekijkt het boek en weet eigenlijk niet wat hij met het boek en met ons moet beginnen, maar dan begint hij te stralen. Hij haalt zijn telefoon en laat ons een foto van een mevrouw zien en vertelt. Zij is het hoofd van de zakelijke tak van het S.O.S toerisme, ze is arts en spreekt vier talen. Hij zal haar het boek geven en zij moet zorgen dat het boek in het Engels vertaald wordt, zodat veel Italianen het boek kunnen lezen en ook een breder publiek. We zullen er van horen. Tot op heden is dat niet het geval, maar het idee spreekt me wel aan. We wachten af.

We gaan op zoek naar het nieuwe fenomeen in de stad, het toeristentreintje dat ons de stad zal laten zien. We stappen in en het eerste deel van de route hebben we al spijt. De oude stad wordt gerestaureerd maar de weg is nog niet aan de beurt gekomen, bovendien racet de chauffeur met grote snelheid door grote kuilen.

Iets uit het centrum is de weg gelukkig beter, we rijden langs de universiteit waar de t-shirts van de studenten nog altijd aan de hekken hangen. Hier staan hoge flats waar nog helemaal niets aan gedaan is. Er staan geen hekken omheen er staan geen kranen boven.

 

 

Met een opgelucht gevoel stappen we bij terugkomst in het centrum uit het treintje. Op naar een pranzo en een goed glas wijn. We lopen de Corso Vittorio Emanuele, de hoofdstraat in. De schrikhekken aan beide zijden zijn weg. Veel kleine winkeltjes zijn ingericht en enkele bars. We bestellen een pranzo, maar helaas, het is na drieen, de keuken is dicht. Dat hadden we kunnen weten. Een goed glas wijn en een stevige boterham met kaas smaken ons ook goed.

 

 

 

 

 

Het valt ons op dat het voor een zondagmiddag erg rustig is in de straten. Ook op de markt ontbreken de drommen mensen die uren met elkaar kunnen staan praten. We komen tot de conclusie dat door het corona-virus de passeggiata even niet populair is. De Italiaan brengt gemakkelijker offer voor zijn gezondheid dan de Nederlander. Die ervaring hadden we al vaker.

 

 

 

 

 

.

 

Na veel tandartsbezoeken en gecrashte computers deze week, ben ik er weer.

Onze vierde Abruzzodag. Als we ’s morgens wakker worden staat het ontbijt klaar. We wandelen naar beneden. Twee andere gasten van Francesca zitten aan een tafel te praten. Ik zie de man, die ken ik, niet een beetje, die ken ik heel erg goed. Het is Giovanni d’Alessandro, de schoonzoon van Gino, onze tuinman op de camping in Toscane. Veertien jaar lang was Gino de grote vriend van Frits. Samen keten op de camping, met elkaar lachen, bij Gino en Fernanda op bezoek op hoogtijdagen, mijn hart slaat over. Warme herinneringen komen boven. Na ons vertrek negen jaar geleden hebben we geen contact meer gehad. We weten helemaal niet hoe het met hen is.

Gelukkig is de hele familie gezond. Helaas kan Gino, net als Frits niet goed meer lopen. zijn benen weigeren dienst, maar het hoofd doet het nog. Ik ren naar onze kamer en haal een boek voor hem, schrijf er een Italiaanse groet in en geef het aan Giovanni, voor Gino. We zullen contact houden. En dat gebeurt, als we thuis komen krijgenwe een mail van Silvia, met foto’s van hun dochters. Giovanni gaat wijn proeven in de Abruzzo. Mijn ontbijt schiet erbij in, mijn lijf is volledig van slag, zo blij ben ik, zo gelukkig. Wat gebeurt er allemaal. Giovanni woont in Toscane, dat is wel 300 kilometer hier vandaan. Hij is sommelier en gaat hier dit weekend met een vriend wijnen proeven.Wij organiseerden met hem wijnproeverijen voor onze gasten in de Chianti. We waren met hem in Montalcino om de Brunello te proeven. Ook op de camping organiseerden we samen voor onze gasten wijnproeverijen.

 

 

 

 

We gaan onze koffers pakken en als we onze spullen naar beneden brengen zit aan de ontbijttafel een vriendin van Francesca, Luciana. Ze wil zo graag een boek van mij kopen, maar Francesca zag vanmorgen dat ik Giovanni een boek gaf en was bang dat ik er geen meer over had. Het leven is keuzes maken. Ik ben blij dat ik voor haar ook een boek gesigneerd heb. We zijn allemaal blij. Francesca heeft zoveel voor mij gedaan. Veel verhalen later vertrekt ze, want ze gaat vandaag naar Rome.

 

Frits gaat buiten in de zon zitten en Francesca laat me zien hoe de oude binnenstad gerenoveerd is. Ze trekt eerst een paar stevige sportschoenen aan. In Navelli is geen enkel straatje horizontaal. We lopen eerst alleen maar trapjes op naar boven. Het is een knap staaltje restauratie wat ik zie. Alle huizen zijn in oude stijl gerestaureerd. Een juweel van een stad ligt op de top. Op een balkon ligt een hond. Ze aait hem en vertelt dat er katten en honden zonder eigenaar in de stad lopen. De inwoners die er nog zijn verzorgen ze.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Hoe prachtig de stad er ook bij ligt, Francesca blijft somber. De mensen die ergens anders hun bestaan moesten opbouwen door de aardbeving komen niet terug. Oude mensen hebben problemen met de trapjes en blijven ook weg. De gerestaureerde huizen kunnen bij opbod gekocht worden vanaf 15.000 euro. Luciana heeft een bod uitgebracht op een prachtig groot aardbevingbestendige woning. Intern moet het nog aangekleed worden met keuken en badkamer.

Er komen weinig biedingen, van Italianen. Amerikanen, Engelsen een Canadees, maar het brengt geen leven in de stadjes. De dode stad blijft een dode stad.

Hoe kan het dat boven de ene stad bouwkranen staan en bij andere steden niet. Francesca vertelt dat dat afhangt van de burgemeester. Heeft die connecties dan wordt er gebouwd anders gebeurt er niets. Ook de Corona brengt alleen Italiaanse toeristen in de zomer van 2021 zijn de grenzen dicht.

 

We rijden richting l’Aquila en stoppen eerst bij Onna. Er staat een huis in de steigers. veel resten van huizen zijn opgeruimd, maar er wordt niet gebouwd.

In l’Aquila zoeken we onze B&B. Vanuit het centrum kunnen we de straat in. Links staan gevels met kapotte, verrotte resten van deuren, je kijkt naar binnen en ziet een grote troep en kijk je naar boven dan zie je de blauwe lucht. Aan het eind van de straat is de gevel nieuw met een balkon waaraan veel blauwe handen hangen. We zijn er. De woning is prachtig, met een gezellige achtertuin, veel bloemen en een papagaai. Ook hier geldt het verhaal, heb je geen goede contacten dan blijft je bezit misschien wel voor altijd in de steigers. Onze B&B Bone Novelle, wordt beheerd door een vader en zoon. Voor we onze koffers naar onze kamer hebben gebracht hebben we al een reservering in een stadsrondtourtreintje voor vanmiddag en een restaurant voor vanavond geboekt. Onthutst kijken we elkaar aan. Is het zo druk in de stad dat dat nodig is?

 

 

 

 

We gaan de stad in. Zien veel veranderingen, veel schrikhekken zijn weg, na 12 jaar, maar de stad zal nog zeker 12 jaar nodig hebben, er moet nog veel gebeuren. Soms zien we een pareltje

We nemen een wijntje op een terras, nadat we geconstateerd hebben dat het treintje niet rijdt vandaag. Morgen wel.

Mijn telefoon gaat. Het is de zoon van Bon Novelle. Excuses, maar het treintje rijdt niet vandaag. Geen probleem, we hadden het al gezien. Voor we gaan eten lopen we nog even naar onze kamer. We zijn er nog niet of er wordt op de deur geklopt. De zoon staat in onze kamer om te zeggen dat het restaurant vanavond  geen plek voor ons heeft. We zeggen dat het geen probleem is, we hebben meteen aan het eind van de straat een restaurantje gezien en daar gaan we naar toe. O dat is mooi. Dan zal hij dat voor ons reserveren. Na veel heen en weer gepraat aan de telefoon heeft hij het voor elkaar. We kunnen daar eten maar dan nu meteen om zeven uur.

Het is toch zeker erg druk want om zeven uur eten is een belachelijke tijd in Italie. We zullen het zien, we gaan. Bij het restaurant is men de vloer aan het dweilen. Stom verbaasd zeggen ze dat de keuken pas om acht uur open gaat, maar ala, Buitenlands toeristen; ze zijn niet wijzer. We krijgen een tafeltje en wijn en brood. Om acht uur gaat inderdaad de keuken open. Af en toe lopen gasten binnen, maar storm loopt het niet. Als wij tegen half tien naar buiten lopen is het restaurant nog steeds half leeg. Wat een merkwaardig gedoe is dat van Bon Novelle. We eten heerlijk, zoals we eigenlijk altijd heerlijk eten in Italie.

We zijn bovendien dicht bij Bon Novelle en dat is voor Frits wel prettig.

 

 

 

Mijn hoofd is niet vaak zonder woorden, maar gisteren en vandaag is dat wel het geval.

De beelden van onze open huisactiviteiten vragen om aandacht. In veel  telefoontjes en online berichten  kijken we samen terug op een zo zinvol samenzijn. We hebben elkaar weer gezien, konden onze verhalen delen, onze emoties zien van blijdschap en verdriet.

De bloemen in de kamer acclimatiseren en de knoppen gaan voorzichtig open. In de tuin geven late zonnestralen de herfstkleuren lichtnuances. Het doet me denken aan de zon op de bergen in de Abruzzo met de vele herfstkleuren, zoveel om van te genieten.

Maar… gisteren kreeg ik een mail van John, die we in Calascio  ontmoetten. Hij was even naar Nederland geweest om zijn vader te zien, maar was blij dat hij weer naar de ‘veilige’ Abruzzo ging, te veel Covid in Nederland. Dat is toch droevig, ons vooruitstrevende vrije Nederland, wat gaan we nu veel verprutsen en waarom.

Meer gevoelens dan woorden deze dagen.

 

 

 

 

 

 

Natuurlijk hoop je dat het signeerweekend een succes wordt, maar dat het zo bijzonder zou worden, vult mijn hoofd op deze zondagmorgen met blijdschap en dankbaarheid.

 

Kinderen en kleinkinderen hebben ervoor gezorgd dat het onze gasten aan niets ontbrak.  De eerste gasten die vrijdagmiddag binnenkwamen zijn onze vrienden uit Engeland.

 

 

Zij waren ook bij de signeersessie van ‘Bella Figura’.

Daarna stroomde het huis vol, vrienden, bekenden en een hele hoek van de kamer vol familie, een ware reunie, een groot feest.

We hebben het allemaal druk zodat dit weekend mij heeft geleerd dat ik veel meer tijd moet maken voor een pranzo met vrienden, met familie, met oude bekenden.

Deze winter zal in het teken staan van vernieuwde vriendschappen, veel meer aandacht voor elkaar tot we de Stille Week voor Pasen weer naar de Abruzzo gaan om ons te bezinnen met de Abruzzese bevolking tijdens alle processies.

 

Als wij een dag op stap gaan spreken we eerst af of het een Nederlandse of een Italiaanse dag wordt. De Nederlandse dag is volgepland met ’to-do’ dingen.

 

 

 

Op de Italiaanse dag stoppen onze activiteiten om een uur. We zoeken een restaurantje en genieten een lichte warme maaltijd (een pranzo). Tegen half vier na een kopje espresso komen we weer in actie, nou ja, de energiemeter staat behoorlijk laag nu, dus we wandelen nog wat lopen een kerk binnen of een parkje, genieten van gevels en mensen op straat, maken foto’s, alsof we ruimte maken voor onze omgeving waarin we ons bevinden. We hoeven niets meer. Kortom onze dag is geslaagd.

In Italie maken we ons deze levensstijl gemakkelijker eigen . In Nederland moeten we dat samen afspreken. Ik weet het, de weg naar de hel is geplaveid met goede voornemens, maar ik neem me voor: tot Pasen meer Italiaanse dagen in mijn Nederlandse weken te stoppen.

 

 

Het afgelopen weekend, was een Nederlandse organisatie. Vrijdagavond en zaterdag de hele dag OpenHuis  aan de Oldenoert en aansluitend in de boekhandel Daan Nijman in Roden een afsluitend singeermoment. De officiele opening van ‘Abruzzo, bitter en zoet’ op de markt. En dat brengt de teller van de verkoop op zo’n vijftig boeken, ongelofelijk.. Dat zal nu eerst wel wat rustiger worden, hoewel de eerst volgende presentatie in de bibliotheek al vast staat, op 3 december. Het is inderdaad een origineel en creatief Sinterklaas en Kerstcadeau. Hoe mooi is dit.

 

Het huis staat vol bloemen, het is een binnentuin geworden en geeft een feestelijk gevoel.

Mijn boek is met passie geschreven. De hartstocht die je stopt in je activiteiten krijg je in de vorm van energie dubbel terug. Vanmorgen lees ik dat Arjen Robben vanmiddag afscheid neemt maar het gevoel is zo dubbel. En dan denk ik, ja dat blijft je hele leven een dubbel gevoel geven want je hebt je hart in ‘het spelletje’ gestopt en dat kun je er niet meer uithalen.

 

 

 

 

En dan is het opeens zover.

Open huis wil zeggen dat je niet weet hoeveel mensen er komen. Gelukkig weet ik wel dat mijn kleinkinderen Yaro, Melle en Pim vrijdag mee helpen.

Zaterdagmorgen komt Yaro opnieuw met Meike de hele dag en Bert en Hayo komen tot 2 uur en gaan dan basketballen.

Na een toetsweek op school samen aanrommelen aan de Oldenoert, foto’s maken van wat er gebeurt. Voor ons is dat geweldig.

Jonge mensen die weten van aanpakken en begrijpen dat we ze nodig hebben.

Nu de coronamaatregelen weer aanscherpen kunnen mensen het verstandiger vinden thuis te blijven, dat is begrijpelijk.

Bovendien gaan de activiteiten na dit weekend gewoon door. Op 3 december geef ik een presentatie in de bieb in Leek.

We hebben gelukkig, om afstand te houden, een groot huis, grote hal en de buitenkachel gaat aan zodat ook bij de voordeur een stukje pizza en een drankje  goed zullen smaken.

Wij hebben er zin in.

Bij Daan Nijman komen Mariette en Adinda meeluisteren en Yvonne zien we af en toe binnen wandelen.

Alle andere kinderen en kleinkinderen hebben andere activiteiten en verplichtingen. Wij hebben geluk.

Het komt allemaal goed, zoals Erwin de Vries zingt, Laiverd, het komt aalmaol goud.